«سنگر ما همین خیابان شده.» دیشب نخوابیدم. حتی پنج دقیقه. آنقدر در گروه‌های مختلف مشغول صحبت و تحلیل بودیم که وقتی نماند برای خواب. ترامپ گفته بود ساعت ۳ونیم، تمدن ایران را نابود می‌کند. می‌ترسیدم؟ به هیچ عنوان. فقط گوشی‌‌ام را زدم به شارژ و دل خوش کردم به اینکه ترامپ، هیچ غلطی نمی‌کند و باز وعده نابودی را می‌اندازد عقب. مثل دو سه بارِ گذشته. با اینکه دیروز حسابی تهران زیر موشک‌باران بود و ریل‌ها و جاده‌ها و پل‌های زیادی تخریب شدند. از سر شب از گوشه کنار شنیده بودیم ایران و پاکستان درحال مذاکره‌اند. بیدار ماندیم تا نتیجه را بفهمیم. ساعت حوالی ۲:۴۵ خبر از پایان جنگ تا دو هفته رسید. آمریکا موافقت کرده بود که دو هفته بنشیند و درباره ده شرط ایران مذاکره کند‌. یک‌جور آتش‌بسِ موقت. چهل روز می‌شد که در جنگ با یک ابرقدرت بودیم. ابرقدرتی که هدفش تغییر رژیم و تجزیه ایرانِ عزیزمان بود. ابرقدرتی که حالا به زانو درآمده‌. همهٔ این شب‌ها برای اینکه نظاممان باقی بماند و جمهوری اسلامی، پابرجا، خیابان‌ها را خالی نکردیم. وقت‌وبی‌وقت پرچم گرفتیم به دوش و از خوابِ شبِ خودمان و بچه‌هایمان گذشتیم تا دشمنِ حرامی دیگر توی کوچه‌هامان هلهله نکشد. تا حرام‌زاده‌ها آشوب نکنند. هرطور نگاه می‌کنم آمریکا به خواسته‌اش نرسیده. تغییرِ هدف داده به باز شدن تنگه هرمز. درست که رهبرمان را شهید کردند. داغی روی دلمان گذاشتند که با هیچ دستاوردی آرام نمی‌گیریم. اما کسی جایش آمد که تمام نقشه‌هایشان را بر باد داد. اگر آمریکا با ده شرط ایران موافقت کند، قطعا بُرد با ماست و تا همینجا شکست خورده است. خیلی‌ها توقع نابودی کامل اسرائیل را دارند. انگار اسرائیل اندازه کف دست است و با دو موشک نابود می‌شود. خب اگر با دو موشک نابودشدنی بود باید تا روز چهلم جنگ با خاک یکسان می‌شد. باید واقعیت میدان را دید. باید دید توی این دو هفته چه اتفاقی می‌افتد . به‌هرحال دلم گرم است به امامی که همه چیز تحت فرمان اوست و من هم درست مثل یک مأموم، گوش به فرمانم. عصر دورهمی با استاد جوان و دوستان مبنایی داشتیم. قبلش فکر می‌کردیم جلسه‌مان با چالش‌های جنگی روبه‌رو شود ولی با اتفاقاتی که افتاد، همه چیز به خوبی پیش رفت. دلم نیامد بچه‌ها را بگذارم خانه. با خودم بردمشان کارستان. اولین‌بار بود می‌آمدند دفتر مجله. آنقدر بهشان خوش گذشت که قول گرفتند بار بعدی هم بیارمشان. استاد مثل همیشه حرف‌های امیدبخش می‌زدند. چقدر نیاز داشتم به این جمع. چقدر خوشحالم که این دوستان هم‌فکر را دارم. آن هم توی اوضاعی که بعضی‌ها با خواهر برادرهایشان در چالشند. شب رفتیم کاروان ماشینی ستارخان. شلوغ بود. دسته‌های ماشینی تا ۱۲ شب که ما بودیم، خیابان را خالی نکردند. میدان صادقیه تجمع بود و پرچم‌ها بالا. پشت چراغ قرمز که ایستادیم، دسته‌ای زن و مرد آمدند جلوی ماشین‌ها و صدا بلند کردند:« سنگر ما همین خیابان شده.» عده‌ای هم پلاکارد دست گرفته بودند با این مضمون:«هر پوششی که دارم از اسرائیل بیزارم» #روزنگار_جنگ #روز_چهلم @zaatar

