برای یاشیل عزیز🤍 از کتاب: یک عاشقانه آرام.

1:50 بعد تو قول و غزل هاست جهان را اما غزل توست که در قولی از آن اما نیست تو چه رازی که به هر شیوه تو را می‌جویم تازه می‌یابم و بازت اثری پیدا نیست

من این آدمای زمینی رو نا امید میکنم و اونا هم منو.

این خیلی باگ بزرگیه که عادت ها و چیز های انسان سازی رو که با استقامت زیاد و جون کندن به دست آوردی مثل غبار به راحتی میتونه از وجودت بلند بشه و بره

استاد گفت مراقب باش سرد نشی

اینجا ارزش رفتارهایی که توی تک تک ثانیه های زندگیت انجام میدی رو میفهمی

من ۱۳ ۱۴ سالم که بود یه خیال پرداز تمام عیار بودم در این حد که شب ها یک وقتی اختصاص داده بودم حدود یک ساعت به نام وقت تخیل. بعدش نمیدونم چی تاثیرات بلوغ یا چیز دیگه کلا تصمیم گرفتم بزارمش کنار چون بالاخره همه ی آدما توی یک سنی با چهره دیگه ی دنیا رو به رو میشن و دست از خیال پردازی میکشن اما برای من به حدی بود که از فانتزی و تخیل و هر چیز غیرواقعی متنفر شدم