▪️خداوند، اطعام و ریختن خون (عقیقه و قربانی) را دوست دارد أَبُو عَلِيٍّ اَلْأَشْعَرِيُّ‌ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اَلْجَبَّارِ عَنْ صَفْوَانَ‌ عَنْ عَبْدِ اَللَّهِ بْنِ بُكَيْرٍ قَالَ‌: كُنْتُ عِنْدَ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ‌ فَجَاءَهُ رَسُولُ عَمِّهِ عَبْدِ اَللَّهِ بْنِ عَلِيٍّ‌ فَقَالَ لَهُ يَقُولُ لَكَ عَمُّكَ إِنَّا طَلَبْنَا اَلْعَقِيقَةَ فَلَمْ نَجِدْهَا فَمَا تَرَى نَتَصَدَّقُ بِثَمَنِهَا فَقَالَ لاَ إِنَّ اَللَّهَ يُحِبُّ إِطْعَامَ اَلطَّعَامِ وَ إِرَاقَةَ اَلدِّمَاءِ‌. از عبدالله بن بکیر روایت شده است که گفت: نزد امام صادق (ع) بودم که فرستاده عمویش عبدالله بن علی آمد و گفت: عمویت می‌گوید: دنبال عقیقه گشتیم ولی نیافتیم؟ نظرتان چیست؟ پولش را صدقه بدهیم؟ فرمود: نه؛ خداوند اطعام غذا و ریختن خون را دوست دارد. 📚الكافي، ج۶، ص۲۵ عَلِيٌّ‌ عَنْ أَبِيهِ‌ عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ مَرَّارٍ عَنْ يُونُسَ‌ وَ اِبْنِ أَبِي عُمَيْرٍ جَمِيعاً عَنْ أَبِي أَيُّوبَ اَلْخَزَّازِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ‌ قَالَ‌: وُلِدَ لِأَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ‌ غُلاَمَانِ جَمِيعاً فَأَمَرَ زَيْدَ بْنَ عَلِيٍّ‌ أَنْ يَشْتَرِيَ لَهُ جَزُورَيْنِ لِلْعَقِيقَةِ‌ وَ كَانَ زَمَنُ غَلاَءٍ فَاشْتَرَى لَهُ وَاحِدَةً وَ عَسُرَتْ عَلَيْهِ اَلْأُخْرَى فَقَالَ لِأَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ‌ قَدْ عَسُرَتْ عَلَيَّ اَلْأُخْرَى فَتَصَدَّقْ بِثَمَنِهَا فَقَالَ لاَ اُطْلُبْهَا حَتَّى تَقْدِرَ عَلَيْهَا فَإِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يُحِبُّ إِهْرَاقَ اَلدِّمَاءِ وَ إِطْعَامَ اَلطَّعَامِ‌. از محمد بن مسلم روایت شده است که گفت: برای ابوجعفر باقر علیه السلام دو پسر با هم به دنیا آمد. به زید بن علی دستور داد که دو شتر برای عقیقه بخرد. در آن زمان، گرانی بود و زید، یک شتر خرید و نتوانست شتر دوم را بخرد. به ابوجعفر (ع) عرض کرد: نتوانستم شتر دوم را بخرم؛ پولش را صدقه بده. حضرت فرمود: نه؛ دنبالش بگرد تا پیدا کنی؛ زیرا خداوند ریختن خون و اطعام غذا را دوست دارد. 📚الكافي، ج۶، ص۲۵ @AlAthar

🌷امام شناسی، مصونیت در غیبت عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ حَمَّادِ بْنِ عِيسَى عَنْ حَرِيزٍ عَنْ زُرَارَةَ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع‌ اعْرِفْ إِمَامَكَ فَإِنَّكَ إِذَا عَرَفْتَ لَمْ يَضُرَّكَ تَقَدَّمَ هَذَا الْأَمْرُ أَوْ تَأَخَّرَ. 🔸امام صادق ع : امام خویش را بشناس. پس زمانی که امامت را شناختی برتو (دین تو وعاقبت تو) اسیبی نمی‌رساند که امر ظهور جلو بیفتد یا عقب (در هر حال تو اهل نجات و سعادت هستی) 📚 الكافي (ط - الإسلامية)، ج‌1، ص371، ح1 به سند صحیح، و در همین باب، ح2 و 5 هر دو از فضیل بن یسار، ح3 از ابوبصیر و ح7 از عمر بن ابان. الغيبة للنعماني، ص331 از حمران بن اعین. @AlAthar