«خانه‌ٔمان خیابان شده» دیشب دیر رسیدم خانه. از سر ظهر برای چهلم آقای شهیدمان در خیابان بودم. چندساعتی در خیابان جمهوری و مقتل امام شهیدمان بودم و بعد با زهرا رفتیم سمت دانشگاه تهران برای نماز. از پادرد به خودم می‌پیچیدم اما دلم نمی‌آمد برگردم خانه. بوی شله‌زرد پیچیده بود. زهرا رفت یک کاسه گرفت باهم خوردیم. انگار خانه‌مان، خیابان شده. همان‌جا نماز می‌خوانیم، غذا می‌خوریم و دمی استراحت می‌کنیم. فاصله‌مان تا میدان انقلاب کم بود. بساطمان را جمع کردیم و رفتیم میدان. موکب‌های عراقی بساط کرده بودند و جمعیت موج می‌زد. رفتیم جلوتر. آقامیری داشت درباره مذاکره و اعتراضات مردمی حرف می‌زد. مردم از پایین سکو بلند حرف می‌زدند و آقامیری جواب می‌داد. ما این روزها نیاز داریم به گفت‌وگو باهم. باید آرام‌تر از قبل، بنشینیم پای صحبت. باید صبور باشیم در بحث‌ها تا به نتیجه بهتری برسیم. وسط صحبت‌ها پیام رهبر شهیدمان را پخش کردند. این مرد مثل یک معجزه آمد و شد امامِ ما. زهرا گفت شرط می‌بندم آقا اینبار ده صفحه نوشته. بعد چک کردیم دیدیم پیامش یازده صفحه شده. :)) قربانِ نوشتنش. دایره واژگانش آنقدر بالاست که آدم کیف می‌کند. بعد از صحبت‌های آقا هفت شهید آوردند از بستگانِ نزدیکِ محسن عباس ولدی. از پدر ۸۳ ساله تا نوه یک‌ونیم سالهٔ خانواده شهید شده بودند. نزدیکانِ مردی که همهٔ عمرش را گذاشته برای آموزش و تربیت انسان‌ها. مردی که با اقتدار ایستاده بود و محکم‌تر از همیشه حرف می‌زد. انسان‌ها را اینجور وقت‌ها می‌شود شناخت. آقای عباس ولدی گفت اگر ما اینگونه ایستادیم، اگر محکم و مقاوم حرف می‌زنیم به اذن الله، پیاممان این است که شما ملت ایران را نمی‌توانید با شهادت، مجبور به تسلیم کنید. شهادت افتخار و آرزوی ماست. خدا عمر بدهد به این مردِ بزرگ و عزیز. برگشتنی باید تا وصال می‌رفتیم. زهرا ماشین را آنجا پارک کرده بود. توی راه نان و تخم‌مرغ گرفتیم از موکبی که باید بیشتر ازشان بنویسم. قدری با موکب‌دارها حرف زدیم و کیف کردیم از این مردمی که داریم. عجیب نیست که دشمن اینطور کم آورده در مقابلمان. ما هم اقتدا می‌کنیم به امامی که گفت وظیفهٔ مردم برای حضور در خیابان‌ها سنگین‌تر از قبل به نظر می‌رسد. به روی چشم آقا جان. چهل روز که سهل است. شما بگویید چهل سال. تا جان داریم می‌مانیم پای خیابان‌ها. #روزنگار_جنگ #روز_چهل‌ویکم @zaatar

