درسته که گفتم خودم از همه مهم‌ترم اما تو عمل، خیلیارو با خودم، برای خودم برابر دونستم. نتیجه‌اش چیشد؟ اونا فکر کردن چون مهمن، میتونن هرکاری دوست دارن بکنن و ازون بدتر، فکر کردن همیشه انقدر مهم میمونن. ولی خب بین این مهمه و اون لحظه‌ای که یه آدم به کل از چشم میوفته، یه مرز باریکه.

یه دیالوگ مودی تو سریال Peaky Blinders هست که میگه: خیلی از آدم ها تو زندگیشون یه نقطه تاریک درد دارن که بعد از اون دیگه اون آدم سابق نشدن، از يه جايى به بعد احساسشون يخ مى زنه، ديگه دردى حس نمى كنن و هيچ كسی هم نمى‌ تونه يخ احساسشون رو باز كنه، و اين خودش از هر دردى دردتره.

‏یه روزی تو زندگی هرکس یه نفر میره که بعد از رفتنش بقیه رفتنها رو خیلی راحتتر میشه تحمل کرد؛ به قول رشیدی سمرقندی: چون بی تو گذشت، بگذرد بی دگران...

کلمه ها توان توصیف کردن رو ندارن، میتونی به مردمک چشم هام خیره بشی، اونها همه چیز رو ثابت میکنن .‌

همیشه برام سوال بوده، اونایی که باهاشون میشه راحت درد و دل کرد و همیشه یه راه چاره ای برای آروم کردنت دارن.. همونایی که دوست داری وقتی دلت گرفته باهاشون ساعت ها حرف بزنی.. همونایی که حتی وقتی تنهایی و نمیتونی گریه کنی؛ دوست داری کنارشون بشینی، به چشماشون زل بزنی و گریه کنی.. خودشون وقتی دلشون میگیره چی کار میکنن؟! با کی درد و دل میکنن؟! وقتی بغض گلوشون رو میگیره به چشمای کی زل میزنن و گریه میکنن؟! اصلا وقتی حالشون خرابه و میخوان آهنگ گوش کنن.. کدوم آهنگ رو گوش میدن؟! همیشه برام سوال بوده؛ اینایی که برای غم و غصه دیگران وقت میذارن ؛ کی برای غم و غصه اینا وقت میذاره؟! برای درد و دل کردن به کی پناه میبرن؟!

سلام بر پاییزی که نرسیده ، غم‌هایش بر سرمان فرو ریخت🖤