بسم الله الرحمن الرحیم

وَلا تَهِنوا وَلا تَحزَنوا وَأَنتُمُ الأَعلَونَ إِن كُنتُم مُؤمِنينَ .

واقعیت تلخ این روزها را هیچ‌کس نمی‌تواند انکار کند؛ تصمیمات بد، بی‌تدبیری‌های پی‌درپی و اصرار بر سیاست‌هایی که نفس مردم را بریده است. اقتصاد کشور دیگر فقط بیمار نیست؛ روی تخت شکنجه گرفتار است. سفره‌ها کوچک‌تر شده، امید در دل‌ها ته می‌کشد و صدای اعتراض از دل رنج واقعی مردم برمی‌خیزد. من بی‌پرده می‌گویم: با ادامه این وضع دیگر امیدی به بهبود شرایط در کوتاه‌مدت ندارم. این خشم قابل فهم است، این اعتراض حق است، اما درست همان‌جا که خشم به اوج می‌رسد، عقل باید وسط میدان بیاید. امروز با دشمنی روبه‌رو هستیم که از این فرسایش روانی لذت می‌برد؛ دشمنی که دقیقاً فهمیده نقطه ثقل اقتدار ایران کجاست و تمام توان رسانه‌ای، سیاسی و امنیتی‌اش را برای نامشروع جلوه دادن رهبری بسیج کرده، چون می‌داند اگر مردم از محور انسجام جدا شوند، دیگر نیازی به شلیک گلوله نیست و ایران از درون فرسوده می‌شود. در این میان باید صادق بود: بخشی از اعتراضات برحق، با ورود عناصر و عوامل دشمن به حاشیه رانده شد و هزینه‌های جانی و مالی جبران‌ناپذیر و تلخی بر کشور تحمیل کرد؛ هزینه‌هایی که ناخواسته پیام ضعف خطرناکی به بیرون مخابره کرد و امروز نتیجه‌اش را در صف‌آرایی آشکارتر دشمن می‌بینیم. اینجاست که تاریخ دوباره معنا پیدا می‌کند؛ آن‌جا که علی(ع) گفت: «فَصَبَرتُ وَ فِی العَینِ قَذًی وَ فِی الحَلقِ شَجا». سکوتش از ترس نبود، از فهم فاجعه تفرقه بود. می‌دانست اگر امت از هم بپاشد،حق زیر آوار فروپاشی دفن می شود. ما امروز در همان نقطه‌ایم؛ می‌بینیم، می‌فهمیم، می‌سوزیم، اما باید خویشتن‌دار بمانیم. این صبر، عقب‌نشینی نیست؛ بصیرت است. صبر برای حفظ ریشه‌هاست، تا بتوان درخت را اصلاح کرد، نه آن‌که با خشم ریشه را از جا کند. ما ملتی هستیم که در برابر فشار، تحریم و تهدید ایستاده‌ایم و امروز هم، در برابر قدرت نظامی آمریکا و صف‌بندی ابرقدرت‌ها، راه ذلت را انتخاب نمی‌کنیم. انسجام ما همان سدی است که دندان قدرت‌ها را می‌شکند؛ همان نیرویی که نشان می‌دهد ایران نه با ناو می‌ترسد و نه با تهدید فرو می‌ریزد. اگر ایران بماند، می‌توان دولت‌ها را عوض کرد و پاسخ خواست؛ اما اگر ایران فروبپاشد، نه حسابی می‌ماند و نه کسی برای پس‌گرفتن حق. #ایران #آمریکا #جنگ #بصیرت #اتحاد #آگاهی #تبیین #رهبر 🔰 کانال برشی از یک کتاب : http://eitaa.com/joinchat/1542979584C75868f9aed

