حقیقتاً من نه فرد خاصیم نه هیچ چیز دیگهایم ولی اینو میدونم دیگه حوصله اینو ندارم که بخوام در این باره صحبتی بکنم و یا صحبتی بشنوم.
انقدری این مدت کلی تنش به اتفاقات رندوم و روزمره زندگیم اضافه شده که دلم میخواد سرمو بکوبم تو دیوار.
از کل اتفاقات این مدت فقط میدونم از اینکه گریههای یه دختر ۱۸ ساله که تازه ۳ ماهه عقد کرده و یهویی خبر از دست دادن عزیزش رو بهش دادن رو میبینم، از اینکه میبینم یه پدر دربهدر دنبال اینه که حداقل جنازهی بچهش رو پیدا کنه، از اینکه میبینم یه زن باردار بخاطر صدای سلاخی شدن شوهرش به زایمان زودرس مبتلا شده، به اینکه جوونها و نوجوونها هیچ تصوری از آینده خودشون ندارن، از اینکه هرلحظه دارم ترس و استرس پدر و مادرم و پدر و مادرهای دیگه رو میبینم، از اینکه هرروز داره به اعتقاداتم، به چیزایی که باور دارم و .. توهین میشه، اصلا از همهچی از زندگی، از آدما از هرچیزی که وجود داره خستهم!
از اینکه میبینم مردم با حرف همچین حرومیی دارن جون خودشونو از دست میدن ( از تمامی اقشار جامعه ) جیگرم کباب میشه
و تمامی چیزهایی که به ذهنتون میاد تو پهلوی و خاندانشو جد و آباد و نوه نتیجه و هرکسی که از وجود همچون کسایی هستن🤝
برام مهم نیست کی کدوم وریه و کی از کی طرفداری میکنه برام مهم اینه که چقدر یه آدم میتونه بیوجود باشه که با کشتن یه آدم دیگه هیچ عذابوجدانی نگیره؟ چطوری میتونه پسر/دختری که کلی آرزو برای آیندهش داشته رو مثلچی کتک بزنه؟ چطوری میتونه آرزوهای اون دختر/پسر جوون رو با دستاش از بین ببره؟ چطوری دلش میاد که مادر یه بچه به عزاش بشینه؟ چجوری دلش میاد که یه بچهای بیپدر بشه؟ یه خواهری بیبرادر بشه؟ و برعکس. اصلا چیشد که یهو اینجوری شد؟ چرا هرسری اعتراض تبدیل به اغتشاش و کشتوکشتار میشه؟ چی باعث میشه که مردم (از هر طرفی) انقدر بیرحم باشن؟ انقدر بیاحترامی به عقاید هم براشون راحت بشه؟
