"و من ماهی‌هایی را از دوران کودکی به یاد می‌آورم که اعدام شده بودند، ماهی‌هایی که قربانی تشنگی زمین شده‌بودند."

قبلنا با گوگل چیکار میکردم؟ یادم نمیاد

یه خیابون داریم، اسمش بوستان سعدیه.

همه‌جا سرشار از زندگی شده.

خودم را برداشتم و تکاندم، همه‌چیز ز من بیرون ریخت، همه‌چیز جز یک کلمه. یک کلمه بودی و اما چه ‌وسعتی! چه عظمتی! چه غمی! الف ی ر الف نون. به خورد جانم رفته بودی، همه‌چیز به تنم بازگشت. چون من بی‌تو بی‌معنا بودم و همه‌چیزِ من همین یک کلمه بود.