حسن روحانی همان کسی است که گفت «من صبح جمعه فهمیدم»؛ جمله‌ای که نه یک لغزش زبانی، بلکه اعتراف به بی‌خبری از تصمیمی بود که کشور را به آبان ۹۸ رساند.دولتی که بنزین را گران کرد، جامعه را منفجر کرد و بعد، مسئولیت را در مهِ «من خبر نداشتم» رها کرد. او همان رئیس‌جمهوری است که ۸ سال کشور را معطل یک توافق تقریباً هیچ کرد؛ توافقی که قرار بود «همه‌چیز» را حل کند و در عمل به «خسارت محض» تبدیل شد. اقتصاد شرطی شد، تولید خوابید، سرمایه فرار کرد، دانشمندان ترور شدند و معیشت مردم گروگان وعده‌ای شد که طرف مقابل حتی امضایش را هم تضمین نکرد و نهایتاً ماشه فعال شد .در همان سال‌ها، هر بار پشت تریبون رفت، به‌جای پاسخ‌گویی، دوقطبی ساخت؛ یا به نهادهای حاکمیتی طعنه زد،یا منتقد را «بی‌سواد» و «کاسب تحریم» نامید. زبان دولتش زبان تحقیر بود نه تدبیر. جالب اینجاست:همین جریان،سعید جلیلی را به‌خاطر جلسات«دولت سایه» مسخره می‌کرد؛برای اینکه چرا با کارشناسان جلسه می‌گذارد،چرا مسئله‌محور فکر می‌کند، چرا قبل از قدرت، دنبال فهم مسئله است.امروز اما چه می‌بینیم؟ حسن روحانی،خارج از مسئولیت رسمی،گاهی در جایگاه دانای کل می‌نشیند،وزرای دولت خودش دورش حلقه می‌زنند،و «تحلیل» می‌دهد؛بی‌آنکه حتی یک‌بار صریح بگوید کجای کار اشتباه کرد.مسئله این نیست که کسی حرف بزند. مسئله این است که کسی که هزینه‌های سنگین امروز ریشه در تصمیمات دیروز او دارد، هنوز طلبکار حرف می‌زند.سؤال ساده است: چند بار باید از یک تفکر زخم بخوریم؟ چند بار باید همان مسیر آزموده و شکست‌خورده، دوباره با ادبیات جدید فروخته شود؟ چرا کسی که کشور را در حساس‌ترین مقطع، شرطی و معطل کرد، امروز بدون حساب‌کشی، تریبون دارد؟این نقد، انتقام نیست. این مطالبه‌ی حداقلی عقل سیاسی است: قدرت بدون پاسخ‌گویی، فاجعه را بازتولید می‌کند.و تا وقتی گذشته صادقانه نقد نشود،آینده فقط تکرار همان خطاهاست؛با چهره‌ای آشنا و ادبیاتی بزک‌شده. #جنگ #تبیین #رهبر #ایران #مردم #دشمن #کتاب 🔰 کانال برشی از یک کتاب : http://eitaa.com/joinchat/1542979584C75868f9aed

در منطق سیاست بین الملل، نیت مهم نیست؛ «برداشتی که طرف مقابل می‌کند مهم است» .وقتی کشوری هم‌زمان زیر فشار اقتصادی و تهدید نظامی است و باز هم پیام مذاکره می‌فرستد، طرف مقابل معمولاً این‌طور ترجمه می‌کند: «فشار جواب داده، ادامه بده.» اینجا مسئله مخالفت با مذاکره نیست.مسئله این است که «مذاکره وقتی معنا دارد که طرف مقابل چیزی برای از دست دادن داشته باشد» اگر هزینه‌ای ندهد، چرا کوتاه بیاید؟ تجربه بارها نشان داده:سازش زیر فشار، فشار را کم نمی‌کند؛فقط توقعات را بیشتر می‌کند.در مقابل؛ مقاومت حتی اگر پرهزینه باشد حداقل طرف مقابل را وادار به حساب‌وکتاب می‌کند.در سیاست جهانی،ضعف را با لبخند هم نشان بدهی، باز هم ضعف است.و ضعف؟ معمولاً ارزان تمام نمی‌شود ؛فقط ممکن است دیرتر صورت‌حسابش برسد ... #مذاکره #جنگ #ایران #آمریکا #مقاومت #شهید #کتاب 🔰 کانال برشی از یک کتاب : http://eitaa.com/joinchat/1542979584C75868f9aed