🎧 صوت دیشب گفتگوی دکترغلامی در شبکه ۲ در خصوص «سکوت صحنه نبرد نظامی» از همهٔ همسایه‌های عزیزم در هُرنو خواهش می‌کنم این صوت را گوش کنند. بریده‌هایی از این صوت 👇🏻 🔻چرا شعار دادید «مذاکره حرام است»؟ مردم را دچار تعارض کردید! 🔻ساختارهای نظام را تضعیف نکنیم! 🔻آیا باید تمام شگردها و برنامه‌های نظامی و سیاسی را به مردم بگوییم؟ 🔻جایگاه ما کجاست؟ #نباید جای مسئولین، تصمیم بگیریم! هر کسی باید وظیفه خودش را انجام دهد! 🔻باید خیلی مراقب باشیم حرفی که می‌زنیم چه اثراتی دارد. حرف ما برای خداست یا برای دل خودمان؟ 🔻چگونه افراد رهبری را #تضعیف می‌کنند و #تفسیر_به_رأی میکنند تا #خطای_تحلیلی خود را توجیه کنند! 🔻در قطعنامه ۵۹۸ به امام توهین می‌کردند! کسانی‌که موافق جنگ بودند و مذهبی بودند و می‌گفتند چرا امام قبول کرده؟! 🔻برنامه دشمن، تفرقه و خالی شدن #میدان و #خیابان است. صوت را از این کانال برداشتم و بابت سرعت عمل واقعا دست‌مریزاد دارند. * @hornou هُرنو | روزنِ نورگیرِ سقف*

ـــــــــــــــــــــــــــ دیشب رزقم بود تا خانه رسیدم بنشینم پای برنامه زمانه از شبکه دو. دکتر غلامی حرف می‌زد. آنقدر این مرد، اتفاقات و حواشی مذاکره را خوب تحلیل کرد که واقعا حیفم می‌آید گوش نکنید. اول از همه گفت هیچی عوض نشده. ما در حال مبارزه‌ بودیم. حالا هم در حال مبارزه‌ایم و تا مدت‌ها در حال مبارزه خواهیم بود. بعد گفت چرا می‌گویید مذاکره حرام است؟ من مگر مرجع تقلیدم که این را می‌گویم؟ یعنی ما باید تا ابد بجنگیم؟ ما بالاخره باید یک روز بنشینیم به حرف زدن. چرا ما یک چیزی بگوییم تا ذهن مردم خراب شود و غصه بخورند؟ این حرام نیست؟ شکستن دل مردم حرام نیست؟ این را چه کسی جبران می‌کند؟ بعد درباره خواسته دل خودمان و صلاح مملکت صحبت کرد. حرف‌هایش شنیدنی‌ست. عاجزانه درخواست می‌کنم این صوت را بشنوید. @zaatar

«جان‌فدا» دیدوز از روزنگار قسر در رفتم. دلیلش برمی‌گردد به کارهایی که تعهد داشتم به انجام دادنشان و خستگی و بی‌خوابی چند روز قبل. باید نقد هنرجوها را تمام می‌کردم و دو یادداشت می‌نوشتم. حالا هم که مشغول نوشتنم، هنوز پادرد اذیتم می‌کند. بعد دیدم حق دارم. پنج‌شنبه از ساعت ۲ ظهر تا لااقل ۷ شب یکسره پیاده‌روی کرده بودم برای روز چهلم. بعدش هم قدری نشستم و باز آوارهٔ خیابان‌ها بودم تا ۱۱ شب. قرص و دارو هم آرامم نکرد. با کمال تأسف و تأثر کلاس‌های بچه‌ها فعلا برای دو هفتهٔ دیگر هم مجازی شد. بعید می‌دانم تا آخر سال حضوری شود. مدرسه محمد کلاس‌ها را یک ساعت دیرتر شروع کردند. مطالبه نتیجه داد. البته همیشه مطالبه نتیجه‌بخش نیست. مدرسه حسین از امروز، پانزده دقیقه زودتر کلاس‌ها را شروع کردند و صبحگاه هم اضافه شد به برنامه‌ها. :)) زمان زیادی از وقتم، صرف تدریس فردای محمد شد. باید داستانی می‌گفت با نشانه «ض». بعد فکر کنید همان ض را گاهی ص تلفظ می‌کند. خدا به خیر بگذراند این تدریس را. پیر شدم امروز آنقدر تلاش کردیم تا یک صوت درست حسابی ضبط کنیم. یک جاهایی حسین را تبعید کردم به اتاق. از بس می‌خندید و نمی‌گذاشت کارمان را بکنیم. امروز بالاخره توانستم محمد را هم در پویش جان‌فدا ثبت‌نام کنم. جا مانده بود و با