من یک کمال‌گرام، برای نوشتن، عکس گذاشتن توی اینجا یا هر چیز ریز دیگه‌ای هزار بار فکر می‌کنم و بعد ارسالش نمی‌کنم با اینکه فوق‌العاده دوست دارم ارسالش کنم.
با اینکه اینجا هیچ‌محتوایی نداره، احتمالا یه عده‌ی کثیری به زور اینجان، موردعلاقه‌ی کسی نیست و بلابلابلا
اما من بازهم به خودم سخت می‌گیرم، با اینکه اینجا بیشتر یک جمع دوستانه به‌نظر می‌رسه ولی من بازهم کمال‌گرام(البته بی‌انصافیه اگر بگم نسبت به چنل‌های پابلیکی که داشتم کمال‌گرام، واقعا کمتره درصدش)
من واقعا چنل داشتن رو دوست دارم چون به عنوان یه دفترچه خاطرات همیشه بهش نگاه کردم ولی جدیدا همین مسئله که گفتم اذیتم می‌کنه
خلاصه اینهمه شر و ور گفتم که بگم می‌خوام کمال‌گرایی‌م رو بذارم‌کنار و دیوانه‌وار ترشحات ذهنیم رو اینجا تخلیه کنم، هرعکسی دوست دارم بذارم اینجا چون چهاردیواری، اختیاری.
اگر فکر می‌کنید وقت‌تون حروم میشه پای اینجا لفت بدید.
بیاید یه‌جوری وانمود کنیم من کمالگرایی ندارم و هر حرفی دوست دارم می‌زنم بدون هزارجور فکر
باتشکر از شما دوستان عزیز🫱🏼🫲🏼
Masoumeh is speaking
بابام گفت منو می‌ذاشتن تو زمین بهتر بازی می‌کردم و زد به وقت ایران
پنج دیقه به وقت ایران می‌بینه پنج دیقه بازی‌رو
هدایت شده از لئو
این‌روزا بی‌حالم. بی‌حال‌تر از اونکه جار و جنجال راه بندازم و به زندگی و آدما سخت بگیرم. این‌روزا خسته‌م، از قضاوتا، از توهینا، از نامردی آدما، اونقدر خسته که فقط مرورشون کنم و ازشون بگذرم. برنامه‌ای ندارم، برای خودم، روزام، اتفاقایی که داره می‌افته. رها نمی‌کنم که بره، به هر دری می‌زنم تا بشه ولی اگه نشد بیخیالش می‌شم. این‌روزا دلم می‌خواد فقط تموم شه، حوصله‌ی اصرار بیخود و صبر کردن ندارم. یا میشه، یا نمیشه. چه فرقی داره اصلا.