بخشی از کنشگری سیاسی، با نیت مبارزه مدنی و «تلنگر زدن» آغاز می‌شود، اما به‌دلیل خطای تحلیلی، در عمل به نتیجه‌ای معکوس می‌رسد و نهایتاً به زیان همان جامعه‌ای تمام می‌شود که قرار بوده از آن دفاع کند. نمونه روشن آن، تحریم انتخابات با این تصور است که عدم مشارکت، پیام روشنی از نارضایتی به نظام حکمرانی منتقل می‌کند. این در حالی است که در منطق سیاست و روابط بین‌الملل، مشارکت پایین پیش از آن‌که نشانه اعتراض باشد، به‌عنوان سیگنال کاهش انسجام اجتماعی و فرسایش سرمایه ملی خوانده می‌شود.این سیگنال‌ها بی‌هزینه و خنثی باقی نمی‌مانند. بازیگران بین‌المللی بر اساس همین داده‌ها کنش می‌کنند؛ از تشدید فشار اقتصادی و تحریم، تا محاسبه سناریوهای پرهزینه‌تر، از جمله اقدام نظامی، با این امید که جامعه دچار شکاف، شورش خیابانی، جنگ داخلی و در نهایت فروپاشی از درون شود. به‌بیان ساده، آنچه در داخل به‌عنوان «اعتراض مدنی» تصور می‌شود، در بیرون از مرزها اغلب به‌عنوان «فرصت راهبردی» تفسیر می‌گردد.امروز در نقطه‌ای ایستاده‌ایم که نیازمند تحلیل دوباره‌ایم، نه واکنش‌های هیجانی و برساخته رسانه‌ای. نظام غربی به رهبری ایالات متحده، با همه شبکه هم‌پیمانانش، در آرایش تقابلی علیه کشور قرار گرفته؛ نه با دکترین‌های محدود و گزینشی، بلکه با الگوی ضربه فوق‌سنگین و برق‌آسا. الگویی که در آن، اقتصاد، سیاست و زیرساخت به‌طور هم‌زمان هدف قرار می‌گیرند. در چنین سناریویی، اساساً «براندازی سیاسی» معنای کلاسیک خود را از دست می‌دهد؛ هدف، تغییر دولت نیست، بلکه از کار انداختن کلیت سیستم و بازگشت‌ناپذیر کردن بحران است.در همین چارچوب است که مفهوم «باید مأیوس شوند» معنا پیدا می‌کند. مأیوس‌سازی دشمن نه یک شعار احساسی است و نه صرفاً مبتنی بر الهیات دینی؛ بلکه یک منطق عقلانی در سیاست و امنیت ملی است. نمایش اراده جمعی، انسجام اجتماعی و حضور میدانی مردم به خصوص در مناسبت‌هایی مانند ۲۲ بهمن ، برای بازیگران بیرونی، صرفاً یک مراسم نیست، بلکه یک پیام بازدارنده است: این جامعه، با وجود اختلاف‌ها و فشارها، فرو نپاشیده و قابل شرط‌بندی برای سناریوهای پرهزینه نیست.در نهایت، انتخاب با خود ماست. یا بار دیگر بر اساس تحلیل‌های هیجانی، داده‌های ناقص و موج‌های رسانه‌ای تصمیم می‌گیریم و مسیری را می‌رویم که دودش دیر یا زود به چشم خودمان می‌رود؛ یا راهی را انتخاب می‌کنیم که مبتنی بر عقلانیت سیاسی است .راهی که شاید همه مشکلات را حل نکند، اما حداقل این حسرت را برای فردا باقی نمی‌گذارد که با دست خودمان، خودمان را بی‌پناه‌تر کرده‌ایم. #دشمن #۲۲بهمن #مردم #اتحاد #راهپیمایی #تکلیف #رهبر 🔰 کانال برشی از یک کتاب : http://eitaa.com/joinchat/1542979584C75868f9aed

