برای امروز حرفی نیست، تنها میپذیرم که جز یک روح خسته و جسمی زخمدار چیزی در چنته ندارم.

خودش کوره وگرنه بقیه میبینن چجوری دوسش دارم.

بعدِ اشکای ریخته شده ، کارای انجام نشده ، اعصابای خورد شده ، دلای تنگ شده ، آدمای خسته شده ، ذهنای لِه شده ، بغضای خفه شده ، بعدِ کلی حرفِ زده نشده احساساتِ درک نشده.. بعدِ تَنای کوفته شده روحای چاقو خورده امیدای چال شده دلای شکسته صورتای خشک شده قلبای سنگ شده تحقیرای تحمیل شده فردا شد ، فردا شد و هیچکس نفهمید ، دردی رو که دیگری میکشه و من هنوز منتظرم ؛ منتظرم نَمِ کلمات پس مغزم از بین بره منتظرم ببینم توی این خراب شده بالاخره کسی پیدا میشه که توی کار با “چاقوی کلمات” ماهر نباشه ، یا نه . - فروزا

میدونی چی؟ ته هرچیزی که خوبه، تهِ هر لحظه ای حس می‌کنم خوبه تو دلم ی غم خاصی هست. بعضی وقتا ساکتم می‌کنه این غم؛ بعضی وقتا باعث می‌شه تو تنهاییام بیشتر تو خودم برم. نمیدونم این حسِ غم از کجا می‌اد، شایدم نمی‌دونم از چندتا جا می‌اد. من فقط، خستم. و خیلی وقته می‌دونم که این خستگی رو نمی‌شه با ی روز خوابیدن حل کنم.

" می‌فهمید چقدر سخت است که سکوت کنید و هیچی نگویید، در حالی که ذره ذره وجودتان می‌خواهد منفجر شود؟ "

عه دیدی چیشد؟ باز دلشوره اومد سراغم.