امروز داشتم فکر میکردم که ما آدمها ، هممون حق داریم که از یه چیزی/آدمی متنفر باشیم. ما همیشه خودمون رو مجبور میکنیم که متنفر نباشیم. کلاً انگار کلمه " تنفر " مارو یاد کلمه " منفور" میندازه ، در صورتی که این درست نیست. من به عنوان یه آدم نمیتونم همه رو دوست داشته باشم و به همه عشق بورزم. و خیلی خوب میشه که این رو بیان کنیم ، چون اگر بیان نکنیم باعث میشیم طرف مقابلمون احساس کنه ما دوستش داریم ، به نوعی هم به خودمون و هم به اون آسیب میرسونیم. یا مثلاً وقتی یه چیزی خیلی ترند میشه با اینکه شاید خوشمون نیاد ولی اینطوری ایم که نه ببین همه خوششون میاد پس توام باید خوشت بیاد ، یا اگه بقیه از یه چیزی بدشون میاد منم باید بدم بیاد‌. گاهی به خودمون حق بدیم که متنفر بشیم از بعضی آدمها ، بعضی اتفاقات ، بعضی چیزها و و و. در کل ، تنفر احساس بدی نیست ، همونطور که عشق خوبه تنفر هم خوبه. چون لازمه ، لازمه که تنفر رو احساس کنی تا بدونی عشق چیه.

واقعاً شاید گاهی لازمه فقط بفهمیم احساساتمون رو. سرکوبشون نکنیم ، بهشون گوش بدیم و به خودمون زمان بدیم. حالا تو برای زمان دادن شاید دلت میخواد زندگیت رو تغییر بدی ، یکی دلش میخواد هیچکاری نکنه ، یکی دلش میخواد کارهایی که دوست داره رو انجام بده. پس میتونیم بگیم تنفر و زمان یه ارتباطی باهم دارن.

مثلاً اگر من به خودم حق و اجازه بدم که از یه چیزی متنفر باشم ، ولی بتونم تا حدی کنترلش کنم که زندگیم رو خراب نکنه ممکنه بعدها دیگه اون تنفره بره.

ولی اگه اونجایی که احساس تنفر داشتم سرکوبش میکردم شاید خیلی اوضاع بدتر میشد.

پس نتیجه میگیریم : تو آدم بدی نیستی اگه احساس تنفر رو توی وجودت حس میکنی.

خیلی جدی اعصابم : 0

واقعاً دمت گرم مشتی دندون دردم اضافه کردی.

واقعاً دارم فکر میکنم کسی به من فکر میکنه؟

و بازم دارم فکرمیکنم چند روزه که روزام انقدر افتضاحه.