هیچ شماره‌ای نمی‌شد اسمش را بنویسم. انگار حس عقب‌ماندگی داشت. توی برنامهٔ روزانه‌ام نوشته بود «جان‌فدا». تا یادم نرود و دوباره امتحان کنم. حالا که آقای عزیزمان گفته عدد این پویش، تأثیر خوبی در مذاکرات دارد، اطاعت امر کردیم و یک رقم به این عدد شگفت‌آور اضافه کردیم. ما خیلی قبل‌تر می‌خواستیم جانمان را فدای آقایمان کنیم. حیف که او زودتر خودش را فدای ما کرد. تا همین حالا که دارم می‌نویسم دور چهارم مذاکرات در جریان است. اینکه نهایتا چه اتفاقی می‌افتد قابل پیش‌بینی‌ست. این راهی بود که باید می‌رفتیم. ما در حال مبارزه‌ایم در خیابان‌ها و بزرگانمان، کیف‌های بچه‌های میناب را با خودشان برده‌اند پاکستان، تا صدای ظلم را به گوش جهانیان برسانند. #روزنگار_جنگ #روز_چهل‌وسوم @zaatar

🖤 #بعثت_خون | یک دل سیر 🔰 روایت‌هایی زنانه درباره اربعین آقا‌جانمان ▫️ چهلم آقای شهیدمان بود. سربند «یا منتقم» را گره زدم به پیشانی بچه‌ها و به مچ دست‌هایشان، پرچم کوچک ایران بستم. پسرم این‌بار، پرچم زرد «حزب الله» را دست گرفت‌. راه افتادیم سمت میدان جمهوری. مردم، دسته‌دسته پیش می‌رفتند. مهدی رسولی روضه می‌خواند: «چهل شب شد تن پاکت کفن کردند، تو را آن شب ز گودالی درآوردند.» ▪️ آمده بودم یک دل سیر گریه کنم. سنگین بودم اما اشک راه نمی‌گرفت. هرچقدر نزدیک‌تر می‌شدیم به بیت، بغضم بیشتر می‌شد و نفسم سنگین‌تر. سر خیابان دوازده فروردین، وقتی راه‌های ورودی به بیت را بسته دیدم، زدم زیر گریه. از آنجا بود که گریه آسان شد. ▫️ هربار که به عنوان راوی دعوت می‌شدم به بیت، از این خیابان‌ها رد می‌شدم. حالا انگار ضریحی گذاشته بودند دور مقتلِ آقایمان. دستم نمی‌رسید از نزدیک زیارتشان کنم. می‌خواستم بگویم دیگر دنبال جایگاه ویژه نیستم. ته حسینیه هم می‌توانم بایستم. سرپا. حتی جایی برای نشستن نمی‌خواهم. اصلا نمی‌آیم نزدیک. ▪️ مداح بلند می‌خواند: «داغت نمی‌شه باورم، ای رهبرم، ای رهبرم.» و ما بی‌که اراده کنیم، شانه‌هایمان تکان می‌خورد و اشک راه می‌گرفت روی صورت‌هایمان. وقتی از کشوردوست رد شدم، انگار باری از دوشم برداشته شد. عکس بزرگی از آقا را زده بودند سر خیابان. آنقدر دلگرم‌کننده بود که فکر نمی‌کردیم رهبرمان دیگر نیست. ▫️ قدری جلو رفتیم و رسیدیم تقاطع جمهوری_فلسطین. روی دیوار بتنی پُر بود از نوشته‌‌هایی از مردم. زن و مرد، خودکار به دست ایستاده بودند و چیزهایی برای رهبر می‌نوشتند: «سلام بر آنکه تا لحظه‌ی آخر دلش برای ما تپید.»، «تا ابد دلتنگتیم پدرم»، «بعد از تو آواره‌ی خیابان‌ها شدیم»، «پناه یک ملت بودی ولی به پناهگاه نرفتی» ▪️ هر نوشته، روضه‌ای بود برای خودش. چند زن، قرآن و مفاتیح دست گرفته بودند و پای دیوار چیزهایی می‌خواندند برای رهبرمان. گوشه‌ای هم چند نفری تکیه داده بودند به آمبولانس و خیره به دست‌نوشته‌ها گریه می‌کردند. انگار حسرت یک دیدار به دلشان مانده بود. ▫️ زنی جمعیت را کنار زد و رفت جلو. صورتش آرایش داشت و معلوم بود برای احترام، روسری‌اش را جلو کشیده. بی‌تاب بود. با بهتِ عجیبی دیوار بتنی را نگاه می‌کرد. بعد انگار تعارف را کنار گذاشت. برگشت و گفت: «می‌شه از این درز، اونور رو ببینم؟ من هیچ‌وقت آقا رو از نزدیک ندیدم.» بی‌خجالت، زد زیر گریه و ادامه داد: «حالا میشه مقتلش رو ببینم؟» ▪️ آفتاب داشت غروب می‌کرد. از خیابان فلسطین آمدیم بالا. دیوارنوشت‌ها دوباره کشاندنمان سر چهارراه. دلم نمی‌خواست از آن کوچه‌ها و خیابان‌ها بیرون بروم. انگار وارد مکان مقدسی شده بودم که بیرون آمدن از آن، برایم سخت بود. آسمان تاریک‌تر می‌شد. مردم گوشه‌کنار خیابان نشسته بودند. هیچکس دلِ رفتن نداشت. مردی برای خودش روضه می‌خواند و زنی کنارش اشک می‌ریخت. بچه‌ها گوشه‌ای بازی می‌کردند. زنی نشسته بود روی چهارپایه و زل زده بود به آسمان؛ لب‌هاش می‌جنبید. صدای خش‌خش بلندگو بلند شد و بعد، صدای دعای فرج. وقتی رسیدیم به فَفَرِّجْ عَنَّا بِحَقِّهِمْ فَرَجا عَاجِلا قَرِیبا، صدای گریه‌ی مردم بلند شد. دیگر می‌توانستیم یک دل سیر گریه کنیم. ✍🏻 زهرا عطارزاده 📆 شماره ٢١ رسانه «ریحانه» را دنبال کنید 📲 @khamenei_reyhaneh

«ما چادر مشکی‌ها» صبح با تپش قلب بیدار شدم‌. محمد تدریس داشت و یک ربع مانده بود به کلاسش. خوب است خودم تدریس نداشتم. اصلا چه خوب که خودم درس نمی‌خوانم. واقعا درس خواندن برایم ترسناک شده. خیلی دور شدم از آن سال‌ها. زنگ اول، معلمش گفت تصویر باز کن و شروع کن. محمد بدون هماهنگی با من صدا را باز کرد و با اعتماد‌به‌نفس کامل گفت زنگ بعدی تدریس می‌کنم. :) هرچه من خجالتی‌ام، این بچه مقابلِ من است. دو زنگِ تمام صداش باز بود و یک جوری توی نقش معلمی فرو رفته بود که می‌خواستم بگویم مادر جان، دنیا دو روز است. باورش نکن. الحمدلله به خیر گذشت و این بچهٔ ما ضاد را هم یاد گرفت. امروز اعلام کردند که مدارس تا پایان سال مجازی شد. به خدا حقم بود با این خبر لااقل یک ساعت بنشینم گوشه‌ای و زار بزنم. ولی چه می‌شود کرد. دیگر آلودگی و برودت هوا نیست. جنگ است. با مجازی شدن مدرسه‌ها، وقت کم می‌آورم. آنقدر که هر روز می‌گویم باید این ترم مرخصی می‌گرفتم. بعد با خیال راحت برای هرجا که کاری و سفارشی دارند، می‌نوشتم. با دست باز و بدون تعهد. انگار این روزها فقط نوشتن آرامم می‌کند. برای کارهای دیگر جان می‌کنم. امشب رفتیم سمت شهدا. جمعیت باورکردنی نبود. زودتر از همیشه رفتیم ولی جای پارک پیدا نکردیم. فقط ۴۵دقیقه توی ترافیکش ماندیم. رفتیم توی کاروان‌های ماشینی تا نیروهوایی. سروشکل خانم‌ها اینجا خیلی متفاوت‌تر است با پیروزی و شهدا. همین‌ها حالم را خوب کرد. مردم پرچم‌به‌دست، ایستاده بودند دور میدان. آنقدر میدان فلکه دوم بزرگ است که هر قسمتش یک عده ایستاده‌اند و برنامهٔ خودشان