آخرین نبرد ... 🔰 کانال برشی از یک کتاب : http://eitaa.com/joinchat/1542979584C75868f9aed

ایران این روزها در یکی از حساس‌ترین بزنگاه‌های تاریخی خود ایستاده است؛ فشاری از بیرون که دندان نشان می‌دهد، و زخمی از درون که درد می‌کشد.روزهای ۱۸ و ۱۹ دی، مردم به خیابان آمدند؛ نه برای ویرانی، نه برای نفی ایران، بلکه برای نان، برای کار، برای کرامت. آن‌ها مردم بودند؛ همان مردمی که سال‌هاست زیر بار تورم، بی‌ثباتی و تصمیمات اشتباه خم شده‌اند. اما در همان روزها، جریان اعتراضِ به‌حق، به دست منافقین، عوامل نفوذی و لیدرهای شناخته‌شده، از مسیر مطالبه خارج شد و به حاشیه‌ای خونین کشانده شد؛ جایی که خشونت عریان، صدای مردم را خفه کرد و خون بی‌گناهان، صفحه‌ای تلخ در تاریخ ثبت کرد.در ۲۲ دی، دوباره مردم آمدند؛ این‌بار برای گفتن یک «نه» روشن: نه به اسلحه، نه به آتش، نه به هر مسیری که اعتراض را به جنگ داخلی شبیه می‌کند. این هم مردم بودند.و در ۲۲ بهمن، شاید شلوغ‌تر و معنادارتر از بسیاری از سال‌ها، مردم باز هم آمدند؛ نه برای انکار مشکلات، بلکه برای فرستادن یک پیام صریح به غرب و ایالات متحده: «ایران ایستاده است. اختلاف داریم، درد داریم، مطالبه داریم؛ اما این خانه را خودمان تعمیر می‌کنیم.» این‌ها هم مردم بودند.حقیقتی که باید با صدای بلند گفت این است: آن‌هایی که برای گرانی فریاد زدند، و آن‌هایی که خشونت را محکوم کردند، و آن‌هایی که برای تمامیت ایران به میدان آمدند، همه از یک ملت‌اند. دوقطبیِ «این‌ها» و «آن‌ها» دروغی است که فقط به کار دشمن می‌آید.ایالات متحده ناو می‌آورد، تهدید می‌کند، محاصره می‌چیند، چون خوب می‌داند شکاف داخلی، کم‌هزینه‌ترین سلاح علیه ایران است.مشکلات داخلی واقعی‌اند؛ انکارشان خیانت است. اما ویرانی، مطالبه نیست و خشونت، راه‌حل نیست. ایران اگر بماند، می‌شود دولت را نقد کرد، می‌شود تصمیم را اصلاح کرد، می‌شود مسئول را پاسخ‌گو کرد؛ اما اگر انسجام فروبریزد، نه مطالبه می‌ماند، نه اصلاح، نه حتی حقیقت.امروز، بیش از هر زمان، ایران به عقلانیتِ شجاعانه نیاز دارد: شجاعتِ گفتن درد، شجاعتِ مرزبندی با خشونت، و شجاعتِ ایستادن کنار هم. این کشور با هم ساخته می‌شود یا با هم آسیب می‌بیند؛ و انتخاب، همیشه انتخاب مردم است. #ایران #مردم #وحدت #دشمن #جنگ #ولایت #رهبر #کتاب #آگاهی 🔰 کانال برشی از یک کتاب : http://eitaa.com/joinchat/1542979584C75868f9aed