از لای تناز‌های‌رنگی آبی نقاشی چسبانده‌شده به شیشه‌ام نوری داخل می‌آید . صدای رعد که در آسمان طنین می‌اندازد خوابم را مختل می‌کند .. آرام خوابم می‌شکافد .. خوشحال می‌شوم . دوباره چشمانم را می‌بندم که صدایی دیگر ؛ آه این همه‌خوشبختی ازآن ما تهرانیان‌خاکستر نشین ؟ لبخندم بیشتر کش‌می آید . با سومین صدا خودم را از رخت‌خواب جدا می‌کنم .. در بالکن را می‌گشایم .. لرزی وارد بدنم می‌شود ‌. با لبخند بوی‌اطرافم را در ریه‌هایم ضبط می‌کنم . چقدر خدا دقیق برمن زل زده ( :*

دلم می‌خواهد داستان بنویسم .

فقط نیاز به انگیزه ، امید و نیروی جلوانداز دارم .

مغاک

" ای کسی که باران به شوق‌تو می‌بارد . "

" کف‌نشینی "

" و بانوی‌کریم کودکی‌هایم . "