اگه جایی قرار بود خودمو بکشم، درواقع پرسونامو میکشم. یعنی "هانس".

وقتی میگم "میکشم" و یادم میره کسره بزارم، بدونید که منظورم فعلِ کُش.تَن نیست.

وگرنه اگر بخوام خودمو بُکُ.شَم، به هانس و پرسونا چیکار دارم. اونا که رو یه مشت کاغذن.

و ممکنه بعضیا رو یکم تغییر بدم. و بعضی روزاهم فقط اسکچِ سرعتی بزنم. خسته نشم یه‌وقت.

یک آهنگ بفرستم که بعد گوش دادن‌اش از شخصیت بنده ناامید بشوید؟

محتوایی که رفیقم برام ارسال میکنه در تایم خواب:

فقط من حق بیدار ماندن و وقت گذراندن در طول شب و طلوع صبح دارم.

آقا نه گوش کنید.

هانس در واقع یکیه ولی توی دوتا دنیا یطورایی. یک دنیاش که دنیای خودشه و یک کرکتر مستقل توی داستان خودشه و ربطی به من نداره. و یک دنیای دیگه‌ش که کمتر مورداستفاده‌ست، وقتیه که من بعنوان پرسونا ازش استفاده میکنم.

هربار هانس رو میکشم، اگه بعنوان پرسونا بود یا بعنوان یک کرکتر مستقل توی داستانِ خودش، زیرش یا بعدش مینویسم.