الان مثل اینام

سلام به همه ی شما بزرگواران میخوام به شما یک عکس مثل تصویر های بالا هدیه کنم فقط قبلش شما باید این چند تا کار رو انجام بدید: ☆اینجا عضو باشید. ☆این پیام رو فور بزنید توی چنلتون. ☆لینک چنلتون رو برای من بفرستید. ظرفیت

ببخشید که نمی‌تونم ساعت چهار و پنج صبح بیدار شم و بدوم . ببخشید که گاهی تا ظهر می‌خوابم چون شب قبلش مغزم کلی از فکر خسته بود . ببخشید که هر روز دفتر برنامه‌ریزی‌م رو با خودکار طلایی پر نمی‌کنم . ببخشید که می‌تونم توی امتحانای تشریحی برترین نمره رو بگیرم ولی از سوالای تستی هیچی سر در نمیارم . ببخشید که نمی‌تونم مثل کنکوری‌های دیگه از ۲۴ ساعت ۲۲ ساعتشو درس بخونم و خسته نشم . ببخشید که اتاقم همیشه تمیز نیست و ملافه‌ام پینترستی تا نمی‌خوره . ببخشید که خوش عکس نیستم و نمی‌دونم بهترین زاویه صورتم کجاست . ببخشید که وقتی بیشتر از دو ساعت بیرون از خونه باشم بی‌حوصله می‌شم و اعصاب خوردی می‌کنم چون کلی مشغله‌ی ذهنی و فکری دارم که فقط توی اتاقم میتونم آرومش کنم . ببخشید که زندگی‌م پینترسی نیست ، نه صبحونه‌هام نه اتاقم نه خودم . ببخشید که جانماز و چادرم ست و پینترستی نیستن . ببخشید که گاهی پایین چادرم روی زمین کشیده می‌شه و خاکی می‌شه . ببخشید که نمی‌تونم همیشه موهام رو اتو کنم و مرتب نگه دارم که ابروهام قرینه نیست و گاهی لباسم همونیه که دیشب تنم بوده . ببخشید که من واقعی‌ام ، که بعضی روزا فقط می‌خوام زنده بمونم ، که گاهی حوصله هیچکسو حتی خودمو ندارم ، ببخشید که کامل نیستم ، که انگیزه‌ی همیشگی رو ندارم . ببخشید که اگه دلم گرفته نمی‌رم کافه با لاته‌ی فوم‌دار عکس بگیرم . ببخشید که خسته‌ام از این همه ″ زندگی ایده‌آل ″ از اینکه همه دارن نقش نسخه‌ی بهتر خودشونو بازی می‌کنن در حالی که هیچکس واقعا خوب نیست ! ببخشید که نمی‌خوام نسخه قابل پسند جامعه باشم من فقط خودمم ، با همه‌ی بی‌نظمی ، خستگی ، سکوت‌هام و از این نهایت لذت رو می‌برم و اگه این بده بازم ببخشید : )

تا چ حد حق

منم میق💔💔

خب خب

دو تا چیز بی ربط فقط برای شرکت تو تقدیمی

همچینم بی‌ربط نیستند. 😛

همین چند ساعت پیش گرفتمش

یادم رفت بزارم