زندگی تسلسل بادبادک‌هاست.

زندگی تسلسل برهه‌های حساس کنونیه‌.

زندگی در ایران دست‌کم. این برهه‌ی حساس‌ هشتاد ساله رو با یک لنگ در هوا موندن کی می‌زنه یا اصلا قراره بزنه یا نه هدر نکنین. زندگی خاورمیانه‌ای همینه. اون آرامش سوئیسی‌ اینجا نیست. اگه بریم هم اون آشوب‌و درون خودمون می‌بریم‌. با خاطراتمون‌ که باهامون میان و با خانواده و دوستامون‌ که اینجا می‌مونن. پس این تسلای احمقانه‌ی روز خوب آروم آینده رو بریزید دور. نیست و نمیاد. درس و فلسفه و شعر و هرچیزی که قراره آیینه‌ی شما باشه تو همین آشوب آیینه‌تون می‌شه. نه اون روز آروم اروپایی که هیچوقت قرار نیست بیاد.

از اینکه آهنگام‌و می‌شناسم خوشم میاد از اینکه هنوز آهنگام‌و می‌شنون خوشم میاد‌ حتی اگه ندونن‌ آهنگ منه نهایتاً تو همین چیزا می‌مونیم. تو چیزهای کوچیکی که نوشته می‌شن.

چه اسفندها... آه! چه اسفندها دود کردیم! برای تو ای روز اردی‌بهشتی که گفتند: این روزها می‌رسی از همین راه!