مولانا : آدمی چگونه آرام می شود؟ شمس: وقتی دیگر از رفتن آدم ها نمی ترسد. مولانا : و اگر تنها بماند؟ شمس: کسی که خودش را پیدا کند هیچ وقت تنها نیست!

و ناگهان از هر تعلقی که آرامشم را به دار آویخته بود دست کشیدم رها شدم و بی حس و دیگر در مقابل افکارم نیستادم و یکباره همه چیز را تمام کردم در پس تمام این بیخیالی ها صدایست پژواک عشق ؛ که دیگر در من شنیده نخواهد شد! _ستاره تاجزی

تو جان منی،مگر میشود جان از تن جدا؟

خدایا... مرا به دوست داشتن چیزهایی که به آنها نمی رسم گرفتار نکن، و دلم را به چیزی که از آن من نیست وابسته مساز . میان من و هر آنچه آرامشم را می گیرد فاصله بینداز و روحم را از بند تعلقاتی که سهم من نیست آزاد نگه دار.

از سیل اشک شوق دو چشمم معاف دار! شهریار صدای نرگس..

از تنهایی راه سعادت نهراسید ... در نهایت تنهاییم ، در نهایت وابستگی های دنیوی همه ی اتمسفر زندگی ما را دچار خود کرده ، در نهایت سعادت در تنهاییست و خوشبخت کسی که تفاوت تنهایی و انزوا را درک کرده باشد و خوشبخت کسی ست که مدعی ز محبتی و نگران از عدم جبران نباشد و خوشبخت کسی ست که بداند تنها و تنها و تنها خداست که پای درد و دل ما خواهد نشست و دیگر هیچکس ... _مهدی راستی