شخصیت Hope شیپ با Scott https://eitaa.com/joinchat/3919512845C03d1faeed0

شخصیت Natasha شیپ با Clint https://eitaa.com/joinchat/181142819C32b860d963

end

Challenge|limit|tag شما روی صندلی ای نشستید که روح شمارو به شیطان وصل میکنه, تا باهاش یک معامله کنید‌. این پیامو فور کنید تا من یک سناریو از صحبتتون با شیطان بنویسم و از جزئیات معامله بگم؛ غزل یک عکس از صندلی خاصتون رو با توجه به انرژی شما بهتون تقدیم کنه. جوین باشید.

start

برای آدمک⋆꩜｡ یلدا روی صندلی نشست؛ چوب سردش مثل استخوان‌های یخ‌زده، آهی کوتاه از میان انگشتانش گذراند. سایه‌ای کشیده و آرام، مثل مهی سیاه، مقابلش قد کشید و صدایی زمزمه‌وار، درست از میان تاریکی گفت: «یلدا… چه می‌طلبی؟» نگاهش روی زمین لغزید، سپس لبخند محوی زد: «می‌خواهم آدمک‌هایم جان بگیرند… می‌خواهم شب‌ها با صدای آن‌ها بیدار شوم.» شیطان خندید؛ خنده‌ای که بیشتر شبیه شکافتن سکوت بود تا شادی. «می‌توانم این خواسته را ببخشم، اما هر جان تازه‌ای، از یک تکه‌ جان تو ساخته می‌شود.» یلدا پلک نزد. «قیمتش چیست؟» سایه نزدیک‌تر آمد، بوی خاک باران‌خورده در فضا پیچید: «خواب‌هایت را می‌خواهم. دیگر هیچ رویایی نخواهی دید. از این پس، شب‌های تو خالی و سیاه خواهند بود، و فقط آدمک‌هایت خواب خواهند دید… و تو صدایشان را خواهی شنید.» یلدا مکثی کرد، اما لبخندش عمیق‌تر شد: «قبول است.» صندلی لرزید، تاریکی از دسته‌های چوبی بالا خزید و انگشتانش را پوشاند. وقتی چشم گشود، صندلی خالی بود؛ اما از گوشه‌ی اتاق، خنده‌ی آرام و دور آدمک‌ها برخاست… و یلدا دانست بهای خواب‌هایش را پرداخته و حالا صدای آدمک‌ها، تا همیشه در شب‌های بیدارش خواهد پیچید.

برای codeine⋆꩜｡ دختر مو‌مشکی روی صندلی نشست؛ صندلی مثل مخملی تاریک و سرد، او را در آغوش گرفت. هوای اتاق سنگین شد، و بوی فلز و دود در هوا پیچید. سایه‌ای باریک و بلند جلوی او شکل گرفت و زن رنگ پریده اما چشمگیری پدید آمد.صدایش آرام و صاف بود، مثل قطره‌ی سم در لیوانی شیشه‌ای: «چه می‌خواهی؟» با نیم‌لبخندی گفت: «می‌خواهم دردهایم شاعرانه شوند… می‌خواهم غمم، زیبا باشد.» زن خندید؛ صدایی مثل شکستن یخ زیر پا. «می‌توانم رنجت را زیبا کنم، می‌توانم غمت را به هنر بدل کنم. اما هر زیبایی، با زهر کامل می‌شود.» ابرو بالا انداخت: «قیمتش؟» زن جلوتر آمد،روی دخترک خم شد و رد سرمایش روی پوستش نشست: «شادی‌های ساده‌ات را می‌خواهم. از این پس، لبخندهایت کمی تلخ خواهند بود؛ حتی وقتی می‌خندی، مزه‌ی غم را زیر زبانت خواهی چشید.»و لبخند فجیعی زد. دختر مومشکی مکثی کوتاه کرد، سپس با خونسردی گفت: «قبول است.» صندلی لرزید، تاریکی آرام در انگشتانش نشست و مثل حلقه‌ای نقره‌ای در دستش بسته شد. زن پیشانی اش را روی پیشانی دختر قرار داد و چشم های او را بست. وقتی او چشم گشود، صندلی خالی بود… اما واژه‌هایش عمیق‌تر شده بودند، مثل قطره‌های خون در لیوانی شفاف.