را پیش می‌برند. دورِ میدان، زنی را دیدم که با سگش ایستاده بود. آرایش غلیظ داشت. تزریق‌ لب‌ها و گونه‌هاش توی چشم می‌زد. دسته‌ای گل رز توی بغل گرفته بود و به ماشین‌ها می‌داد. مردی کنارش ایستاده بود که چفیه‌ای به صورت داشت و کلاشینکفی در دست. این روزها همه داریم نزدیک می‌شویم به هم. هم‌صداتر از همیشه پرچم تکان می‌دهیم. وقتی از کنارش رد شدم و گل را از دست‌هایش گرفتم، می‌خواستم بگویم حالا مانده تا بدانید ما چادر مشکی‌ها چقدر شما را دوست داریم. #روزنگار_جنگ #روز_چهل‌وچهارم @zaatar

«نمی‌دانم اسمش دلتنگی‌ست یا دل‌نگرانی؟» هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم چهل‌وپنج شب پیاپی روزنگار بنویسم و بگذارم کانال. سابقه نداشته. همیشه عهد می‌کردم بیشتر بنویسم اما هربار بعد از یکی دو هفته با بهانهٔ سرشلوغی، قیدش را می‌زدم. حالا هم چیزی غیر از وطن و فراق رهبرمان نمی‌توانست من را مصمم کند به نوشتن. نمی‌دانم این روزنگارها تا چند روزِ دیگر ادامه دارد اما فکر می‌کنم کم‌اش مانده. همینجوری خودم را گول می‌زنم تا کم نیاورم و ادامه بدهم. :) امروز محمد کلاس قرآن داشت. آیهٔ «وما رميت إذ رميت ولكن الله رمى» در درس امروزشان بود. معلم می‌خواست مصداق بیاورد برای این آیه. گفت مثلا اگر ما موشک‌های زیادی داریم اما باز دلمان به خدا گرم است و نگاهمان به اوست. از حالا دارند به بچه‌هایمان می‌گویند دلشان به چه کسی خوش باشد تا سر بزنگاه‌ها نترسند و ناامید نشوند. امشب دیرتر از همیشه رفتیم راهپیمایی. به هوای اینکه فردا به خاطر شهادت امام جعفر صادق(ع)، تعطیل است و نیازی نیست بچه‌ها زودتر بیدار شوند. کاش می‌شد بچه‌ها را از ماشین پیاده کنیم تا همینطوری بدوند دنبال ماشین. :) شاید اینطور انرژی‌شان خالی می‌شد و کمتر آلودگی صوتی ایجاد می‌کردند. سراغ هر تجمعی که می‌رفتیم، جا پارک گیرمان نمی‌‌آمد و دست از پا درازتر می‌رفتیم سمت تجمعی دیگر. خیابان‌ها غلغله بود. محمد می‌گفت باید موتور بخریم برای این شب‌ها. کاش خرج نتراشند برای ما. امشب دسته‌ها، حال و هوای عزاداری داشت. شورَش کمتر بود و حزنش، بیشتر. همیشه شب شهادت امام جعفر صادق(ع) می‌رفتیم دزفول برای روضهٔ خانگیِ مردانه. امسال قسمت نشد. شرایط جوری پیش رفت که ماندیم تهران. دنبال بودم که روضه کوچکی بگیرم که مامان پیش‌دستی کرد. قرار شد فردا روضه بگیرد و ختم صلوات بگذارد. حالا که دارم می‌نویسم باد شدیدی می‌وزد و نم‌نم باران می‌آید. حال عجیبی دارم از غرش آسمان. ترس نیست. نمی‌دانم دلتنگی برای روزهایی‌ست که گذشته یا دل‌نگرانی برای آدم‌هایی‌ست که موقع انفجارها، سراغشان را می‌گرفتم. #روزنگار_جنگ #روز_چهل‌وپنجم @zaatar

