ای وای بر اسیری کز یاد رفته باشد در دام مانده باشد صیاد رفته باشد از آه دردناکم سازم خبر دلت را روزی که کوه صبرم بر باد رفته باشد آواز تیشه امشب از بیستون نیامد گویا به خواب شیرین فرهاد رفته باشد... شادم که از رقیبان دامن‌کشان گذشتی گو مشت خاک ما هم بر باد رفته باشد پر شور از «حزین» است امروز کوه و صحرا مجنون گذشته باشد، فرهاد رفته باشد  _حزین لاهیجی_

کان لم یکن امیرعلی نبویان

طی یک سلسله گردش در شهر -وکمی هم در دشت- عارفی حال خوشی پیدا کرد ناگهان ماضی مطلق آمد حال عارف برگشت! _سید حسن حسینی_

_

تو را با غیر می‌بینم، صدایم در نمی‌آید دلم می‌سوزد و کاری ز دستم بر نمی‌آید نشستم، باده خوردم، خون گریستم، کنجی افتادم تحمل می‌رود اما شب غم سر نمی‌آید توانم وصف جور مرگ و صد دشوارتر زان لیک چه گویم جور هجرت چون به گفتن در نمی‌آید چه سود از شرح این دیوانگی‌ها، بی قراری‌ها؟ تو مه، بی‌مهری و حرف منت باور نمی آید ز دست و پای دل برگیر این زنجیر جور ای زلف که این دیوانه گر عاقل شود، دیگر نمی‌آید دلم در دوری‌ات خون شد، بیا در اشک چشمم بین خدا را از چه بر من رحمت ای کافر نمی‌آید _مهدی اخوان ثالث_

فارِغ مرا ز رهگذرِ صبح و شام کن کار مرا به گردشِ چشمی تمام کن بُگشای صفحه‌ای دگر از دفتر جمال... بیتی فزون بر این غزلِ ناتمام کن ای یادگارِ ساقیِ کوثر؛ اباالحسن(ع) ! گاهی نظر به جانب این تشنه‌کام کن ای حکمرانِ کشور دلِ با کرشمه‌ای زیر و زِبر قرارِ دلِ خاص‌وعام کن بنمای ره به مُلک رضا، جان خسته را... مرغِ رمیده را به شکر خنده رام کن _سیدعلی حسینی خامنه‌ای_

آنچه باقی ماند ایران بود - بیان

او به تو خندید و تو نمی‌دانستی این که او می‌داند تو به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدی از پی‌ات تند دویدم سیب را دست دخترکم من دیدم غضب‌آلود نگاهت کردم بر دلت بغض دوید بغض ِ چشمت را دید دل و دستش لرزید سیب دندان‌زده از دستِ دل افتاد به خاک و در آن دم فهمیدم آنچه تو دزدیدی سیب نبود دل ِ دُردانه من بود که افتاد به خاک ناگهان رفت و هنوز سال‌هاست که در چشم من آرام آرام هجر تلخ دل و دلدار تکرارکنان می‌دهد آزارم چهره زرد و حزینِ دخترِ من هر دم می‌دهد دشنامم کاش آن روز در آن باغ نبودم هرگز! و من اندیشه‌کنان غرق در این پندارم که خدای عالم ز چه رو در همه باغچه‌ها سیب نکاشت؟... _مسعود قلیمرادی_

ندیده ای؟ همان انگشت که ماه را نشان می داد ماشه را کشید _گروس عبدالملکیان_

_

ما غصه هایمان را شمردیم و به خواب رفتیم باید هم کابوس می دیدیم... _رسول یونان_

_