اپوزیسیون سردرگم امروز ایران حتی در لایه‌ی اپوزیسیون‌ش هم مایه‌ی شگفتی جهان است. با وجود تمام سرگذشتی که بر عراق و افغانستان و لیبی رفت، هنوز و به همین راحتی و همینقدر نامسئولانه اپوزیسیون از آمریکا توقع حمله نظامی به کشور خودش را دارد. خواسته‌‌های ناباورانه‌ای که اپوزیسیون ایران دارد، از یک سو همه را متحیر می‌کند و از سوی دیگر نشان‌دهنده‌ی چیزی درباره خود جمهوری اسلامی ایران است. جمهوری اسلامی با درانداختن طرحی عمیقاً سیاسی در صحنه‌ی جهانی، همه را مجاب می‌کند که در نسبت با ایران اعلام موضع کنند. ایران امروز موضوع قضاوت نیست بلکه در مرکز قضاوت گرفته و جهت‌دهنده به هر نوع داوری درباره‌ی صحنه‌ی جهانی است. چنین وضعیتی ناخواسته هر افق و آینده‌ای را مبهم کرده است. این خواسته‌های عجیب اپوزیسیون تنها ناشی از فراموشی زودهنگام سرنوشت کشورهایی چون لیبی یا نارضایتی حاد از جمهوری اسلامی نیست؛ این که ابرِ حوادث، وضوح سرنوشت و آینده را مخدوش کرده، عاملیتی جدی در تکوین عشق یا نفرت نسبت به جمهوری اسلامی دارد. البته ابرِ حوادث را نمی‌توان به راحتی کنار زد و آینده را دید. تنها نیرویی می‌تواند آینده را از آن خود کند که با ایمانی محکم، تصمیماتی بزرگ بگیرد و در میدانی قمارگونه به استقبال سرنوشت برود. عامل تعیین‌کننده، وجود جامعه‌ای بزرگ است که هم به سمت و سویی حرکت کند و هم تا آخر مسیر کم نیاورد. 💡 سیمافکر؛ ویدئو رسانه فرهنگ و سیاست ایران @simafekr_com

این ما هستیم سیدمحمود طالقانی - ۵ مرداد ۱۳۵۸ اولین نماز جمعه تهران پس از انقلاب «یا همه‌ی ما باید بمیریم، یا استعمار را در تمام دنیا دفن خواهیم کرد. زن و مرد ما، کوچک و بزرگ ما سپاه اسلام‌اند و پاسدار اسلام‌اند.» 💡 سیمافکر؛ ویدئو رسانه فرهنگ و سیاست ایران @simafekr_com

در یکی از تعیین‌کننده‌ترین شرایط جمهوری اسلامی، بی‌شک باید از آغاز راه جمهوری اسلامی سخن گفت؛ وقتی مرحوم طالقانی از این می‌گوید که بیش از آن که حس و شعور و فکر و ذهن خود را به بزرگی و قدرت دشمن مشغول کنیم، باید خودمان را بسازیم و صف‌هایمان را منظم کنیم، ما با نوعی کوچک‌نمایی دشمن مواجه نیستیم. دشمن ایران بسیار بزرگ است چنان که خود ایران. دشمن سلاح‌هایی دارد که ما سال‌ها از آن عقبیم. سخن درباره‌ی این است که چه چیزی حقیقتاً دشمن را می‌ترساند و در صحنه‌ی نبرد خُرد می‌کند؟ آن چیز نه تانک و موشک که آن جماعتی است که همچون یک تن واحد پشت تانک می‌نشیند و پشت موشک می‌ایستد؛ دشمن دقیقاً از همین می‌ترسد که «منِ ضعیف، منِ پیرمرد، منِ مریض» مسلسل به دست می‌گیرد و پشت تانک می‌نشیند. چنین نیرویی جز در مقابل ایمانی قوی‌تر، به زانو در نمی‌آید. چنین نیرویی به نحوی متشکل شده که مرعوب B2 و F-35 و گنبد آهنین و فلاخن داوود نمی‌شود حتی اگر موشک‌هایش یک دهم دشمن قدرت داشته باشد. 💡 سیمافکر؛ ویدئو رسانه فرهنگ و سیاست ایران @simafekr_com

روح می‌جنگد شهید حسن باقری 💡هر فیلم آغاز یک گفتگوست... @simafekr_com

ما چیزی برای از دست دادن نداریم. پیش و پس‌مان خون کسانی جاری است که هرکدام برای یک سده تاریخ و روح ایران را به دوش می‌کشیدند. سلیمانی، نصرالله، باقری، ایزدی و حاجی‌زاده. به هرکدام که نگاه می‌کنیم، آتش از جگرمان شعله می‌کشد. فکر می‌کردیم دوشادوش آنها در نبرد نهایی با صهیونیست‌ها خواهیم جنگید اما آن سبو بشکست و آن پیمانه ریخت. انسان‌های ما رفته‌اند و آنچه از آنها برای ما باقی مانده است، مقاومت است. مقاومت، میراث خونین و رنجوری است که با خون مهجهٔ بهترین مردان، پیوند خورده و زمین ماندن بارش هیچ افق روشنی را برای ما به‌جای نمی‌گذارد. امید داشتن و دل‌بستن به مقاومت، امکان فکر کردن و آینده داشتن را برای ما نگه می‌دارد. ما در عهد استقلال ایران به دنیا آمدیم و با وابستگی ایران می‌میریم. مادامی که برای سرنوشت‌مان بجنگیم و از جنگیدن خسته نشویم، می‌توانیم روزنه‌ای رو به خورشید داشته باشیم و بالا برویم. این جنگیدن و بالا رفتن ما نباید عادی باشد، نباید فکر کنیم بقاء، برای ما همیشگی است؛ بدون مبارزه و با تکنیک و فرمول به دست خواهد آمد. جنگیدن ما, حرفه‌ای نیست. 🖌علیرضا سربندی این فیلم بخشی است از صحبت‌های شهید حسن باقری در دوران دفاع مقدس. 💡هر فیلم آغاز یک گفتگوست... @simafekr_com

انتظار در برابر یأس اصغر طاهرزاده «نور اسلام خود به خود، انتظار می‌آورد. انقلاب اسلامی خود به خود انتظار می‌آورد. پس ما دیگر یأس سرمان نمی‌شود.» 💡 سیمافکر؛ ویدئو رسانه فرهنگ و سیاست ایران @simafekr_com

این که انقلاب اسلامی خود به خود انتظار می‌آورد تنها ناشی از این نیست که امیدی به پیوند خوردن انقلاب ایران به ظهور داشته باشیم. با طرح انقلاب اسلامی بلافاصله مبارزه‌ای بزرگ به میان می‌آید که پیش‌تر به لحاظ تاریخی ممکن نبود. با انقلاب عصاره‌ی دو نیروی کاملاً متناقض به آشکارترین نحو ممکن در برابر هم قرار می‌گیرند و این چیزی است که کم کم دارد به چشم می‌آید. چنین مبارزه‌ی بزرگی، اراده‌هایی بزرگ می‌طلبد و آن گاه که پا به میدان اراده‌ها می‌گذاریم، ناخواسته عجزی در خود می‌یابیم که خودِ آن عجز مایه‌ی نیروی ماست. این تجربه‌ی عمیق است که بی برو برگرد، ما را به انتظار دعوت می‌کند بی‌آنکه ذره‌ای یأس بیافریند. میلاد منجی (عج) مبارک! 💡 سیمافکر؛ ویدئو رسانه فرهنگ و سیاست ایران @simafekr_com