وجودش تاریک شده بود؛تاریک و متلاشی از زخم های به جامانده از عزیز ترین کسانش. تنها چیزی که نیاز داشت کسی بود تا روحش را در اغوش بگیرد با تمام زخم های درونش؛نیاز به دانه ای داشت تا در تاریک ترین بخش وجودش سبز شود و سیاهی درونش را به سمت نور و امیدی بی انتها سوق دهد. تقدیم به: @haiolayyan2🌿✨

گااااد خیلییی‌خیلی ممنونم💖☁️ *لبخند شدن

چه عجیب هنوزم امید دارم.

استاد فراموش‌شدنم.

و فراموش نکردن.

نمی‌خواستی گریه کنم.

-

‏من بعد از هر بار ایگنور شدن:

الان نیاز دارم بیای واقعااا بغلم کنی و باهام حرف بزنی.

مرا در آغوش بگیر که مُرده ام و‌‌ میخواهم در آغوشت جانی بگیرم.

‌