غزلی در اوج

نشسته بود خیال تو همزبان با من که باز جادوی آن بوی خوش، طلوع تو را در آشیانه خاموش من بشارت داد زلال عطر تو پیچید در فضای اتاق جهان و جان را در بوی گل شناور کرد در آستانه در به روح باران میماندی، ای طراوت محض! شکوه رحمت مطلق ز چهره ات میتافت به خنده گفتی: تنها نبینمت! گفتم: غم تو مانده و شب های بیکران با من؟ ستاره ای ناگاه تمام شب را یک لحظه نورباران کرد و در سیاهی سیال آسمان گم شد تو خیره ماندی بر این طلوع نافرجام هزار پسرش در چشم روشن تو شکفت به طعنه گفتم: در این غروب رازی هست: به جرم آن که نگاه از تو برنداشته ام، ستاره ها ننشینند مهربان با من! نشستی آنگه، شیرین و مهربان گفتی: چرا زمین بخیل نمیتواند دید تو را گذشته یک روز آسمان با من؟! چند لحظه ها که در آن حالت غریب گذشت همه درخشش خورشید بود و بخشش ماه همه تلالو رنگین کمان، ترنم جان همه ترانه و پرواز و مستی و آواز به هر نفس دلم از سینه بانگ برمیداشت که: ای کبوتر وحشی! بمان، بمان! ستاره بود که از آسمان فرو میریخت شکوفه بود که از شاخه ها رها میشد، بنفشه بود که از سنگ ها برون میزد! سپیده بود که از برج صبح میتابید، زلال عطر تو بود! تو رفته بودی و شب رفته بود و من غمگین در آسمان سحر به جاودانگی آب و خاک و آتش و باد نگاه میکردم. نسیم، شاخه بی برگ و خشک پیچک را به روی پنجره افکنده بود از دیوار که بی تو ساز کند قصه خزان با من! نه آسمان نه درختان نه شب نه پنجره کسی نمیدانست که خون و آتش عشق گل همیشه بهاریست، جاودان با من!