یه خیابون داریم، اسمش بوستان سعدیه.

همه‌جا سرشار از زندگی شده.

خودم را برداشتم و تکاندم، همه‌چیز ز من بیرون ریخت، همه‌چیز جز یک کلمه. یک کلمه بودی و اما چه ‌وسعتی! چه عظمتی! چه غمی! الف ی ر الف نون. به خورد جانم رفته بودی، همه‌چیز به تنم بازگشت. چون من بی‌تو بی‌معنا بودم و همه‌چیزِ من همین یک کلمه بود.

تورس، تولدت نزدیکه، چه حسی داری؟

دلم میخواد سرم و بکوبم تو دیوار