«دو ساله نشده بود ولی دشمنش را شناخته بود.» صبح رفتیم خانهٔ مامان. آش را باهم بار گذاشتیم و مشغول درست کردن حلوا شدیم. پارچه‌ای نم‌دار کردم و دادم دست حسین تا گل‌های مصنوعی را تمیز کند و خانه، آماده شود برای مهمان‌ها. توی گوشش گفتم بگو برای امام جعفر صادق(ع). حتم دارم کمِ ما را می‌پذیرند. مامان، پارچهٔ مخمل سبز و تسبیح‌ها را پهن کرد روی زمین. گفت ختم صلوات بگیریم. خاله از نیتش پرسید. مامان قد راست کرد و گفت برای سلامتی آقا مجتبی. راستش همین حرف اشکم را درآورد. مامان، کم‌ گرفتاری ندارد. می‌دانم کلی حاجت ریزودرشت دارد. آنقدر نگرانِ زندگی‌ِ خواهرهاست که همیشه بهش غر می‌زنم. می‌گویم مطمئنم برای من کمتر از بقیهٔ خواهرها دعا می‌کنی. انگار بیخودی خیالت راحت است از من. همیشه هم می‌خندد و انکار می‌کند. خدا حفظ کند همه مادرها را. شب، همه مشغول آماده شدن برای راهپیمایی بودند. نوه‌های دوقلوی خاله، هنوز دو ساله نشدند. نمی‌دانم اصلا چه اتفاقی افتاد که یکی‌شان گفت مرگ بر اسرائیل. همه یک‌صدا جوابش را دادند. این بچه آنقدر خوشش آمد که دیگر ول نمی‌کرد. هر شعار دیگری هم که می‌دادیم باز برمی‌گشت به شعار خودش. انگار بغض دیرینه داشت از اسرائیل. کینه، تلمبار شده بود. دو ساله نشده بود ولی دشمنش را شناخته بود. امشب توی خیابان‌ها چند میدان، غرفه‌هایی گذاشته بودند برای نوجوان‌ها. فوتبال دستی آورده بودند. خواهرم گفت سمت آن‌ها ترامپولین و خانه‌های بادی آوردند برای بچه‌ها. تا خانه، همهٔ میدان‌ها شلوغ بود و راه بعضی‌ها بسته. محمد خوابش می‌آمد اما پرچمش را بالا گرفته بود. یکبار همینجوری پرچممان را به فنا داده بود. :) خیابان پیروزی پُر بود از آدم‌هایی که پرچم‌گردانی می‌کردند وسط بلوار. تعدادشان بیشتر از همیشه بود. با اینکه ساعت از دوازده گذشته بود و عملا، وقتِ خواب بود. #روزنگار_جنگ #روز_چهل‌وشش @zaatar

«هر کس با غمی شب را صبح می‌کند.» صبح بچه‌ها را گذاشتم پشت سیستم‌ و خودم رفتم توی اتاق، پای نقد هنرجوها. می‌خواستم تا شب تمامشان کنم. فکر می‌کردم بعضی‌ها تمرین نداده‌اند. تا پیام می‌دادم که کجایید و تمرینتان کو، یکهو چند پیام پشت هم ظاهر می‌شد. این هم از افاضات ایتای نامحترم. آن موقع که تلگرام بودیم، پادشاهی می‌کردیم برای خودمان. تا عصر در رفت‌وآمد بودم بین هال و آشپزخانه و اتاق؛ اما نقدها تمام نشد. امروز نتیجه فراخوان بوت‌کمپ نوشتن در میناب اعلام شد. نمی‌دانم وقتی اسمم را دیدم، دقیق چه حالی داشتم. فقط می‌دانم خوشحال نبودم. می‌دانستم نمی‌توانم پنج روز بچه‌ها را بگذارم و بروم. در حد یک آرزوی از دست رفته، برای این خبر غمگین شدم. وقتی سردبیر تماس گرفت، گذاشتم ریز برنامه را بگوید. تا تهش خودم را تصور کردم در قامت یک هم‌سفر. استادی را هم که می‌خواستم همراهی‌اش کنم، توی ذهنم انتخاب کردم. گروه سه نفره را هم. ولی خب همه‌اش یک خیال خام بود. می‌دانم دلم پیش بچه‌های میناب می‌ماند برای این سفرِ نرفته. حتما بدهکارِ یک داستان می‌مانم برایشان. ظهر، در کانال مدرسه حسین پیامی