_من رو به زندگیم/کارهام

عه اینجا ۲۱تا شد

شب تقدیمی هارو میزارم اگه کسی میخواد هنوز میتونه شرکت کنه

خوشا آنان که در خلوت سرایند ز دست نفس خود در تنگنایند نباشد در دلشان غیر یاران به یاد دوست باشند و به کاران _نظامی _لیلی و مجنون

ناناییی

وجودِ تو، انعکاسِ ملایمِ مهتاب است بر سطحِ آرامِ یک دریا؛ همان‌قدر نجیب، همان‌قدر دور از هیاهو و همان‌قدر آرامش‌بخش. تو از آن دسته آدم‌هایی هستی که نیازی به فریاد زدن برای دیده شدن ندارند؛ حضورِ تو، شبیه به تماشای ماه است در سکوتِ شب، که بی‌ادعا می‌تابد و جهانِ تاریکِ اطرافش را کمی روشن‌تر می‌کند. درونگراییِ تو، نه از جنسِ گوشه‌گیری، که از جنسِ غرق شدن در دنیایِ پر رمز و رازِ درونت است. تو ساکتی، اما سکوتت سرشار از حرف‌های ناگفته و زیبایی‌های کشف‌نشده است. کسی که این سکوت را بفهمد، گنجینه‌ای از شعور و تامل را در تو پیدا خواهد کرد. نازک‌دلی‌ات، شاید حساس‌ترین بخشِ وجودت باشد، اما همین «ظرافتِ روح» است که تو را این‌قدر دوست‌داشتنی و خواستنی کرده است. قلبی که زود می‌لرزد و زود تحت‌تأثیر قرار می‌گیرد، قلبی است که هنوز به اصالتِ انسانیت باور دارد. مهربانیِ تو از جنسی است که به آدم حسِ امنیت می‌دهد؛ مثلِ پناهگاهی که در آن، خستگی‌ها کنار می‌روند. بودن در کنارِ تو، شبیه به گوش دادن به یک قطعه‌ی ملایم و بی‌آلایش است. تو «مهتابِ» زندگیِ اطرافیانت هستی؛ کسی که بدونِ جنجال و بدونِ خودنمایی، با همان نگاهِ صبور و همان قلبِ لطیف، سایه‌ها را از روزگارِ آدم‌ها دور می‌کنی و آرامشی عمیق را به جانشان می‌نشانی. سمیه ؛

وای مرسییییکگیمیمیگیگ😭