گله‌ای نیست، به تنهایی خود دل بستم به غزل گریه‌ی هر روز، به شب بیداری

روی دیوار دلم سایه‌ای از قامت توست مثل تنهایی من، قد بلندی داری !((:

شاعر: سیده تُکتَم حسینی عزیز [🤍]

-

در برابر بی‌مهری آدم‌ها هیچ نمی‌گویم. سکوت و سکوت و سکوت. انگار که لال شده باشم؛ شاید هم کور و کر. دیگر نه انرژی توضیح دادن دارم و نه حتی حوصله‌اش را. می‌دانی؟ دیر دریافتم که مسئول طرز فکر آدم‌ها نیستم. بگذار هر که هرچه خواست بگوید! چه اهمیتی دارد؟ من در لاک خود راحت‌ترم. آن‌جا می‌شود آرام و بی‌دغدغه زندگی کرد! - فروغ فرخزاد

-

نیمی از جان مرا بردی محبت داشتی نیم باقی مانده هم هر وقت فرصت داشتی

بر زمین افتادم و دیدم سراغم آمدی دست یاری چیست سودای غنیمت داشتی

خانه ای از جنس دلتنگی بنا کردم ولی چون پرستو ها به ترک خانه عادت داشتی

زخم خوردم گاهی از ایشان و گاه از چشم تو با رقیبان بر سر جانم رقابت داشتی

ای که ابرویت به خونریزی کمر بسته است کاش اندکی در مهربانی نیز همت داشتی !

منکه خاکستر شدم اما تو هنگام وداع کاش قدری بر لبانت آه حسرت داشتی . . .