چون امام باقر (ع) آمدند... مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ صَفْوَانَ بْنِ يَحْيَى عَنْ عِيسَى بْنِ السَّرِيِّ أَبِي الْيَسَعِ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع أَخْبِرْنِي بِدَعَائِمِ الْإِسْلَامِ... ثُمَّ كَانَ مُحَمَّدَ بْنَ عَلِيٍّ أَبَا جَعْفَرٍ وَ كَانَتِ الشِّيعَةُ قَبْلَ أَنْ يَكُونَ أَبُو جَعْفَرٍ وَ هُمْ لَا يَعْرِفُونَ مَنَاسِكَ حَجِّهِمْ وَ حَلَالَهُمْ وَ حَرَامَهُمْ حَتَّى كَانَ أَبُو جَعْفَرٍ فَفَتَحَ لَهُمْ وَ بَيَّنَ لَهُمْ مَنَاسِكَ حَجِّهِمْ وَ حَلَالَهُمْ وَ حَرَامَهُمْ حَتَّى صَارَ النَّاسُ يَحْتَاجُونَ إِلَيْهِمْ مِنْ بَعْدِ مَا كَانُوا يَحْتَاجُونَ إِلَى النَّاسِ... - أَبُو عَلِيٍّ الْأَشْعَرِيُّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الْجَبَّارِ عَنْ صَفْوَانَ عَنْ عِيسَى بْنِ السَّرِيِّ أَبِي الْيَسَعِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع‌ الكافي ط - الإسلامية، ج‌2، ص20. نیز: تفسير العياشي، ج‌1، ص252؛ کشی، ص425 جعفر بن احمد عن صفوان. شيعيان پيش از ابو جعفر مناسك حج و حلال و حرام خود را نمی‌دانستند. چون ابو جعفر آمد، در علم را گشود و مناسك حج و حلال و حرام مردم را بيان فرمود، تا آنجا كه مردمى كه شيعه به آنها محتاج بودند (در امر مناسك و حلال و حرام) خود محتاج شيعه گشتند... در این روایت به طور خاص در کنار حلال و حرام از حج یاد شده، و این از موضوعاتی است که عامه در آن روایات متعددی از امامین صادقین (ع) دارند. (نمونه) @AlAthar

🌹 فقهای اصحاب امام باقر و امام صادق ع مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ هِشَامِ بْنِ سَالِمٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: لَمَّا حَضَرَتْ أَبِي ع الْوَفَاةُ قَالَ يَا جَعْفَرُ أُوصِيكَ بِأَصْحَابِي خَيْراً قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ وَ اللَّهِ لَأَدَعَنَّهُمْ وَ الرَّجُلُ مِنْهُمْ يَكُونُ فِي الْمِصْرِ فَلَا يَسْأَلُ أَحَداً. (الكافي ط - الإسلامية، ج‌1، ص306) روایت است از حضرت ابو عبد الله صادق (ع) که فرمود: چون پدرم به حال احتضار افتاد به من گفت: «اى جعفر! تو را به نیکی درباره اصحابم وصیت می‌کنم». گفتم: فدایت شوم. به خدا سوگند، چنان (دانشی) را برایشان به ودیعه گذارم كه مردی از ایشان در شهر مسائلش را از دیگری نپرسد (یعنی به فقه و دانش ديگران محتاج نباشد). در روایات زیر نمونه‌ای از این صحابیان مشترک این دو امام همام ع یاد شده‌اند: - حَدَّثَنِي حَمْدَوَيْهِ بْنُ نُصَيْرٍ، قَالَ حَدَّثَنِي يَعْقُوبُ بْنُ يَزِيدَ وَ مُحَمَّدُ بْنُ الْحُسَيْنِ بْنِ أَبِي الْخَطَّابِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي عُمَيْرٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَبْدِ الْحَمِيدِ وَ غَيْرِهِ، قَالُوا قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ (ع) رَحِمَ اللَّهُ زُرَارَةَ بْنَ أَعْيَنَ لَوْ لَا زُرَارَةُ بْنُ أَعْيَنَ لَوْ لَا زُرَارَةُ وَ نُظَرَاؤُهُ لَانْدَرَسَتْ أَحَادِيثُ أَبِي (ع) (کشی، ص136، ح217). از امام صادق ع: اگر زراره و امثال او نبودند، احادیث پدرم از میان می‌رفت. - حَدَّثَنِي حَمْدَوَيْهِ بْنُ نُصَيْرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ يَزِيدَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي عُمَيْرٍ، عَنْ جَمِيلِ بْنِ دَرَّاجٍ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ (ع) يَقُولُ بَشِّرِ الْمُخْبِتِينَ بِالْجَنَّةِ بُرَيْدُ بْنُ مُعَاوِيَةَ الْعِجْلِيُّ وَ أَبُو بَصِيرٍ لَيْثُ بْنُ الْبَخْتَرِيِّ الْمُرَادِيُّ وَ مُحَمَّدُ بْنُ مُسْلِمٍ وَ زُرَارَةُ، أَرْبَعَةٌ نُجَبَاءُ أُمَنَاءُ اللَّهِ عَلَى حَلَالِهِ وَ حَرَامِهِ، لَوْ لَا هَؤُلَاءِ انْقَطَعَتْ آثَارُ النُّبُوَّةِ وَ انْدَرَسَتْ (کشی، ص170، ح286). @Al_Meerath

