یادم میاد اواخر سال یازدهم،ماه اردیبهشت بود که همش با دوستام فاز غم برداشته بودیم برای آخرین روز کلاس دوازدهممون و من همش غصه میخوردم که چقدر محدودم برای نگه داشتن زمان،اما مامان بهم میگفت کووو تا آخرین ماه های سال آخر. ماه ها پیش برای منِ الان غصه میخوردم که چقدر طفلکی ام برای گذروندن این روزا... اما راستش هنوزم همون احساس رو دارم و حتی مامان هم نمیتونه بهم اون جمله ی همیشگیش رو بگه... واقعا چقدر سخته که دوباره یه مشت بچه نوجوون دور هم جمع نشیم و حرفای صد من یه غاز نزنیم،یه جورایی عادت کرده بودم.

حاجی اینا بچه‌هامونن حاجی حاجی بگید دست بجنبونن...

اگه بزنه مردم عادی رو نمیزنه🤡

وطن یعنی مامان، یعنی بابا، یعنی خونه، نقش جهانِ اصفهان، آغوش، رویاهای دور، زخم، ایستادن، لبخندهای تلخ، برج آزادیِ تهران، آه‌های جانسوز، هم‌بستگی، درک، اتحاد، قصه‌های پر غصه، جنگل‌های گیلان، قله‌ی دماوند. اما یادت باشد عزیزم وطن یعنی من، وطن یعنی تو، وطن یعنی «ما».

▫️وقتی موشک خوردی ولی مادرت زنگ‌ زده:))))

_اثر علی کمال‌پور

بچه ها فایلش.

_

:))))

وقتی یادم میوفته برای بازدید از مسجد لطف الله و مسجد امام راهنماها میگن با صدای بلند حرف نزنید و دست نزنید(تشویق)چون ارتعاش بلند ممکنه آسیب بزنه به سازه ها و الان بمب میزنن کنارش.. ناراحت میشم واقعا.

جهان هرگز باور نداشت این چنین روزهایی را ببیند.سالها بود که یاد انبیا فراموش شده بود و ذخایر خدا نیز همچون ستارگانی که در ظلمت شب می‌درخشند جز به چشم بیداران نمی‌آمد،تا ناگاه خورشیدی دیگر متولد شد و انفجار عظیمی از نور،شب را شکست و اراده‌ی حق از وجود مؤمنینی که لایق زندگی بودند تجلی یافت. خفتگان هنوز از طلوع فجر بی‌خبرند و نمی‌دانند که تاریخ در انتظار چه فردایی است؛اما ای مرد، تو که نخفته ای،چشم باز کن و جلوه‌ی اراده‌ی حق را از وجود مجاهدین راه خدا ببین. -شهید مرتضی آوینی