نمیدونم.
شاید اگر برمیگشتم به اول نهم ، یه طور دیگه ای درس میخوندم ، اصولی تر و بهتر.
خیلی دوست دارم که الان همه کسایی که میرن نهم رو نصیحت که نه باهاشون یه گفتگویی داشته باشم ولی انگار آدم ها باید همه چیزِ همه چیزِ دنیا رو خودشون تجربه کنن تا متوجه شن.
برای همینه که هرکی در مسیر خودشه و ممکنه دقیقاً اون اشتباهی رو انجام بده که تو قبلاً بهش گفته بودی نکنه.
انگار جالبیش به اینه که تجربه کنی و بگی " آره واقعاً راست میگفتی"
و به نظرم نوجوون ها ( از جمله خودم ) اصلاً دوست نداریم نصیحت گوش بدیم ، یا اگه گوش میدیم بهش عمل نمیکنیم.
خیلی عجیبههه.
روزهای زیادی از آخرین باری که برای شما نوشته ام میگذرد ، اما امروز برگشتم.
بابت تاخیری که داشتم عذر خواهم ، میدانی ، درگیر بودم.
دقیقاً ، درگیر امتحانات و بعد هم درگیر خودم.
حق با توست ، آدم در درگیری هایم باید از تو یاد کند ، کم کمش تو دوست همیشگی ام بودی.
حال بگذار برایت از این روزها بگویم.
این روزها فقط من هستم و من.
در ذهنم فقط خودم را میبینم که نمیشناسمش.
شاید منِ جدیدی؟ نمیدانم ، برایم سخت است از احساساتی بگویم که هنوز برایم ناشناخته و مبهم است ، اما تو مرا خوب میفهمی.
بدون هیچ قضاوت و صحبت اضافه ای گوش میدهی و من با تمامِ وجودم ممنونم.
روزها که طبق معمول با گفتگوهایی نه چندان دوست داشتنی و درس هایم میگذرد.
شب ها گوش میدهم ، کمی به صدای درونم.
و می گذارم صحبت کند ، آنچه را که میخواهد بگوید یا بنویسد.
می خواهم مهربان تر باشم با خودم ، سرکوب کردن احساسات جدید هیچ دردی را دوا نکرد.
این مسیرِ جدید است.
اما هیچ نمیدانم که انتخاب درستی است یا نه.
برایت بیشتر مینویسم تا بدانی به یادت هستم.
حتماً از اتفاقات جدید و نتیجه تصمیم جدید برایت میگویم ؛ منتظرم باش.
دوست عزیزِ تو ساجده.
[ بیستم خرداد ماه ، برای عزیز ترین ]
