از زمانی که قرار شد من و رفیق صمیمی ام باهم قدم در این مسیر بگذاریم شور و شعفی عجیب سراسر وحودم را فرا گرفت. پیش خودم گفتم این سفر زمان رهایی است. زمانی برای خاک کردن تعلقات و فرار کردن از زمینی ها. ولی نیرویی دیگر وادارم میکرد به این همراهی. شاید علاقه و شاید هم ... من و رفیق آهنی ام از حوالی ظهر سفرمان را شرواع کردیم. همان وقتی که خانم حاج حاتم پلاک ریحانه را بر گردنش می انداخت و من نگاه میکردم و رفیقم آن را ثبت میکرد. در قطار و در همنشینی ها و شب نشینی های دوستانه مان، من از لحظاتی که میگذشت لذت میبردم و رفیقم آن را ثبت میکرد. در دو کوهه در آن هوای دلپذیر شمالی و در آن خیابان های منتهی به بهشت، من نفس عمیق میکشیدم تا روحم پاک شود. و آن منظره هارا و آن صمیمیت و صفای دل هارا و یادگاری های دسته جمعی و چند نفره را من نگاه میکردم و رفیقم آن را ثبت میکرد. در شرهانی و در کنار مزار آن تک برنده ی گمنامی که مدال شهادت را آسمانیان سالها پیش بر گردنش آویخته بودند، من به چشمهای گریان بچه ها نگاه میکردم.به سمت کربلا ایستاده بودم و چشم هایم را بسته بودم و سلام میدادم. و طفل مهجوری درونم اشک میریخت و رفیقم این لحظه هارا ثبت میکرد. در فتح المبین و گردان تخریب و میشداغ هم همینطور. من گیج و حیران میان آدمهای خاکی قدم میزدم و رفیقم برای روزهای دور آن را ثبت میکرد. فکه اما فرق میکرد. خاکش و اکسیژنش و غروبش من را غرق کرد من را شکاند. و کاش میشد برای همیشه در فکه، کنار قتلگاه آوینی زانو بغل بگیرم و رفیقم آن را ثبت کند. من عقیده ام را در فکه به امانت گذاشتم و با رفیقم عهدی بستیم طولانی با آوینی. شاید آقا مرتضی بتواند دستمان را بگیرد. هم دست من و آینده ام را و هم دست رفیقم را و کارش را. و شاید آرمان آوینی مارا سر عقل بیاورد و عشق را یادمان بدهد. و اما طلائیه طلائیه و ما ادراک طلائیه... آفتاب طلایی طلائیه و آن سه راهی شهادت را من، افسوس میخوردم و نگاه میکردم و اشک هایم زودتر از خودم خجالت میکشیدند. من آن گنبد طلایی را با عمق وجودم به خاطر سپردم و رفیقم آن را ثبت کرد. شلمچه اما اول با دلم کار داشت بعد که دید بسیار دلتنگم رفت سراغ عقلم و تلنگر پشت تلنگر، خاک شلمچه برای خاک کردن منیت و دلبستگی عجیب مناسب بود و غروبش رنگین کمان فکر و احساس. شلمچه من را حواله داد به خودم و دلم و من، شلمچه را عجیب دوست داشتم و رفیقم آن را ثبت کرد. در معراج شهدا اما رفیقم را نبردم. شاید چون وقت نبود و دیر بود... شاید فکر کردم که رفیقم میخواهد لحظاتی مرا با خودم تنها بگذارد. معراج برایم آشنا بود انگار در خواب دیده بودمش. معراج انگار انتهای تمام آن دیدن ها و تفکر کردن ها و اشک ریختن ها بود. در معراج، من خودم و آینده ام و تقدیرم را سپردم به شبکه های ضریح و کودک سرکش و عجول درونم را کنار ان نشاندم و چه سخت بود خداحافظی... اللهم ارزقنی شفاعه الحسین یوم الورود و ثبت لی قدم صدق عندک مع الحسین و اصحاب الحسین الذین بذلوا مهجهم دون الحسین علیه السلام.... رفیقم، همان تکه آهنی که جان دارد و لحظه های زنده ی زندگی مرا برای خودم و شاید برای آیندگان ثبت میکند، همراه خوش سفر و بی شیله پیله ای بود برای من، اما انگار از سر معراج و از اینکه با خودم نبردمش، قهر کرده است. شاید باید یک زیارت دیگر ببرمش تا آشتی کند. کارت حافطه دوربینم شاید دلتنگ است که عکس هارا برای خودش میخواهد و به من نشانشان نمیدهد. دعا کنید من را ببخشد. دعا کنید. باز هم راهیان نور، من و شما و رفیقم . ان شاءالله . . بامداد یازدهم اسفند.

گوهر ولای تو به طینت من بود ای صنمم💚

آچمز را تعریف کنید.

از همین لحظات ساده و معمولی باید لذت برد. به دور از دورویی و تظاهر و انتظار. بعضی وقتا لازم نیست همش دنبال اجنتاب از نقص ها باشیم.یه سری چیز ها و روابط با وجود نقص هاشون ارزشمندن. پ.ن: همه هم‌دیگه‌رو پیچونیدم و از جمعیت شلوغ پناه بردیم به خلوتی. ۱۴۰۴.۲.۲۵

دلم سوخت:))

به قول رامبد خانلری: نه کیفر بی کیف اسمش زندگیه نه کیف بی کیفر.

_ولی سحابی اسکیموهم خیلی دیدن داره، قشنگ ترین قبرستونیه که دیدم. _قبرستون؟ _اره سحابی هم محل تولد و هم محل مرگ ستاره هاس همشون برمیگردن همونجایی که ازش متولد شدن _مُ نمیدونستُم ستاره هام میمیرن! _همشون میمیرن، خیلی از ستاره هایی که ما الآن داریم میبینیم شاید میلیون ها سال پیش مردن، ولی ما به خاطر مسافتی که باهاشون داریم هنوز داریم اونارو میبینیم. _ینی انقد دورن؟ _ #خیلی‌دور‌خیلی‌نزدیک...

یا هادی الأئمّه مرا سربه‌راه کن...