واقعا عاشق هم مدرسه ای های دوره ی نهمم میمونم ، عزیزای با معرفت و دوست داشتنی هستن 🤍

«امروز، جامه‌ی اندوه به تن کرده‌ام؛ وطنی که تمام امیدش را به نبرد سهمگینِ امروز گره زده بود، اما افسوس که دیو سیاه ناامیدی، سایه‌ی سردش را بر سرِ من گستراند و باز هم مرا در اقیانوسی از غم غرق کرد. اما نه! من نباید زانو بزنم. من، موجودی زنده هستم که با زخم‌هایم، همچون پرچمی در طوفان، قد علم می‌کنم. من حق ندارم ناامید شوم؛ نه به خاطرِ خودم، بلکه به خاطر تمام فرزندانی که چشم به ایستادگیِ من دوخته‌اند. من باید ایستادن را بیاموزم؛ نه برای پیروزی بی‌دغدغه، بلکه برای تداوم زندگی در رگ‌هایِ عزیزانم. من ایستاده‌ام تا زنده بمانم، و زنده می‌مانم تا آن‌ها دوباره نفس بکشند.»

کمین رقیبان عاشق را دست کم گرفتم یا خود شکوایسته تو نبودم ؟ سبب آن هر چه بود تو را اکنون ندارم

امید و خرد… آیا می‌توان میان این دو، یکی را برگزید؟ آیا می‌توان صرفاً به امید تکیه کرد و در خیالات مبهمِ خود غوطه‌ور شد؟ یا در سوی دیگر، می‌توان خرد را انتخاب کرد و تلخیِ گزنده واقعیتِ جامعه را چشید؟ واقعیت این است که ما هرگز نمی‌توانیم یکی از این دو را به طور قطع انتخاب کنیم. نیاز است که گاهی اوقات، واقعیتِ تلخ با خیالاتِ واهی درآمیزد تا شاید انسان بتواند اندکی از بارِ سنگینِ وجودش را بردارد و نفس بکشد.