‌ نعمت روضه‌ی خود را تو نگیری از ما پادشاهی ز شما ، شغل فقیری از ما .

من هیچ‌وقت اون‌طور که می‌خواستم نبودم نه وقتی که نوشتم ، نه وقتی که گریه کردم، نه حتی وقتی سکوت کردم . اما میان تمام نبودن‌ها ، یه بودنی بود که همه‌ چیز رو معنا می‌کرد بودنِ تو ، ته‌نشینِ تمام آشوب‌های من بود. چطور نگاهت مثل مُهرِ آخرِ هر اضطراب می‌نشست روی روحم و نمی‌ذاشت فروبپاشم . چراغ کویر بی راهه ها ابوفاضل / .

‌ - چه شخصی میشود گاهی ، به شخصی مبتلا گشتن برای یک نفر ماندن برای یک نفر مردن ⛲️ ⸱࣭ 𓄹 .

همیشه چایِ کم رنگ می نوشید ؛ اگر چای پررنگ میشد ، از طرفِ دیگر لیوان نمی توانست مرا ببیند . چقدر دوست داشتنش زیباست ، جزئي ولى عميق .

- داشتنت باید مزه یِ توت فرنگی بدهد یا انار گلپر زده ، یا آشِ رشته مادر بزرگ تو غروب هایِ جمعه . داشتنت باید بوی یاس بدهد ، یا بوی خاك باران خورده . نمیدانم ما که نداشتیم ، اما داشتنت باید چیز خیلی قشنگی باشد .