بهترین نوع نوشتن همونیه که اونقدر توی مغزت باهاش بازی بازی کرده باشی که وقتی کاغذ میذارن جلوت، کلمه‌ها زودتر از تو دست به کار میشن.
وقتی بچه‌تر بودیم، دستمو میگرفتی و میگفتی توی پیاده رو بدو و جیغ بکش. رها باش. میگفتم آخه بقیه دارن نگاه میکنن. میگفتی کی به اونا اهمیت میده؟ زندگیتو بکن. بعدش هم میدویدی و جیغ میکشیدی تا ترسم بریزه. الان چی؟ هنوزم کی به بقیه اهمیت میده، زندگیتو بکن؟ هنوزم توی پیاده رو راه میری یا جیغ میکشی؟ یا نه، تو هم بزرگ شدی؟