گاهی زندگی آن‌قدر سخت می‌شود که تنها نوری که می‌بینی، از درون توست. همان نوری که خاموشش کرده بودی تا دیگران نترسند؛ اما حالا وقتش رسیده دوباره بدرخشی، برای خودت، نه برای تماشاچیانِ خسته‌ی اطرافت.

شب، ردایی از سکوت بر زمین می‌کشد و آن بالا، ستاره‌ای تنها چشمک می‌زند. نه از سرِ شادی، بلکه از دلِ دلتنگی؛ انگار می‌خواهد فریاد بزند که هنوز نوری هست، هرچقدر آسمان تیره باشد. ستاره‌ها یادمان می‌دهند: در میان ظلمت، اگر ذره‌ای امید داشته باشی، می‌درخشی. کوچک، ولی دیده‌شدنی؛ دور، ولی اثرگذار.