تویی که اینو میخونی، پوست لبتو نکَن، آب بخور، به اونی که رفته تکست نده، به خودت برس، مثبت فکر کن، حرص نخور، خودتو دوست داشته باش، دوش آب سرد بگیر، به روزای گذشته فکر نکن و کیلومتر ها از چیزایی که بهت احساس ناکافی بودن میده فاصله بگیر.
شاید هیچ وقت اون دوستی نباشم که هرروز بهت زنگ میزنه ولی همیشه اون رفیقی میمونم که وقتی کل دنیات رو سرت خراب شد میتونی بهش تکیه کنی:))
میدونی بعضی وقتا هرکاریم بکنی باز تصمیم به رفتن میگیرن؛ حتی اگه بمیری براشون.
بحث، بحث لیاقتِ. خیلی از آدما لیاقت اینکه باهاشون حرفم بزنی هم ندارن.
یعنی یه فاکتور از تک تکتون بگیرم فقط لب و دهنین ، تو ادعا ردبول تو عمل دوغ آبعلی ... !
متاسفم اما این یه واقعیته که شما از وقتی دیگه اول پیام ندادید، از خیلیها خبر ندارید.
بعضی از آدما وجودشون اینطوریه که راه رفتن کنارشون به تنهایی میتونه بهت وایب خوبی بده.
ترسناک ترین سکانس تراژدی هم تعلق میگیره به اون زمانی که یهو به خودت میای میبینی هیچی سرجاش نیست و میگی "میتونم حسی که بهت داشتم و الان مرده رو تو یکی دیگه زنده کنم؟"
و چقدر اون لحظه مطمئنی که تو برای بار دوم نمیتونی تمومتو و صدتو در اختیار یکی دیگه قرار بدی چون همونقدر مطمئنی که احساسات آدما ظرفیت دارن و دستمال کاغذی یکبار مصرفِ تو مُشتت نیستن.
-فاطمه محمدی.
من بدون تو خیلی ناقصم، بدون تو خیلی غمگینم، بدون تو خیلی عصبیم، بدون تو میخوام کل دنیارو خراب کنم، بدون تو نمیخندم، بدون تو خستم ، بدون تو فقط سیگار می کشم، بدون تو شیرکاکائو واسم تلخه، بدون تو دنیا واسم معنی نداره ، بدون تو دیگه ماه برام پشت ابرا قایم میشه ، بدون تو نمی شه؛ بمون.