به دلم نشست ‌(⁠◍⁠•⁠ᴗ⁠•⁠◍⁠)⁠✧⁠*⁠。‌

ـ 1:14

-دلخوشی‌های ساده.

پارسال، شب آخر نوزده سالگی:

چه قدر خوشحالم که این‌جا رو دارم و هرچند کوتاه و کم و گاه ناقص ثبت کردم روزها رو.

امروز به عنوان یه فاطمه‌‌ای که فردا تولدشه و یه سال دیگه رو هم داره تموم می‌کنه رفتم سراغ پیامای خیلی قبل‌تر این‌جا. دلم تنگ شد واسه خودم. واسه من کوچیک‌تر و کم دغدغه‌تر. با پیامام هم قربون خودم رفتم، هم خودمو تشویق کردم، هم به خودم دلداری دادم و هم کلی لبخندی شدم و لپ فاطمه رو کشیدم.

گوگولی نازطلا -خودمو میگم-بعد از ورود به هر سنی، واسه سالی که گذشته یادداشت گذاشته، هجده سالگی و نوزده سالگی. امسال واقعاً حرفی برای زدن به خودم ندارم. امسال طفلی بودم. همه‌مون طفلی بودیم. دوبار جنگ دیدم، از دست دادن‌ دیدم، حتی بعضی از دست دادن‌هام بدون خداحافظی بود و غیر منتظره. و وقتی فکر می‌کنم می‌بینم آنچه توانسته‌ایم واقعاً لطف خدا بوده‌ست. زنده بودن و سالم بودن و کنار خانواده بودنم. چه می‌دونم حتماً حکمتی تو هر اتفاقی بوده و هست، ولی واقعاً خیلی از اتفاقات امسال رو نمی‌خوام دیگه تجربه کنم، یعنی نمی‌خوام برگردم عقب و تغییر بدم، اما دیگه هم نمی‌خوام تجربه کنم، امیدوارم همون یه بار کافی باشه. امسال واقعاً صبورتر شدم، زندگی بزرگسالی صبور بودن رو بهم یاد داده. انعطاف‌پذیر بودن رو بهم یاد داده. پذیرفتن رو بهم یاد داده. امسال بارها و بارها تو گذرگاه شک گیر کردم، شک به باورهام، شک به آدم‌ها، شک به سبک زندگی‌م، شک به چیزهایی که می‌دونم و... تو خیلی از موارد تونستم از اون گذرگاه عبور کنم. تو خیلی از موارد هم نمی‌دونم عبور کردم واقعاً یا الکی بوده این گذر! امسال فهمیدم واقعاً باید خیلی بیشتر و بیشتر و بیشتر بخونم و مطالعه داشته باشم تا سالم‌تر اگر گذرگاهی هم وجود داشت بتونم ازش بگذرم.

امسال اهمیت ما بودن رو بیشتر فهمیدم. کلی تجربه مشترک غم و خوشحالی دارم با آدم‌ها.

دارم تلاش می‌کنم واویلا بازی درنیارم چون به اندازه‌ی کافی امسال خنده هم داشتم، خوش گذرونی هم داشتم، آشتی و دوست شدن هم داشتم، خیلی از رفاقت‌هام واقعی‌تر و امن‌تر و دوست‌داشتنی‌تر هم شده و بله روزگار یه روز باهامون بوده و یه روزی هم علیه‌مون بوده. دمش هم گرم.

ـYıldızlara bak, biz küçüktük ستاره‌ها رو نگاه کن ما کوچیک بودیم امروز اگه قرار بود آهنگ باشه، دقیقا همین می‌شد.