بهت

میگذرم از میان رهگذران، مات مینگرم در رهگذران، کور این همه نادوه در وجودم و من لال این همه غوغاست کنارم و من دور! دیگر در قلب من نه عشق نه احساس دیگر در جان من نه شور نه فریاد دشتم، اما در او نه ناله مجنون! کوهم، اما در او نه تیشه فرهاد! هیچ انگیزه ای که هیچم، پوچم! هیچ نه اندیشه ای که سنگم، چوبم! همسفر قصه های تلخ غریبم رهگذر کوچه های تنگ غروبم آن همه خورشیدها که در من میسوخت چشمه اندوه شد ز چشم ترم ریخت! کاخ امیدی که برده بودم تا ماه، آه، که آوار غم شد و به سرم ریخت! زورق سرگشته ام که در دل امواج هیچ نبیند نه ناخدا نه خدا را موج ملالم که در سکوت و سیاهی میکشم این جان از امید جدا را میگذرم از میان رهگذران، مات میشمرم میله های پنجره ها را مینگرم در نگاه رهگذران، کور میشنوم قیل و قال زنجره ها را. #مشیری

Volleyball is the best. I'm not

پیشکشی برای: « اتاقک‌ سیگار »

چه قشنگ وای

وای ببین فکر کن داری برای والیبال رفتن انتظار میکشی-

نیاز نیست فکر کنم همین الان حسش میک-

همین امروز والیبال بودم و فردا قراره دوباره برم btw.