گذاشتند برای تجمع شبانه در میدان شهدا. از سر شوق، مدام به پدرش زنگ می‌زد تا امشب را زودتر بیاید و برسد به قرار. دوست داشت معلم و دوست‌هایش را ببیند. زودتر از همیشه رفتیم سمت میدان و خدا را شکر جای پارک پیدا کردیم. انگار سر شب خلوت‌تر است. حیف که نمی‌توانیم هرشب زودتر برویم. چندتا بچهٔ نه ده ساله واکس‌به‌دست، نشسته بودند توی پیاده‌رو. یاد اربعین افتادم و کفش‌های خاکی‌مان. جلوتر، دختر پسرهای چهار پنج ساله نشسته بودند دور زنی که داشت برایشان قصه می‌گفت. معلوم بود خانواده‌شان رفته‌اند سمت تجمع. همیشه آدم‌هایی پیدا می‌شوند که از خودشان می‌گذرند برای دیگران. دنیا با این آدم‌ها خیلی قشنگ‌تر می‌شود. ما در مبنا یکی از این آدم‌ها را داریم. کسی که در تمام جلسات مبنایی‌مان به جای اینکه بیاید توی جلسه، بیرون می‌ماند و با بچه‌ها کاردستی درست می‌کند و سرشان را گرم می‌کند. خدا این آدم‌ها را نگه دارد. بعد از تجمع، همراه شدیم با کاروان‌های ماشینی. تا ته نبرد را رفتیم و خدا می‌داند چند دسته دیدیم و چند تجمع. من حسرت می‌خورم وقتی دسته‌هایی را می‌بینم که پیاده توی خیابان‌ها می‌روند و می‌آیند. کار ما پیش این‌ها هیچ است. توی باد و باران و سرما، زیر آسمان خدا، راهپیمایی می‌کنند و چهل‌وهفت روز است که خسته نشده‌اند. باز هم دیر برگشتیم خانه. بچه‌ها اجازه گرفتند تا نیمه دوم بازی رئال را ببینند. فردا کلاس مجازی نداشتند و نشستند پای فوتبال. چهار دقیقه آخر رئال دو گل خورد و باخت. بهشان گفتم مبارزه یعنی همین. چهار دقیقه میدان را خالی کنیم، طرف مقابل زمین می‌زندمان. امشب بچه‌ها با غمِ باختِ رئال خوابیدند، من هم با غمِ خودم می‌خوابم. خوب است که شبیهیم به هم. #روزنگار_جنگ #روز_چهل‌وهفت @zaatar

«کاش بود و می‌دید.» امشب بیشتر از همیشه ماندیم توی خیابان. نزدیک به ساعت یک بامداد، برگشتیم خانه. به نیت رفیقِ از دنیا رفته‌ام، قدم برداشتم و توی خیابان‌ها پرچم تکان دادم. می‌دانستم اگر این روزها بود، بیشتر غصه می‌خورد. لابد مدام خودش را سرزنش می‌کرد که نمی‌تواند توی خیابان‌ها بیاید. کاش بود و می‌دید بعثت مردم را. لااقل دعا می‌کرد. حتم دارم حاجتش زودتر از ما اجابت می‌شد. برگشتنی به مادرش پیام دادم. خیلی وقت است بی‌خبرم از حالشان. باید زودتر از این‌ها خبر می‌گرفتم. بعد هم نوبت رسید به خودش. هنوز پیام‌هایش سنجاق شده در ایتا. بالاترین اسم است و هربار پنجرهٔ ایتا را باز می‌کنم، می‌بینَمَش. صفحهٔ چت را باز کردم و مثل همیشه نوشتم:«دلم برات خیلی تنگ شده رفیق. خیلی بیشتر از همهٔ روزهایی که گذشت.» بعد یک دل سیر گریه کردم. همیشه سبک می‌شوم بعد از این گریه‌ها. فکر می‌کنم خودش کاری می‌کند که آرام بگیرم. پی‌نوشت: منت بر سرم می‌گذارید اگر فاتحه‌ای بخوانید برای رفتگان جمع‌مان و برای رفیقم، فاطمه رحمانی. #روزنگار_جنگ #روز_چهل‌وهشت @zaatar