بسم الله الرحمن الرحیم وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی دَلَّنَا عَلَی التَّوْبَةِ الَّتِی لَمْ نُفِدْهَا إِلَّا مِنْ فَضْلِهِ، فَلَوْ لَمْ نَعْتَدِدْ مِنْ فَضْلِهِ إِلَّا بِهَا لَقَدْ حَسُنَ بَلَاؤُهُ عِنْدَنَا، وَ جَلَّ إِحْسَانُهُ إِلَینَا وَ جَسُمَ فَضْلُهُ عَلَینَا سپاس خدای را که ما را به توبه و بازگشت راهنمایی کرد که این حقیقت را جز از عطای او نیافتیم، اگر همین یک عنایت را از فضل او به حساب آوریم هر آینه اِنعام او درباره ما نیکو، و احسانش در حق ما بزرگ، و بخشش او بر ما عظیم است، دعای اول #صحیفه_سجادیه دعای آن حضرت برای ستایش خداوند (فراز ۱۹) @talebieh_tabriz

آنچه امام عليه السلام در اين گفتار حكيمانه بيان فرموده كنايه زيبايى است درباره كسانى كه سنجيده يا نسنجيده سخن مى گويند مى فرمايد: «زبان عاقل پشت قلب او قرار دارد در حالى كه قلب احمق پشت زبان اوست»؛ (لِسَانُ‌ الْعَاقِلِ‌ وَرَاءَ‌ قَلْبِهِ‌، وَ قَلْبُ‌ الْأَحْمَقِ‌ وَرَاءَ‌ لِسَانِهِ‌) . اشاره به اين‌كه انسان عاقل نخست انديشه مى كند سپس سخن مى گويد در حالى كه احمق نخست سخن مى گويد و بعد در انديشه فرو مى رود به همين دليل سخنان عاقل حساب شده، موزون، مفيد و سنجيده است؛ ولى سخنان احمق ناموزون و گاه خطرناك و بر زيان خود او. همين عبارت با شرح جالبى در خطبۀ 176 آمده است و در حديثى از رسول خدا صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم: «إنَّ‌ لِسٰانُ‌ الْمُؤمِنِ‌ وَرٰاءَ‌ قَلْبِهِ‌ فَإذٰا أرٰادَ أنْ‌ يَتَكَلَّمَ‌ بِشَىْ‌ءٍ‌ تَدَبِّرُهُ‌ بِقَلْبِهِ‌ ثُمَّ‌ أمْضٰاهُ‌ بِلِسٰانِهِ‌ وَ إنَّ‌ لِسٰانُ‌ الْمُنٰافِقِ‌ أمٰامَ‌ قَلْبِهِ‌ فَإذٰا هَمَّ‌ بِشَىْ‌ءٍ‌ أمْضٰاهُ‌ بِلِسٰانِهِ‌ وَ لَمْ‌ يَتَدَبَّرَه بِقَلْبِهِ‌؛ زبان انسان با ايمان پشت قلب (و فكر) او است، لذا هنگامى كه مى‌خواهد سخنى بگويد نخست در آن تدبّر مى‌كند سپس بر زبانش جارى مى‌سازد، ولى زبان منافق جلو قلب او است، لذا هنگامى كه تصميم به چيزى مى‌گيرد بدون هيچ‌گونه تدبّر بر زبانش جارى مى‌سازد». از آنجا كه على عليه السلام باب علم پيامبر صلى الله عليه و آله است اين سخن را از او آموخته است. امام حسن عسكرى عليه السلام اين سخن را با عبارت لطيف ديگرى بيان فرموده: «قَلْبُ‌ الْأحْمَقِ‌ في فَمِهِ‌ وَفَمِ‌ الْحَكيٖمِ‌ في قَلْبِهِ‌؛ قلب (و فكر) احمق در دهان او و دهان شخص حكيم در قلب اوست!» @talebieh_tabriz