📘برقة الهادئة ✍ الجنرال رودولفو غراسياني ترجمة: إبراهيم سالم بن عامر نویسنده، حاکم نظامی برقه از سوی حکومت فاشیست ایتالیا بوده و در این کتاب اقدامات خود در لیبی را شرح داده است. این کتاب، اطلاعات جالبی درباره استعمار ایتالیا، مقاومت لیبی، رهبران طریقت سنوسیه و به ویژه عمر مختار دربردارد. #کتاب @AlAthar

▪️صدقه دادن در روز عرفه و پایان آن عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ‌ عَنْ أَبِيهِ‌ عَنِ اِبْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ حَمَّادٍ عَنِ اَلْحَلَبِيِّ‌ وَ مُعَاوِيَةَ بْنِ عَمَّارٍ وَ حَفْصِ بْنِ اَلْبَخْتَرِيِّ‌ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ‌ أَنَّهُ قَالَ‌: فِي اَلرَّجُلِ يُعْتِقُ اَلْمَمْلُوكَ قَالَ إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يُعْتِقُ بِكُلِّ عُضْوٍ مِنْهُ عُضْواً مِنَ اَلنَّارِ قَالَ وَ يُسْتَحَبُّ لِلرَّجُلِ أَنْ يَتَقَرَّبَ إِلَى اَللَّهِ عَشِيَّةَ عَرَفَةَ‌ وَ يَوْمَ عَرَفَةَ‌ بِالْعِتْقِ وَ اَلصَّدَقَةِ‌. 📚الکافي، ج6، ص180 از امام صادق (ع) روایت شده است که مستحب است انسان در شامگاه عرفه (یعنی پایان روز عرفه) و روز عرفه با آزاد کردن برده و صدقه دادن به سوی خداوند تقرّب جوید. @AlAthar

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ اَلْحَسَنِ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ اَلْحَسَنِ اَلصَّفَّارُ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ صَفْوَانَ عَنْ عَبْدِ اَللَّهِ بْنِ مُسْكَانَ عَنْ عَبْدِ اَللَّهِ بْنِ سُلَيْمَانَ قَالَ: كَانَ أَبُو جَعْفَرٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ إِذَا كَانَ يَوْمُ عَرَفَةَ لَمْ يَرُدَّ سَائِلاً ثواب الأعمال، ص142 از امام باقر علیه السلام روایت است که چون روز عرفه می‌شد، هیچ سائلی را با دست خالی رد نمی‌کرد.

💠 تاثیر عجیب دعا در حق دیگران برای خودشخص دعا کننده روایتی از امام صادق (ع): إِذَا دَعَا الرَّجُلُ لِأَخِیهِ بِظَهْرِ الْغَیْبِ نُودِیَ مِنَ الْعَرْش،ِ وَ لَكَ مِائَةُ أَلْفِ ضِعْفِ مِثْلِه اگر شخصی در پشت سر برادر مؤمنش برای او دعا کند، ، از عرش ندا می شودِ، برای تو صد هزار برابر مثل او است (صد هزار برابر برای تو است) وَ إِذَا دَعَا لِنَفْسِهِ كَانَتْ لَهُ وَاحِدَةٌ. فَمِائَةُ أَلْفٍ مَضْمُونَةٌ خَیْرٌ مِنْ وَاحِدَةٍ لَا یَدْرِى یُسْتَجَابُ لَهُ أَمْ لَا این در حالی است كه اگر برای خودش دعا می كرد، فقط به اندازه همان یك دعایش به او داده می شد. پس دعای تضمین شده ای که صدهزار برابر آن داده می شود بهتر است از دعایی(دعای شخص دعا کننده برای خود) که معلوم نیست مستجاب بشود یا نشود. 📚 شیخ صدوق، من لا یحضره الفقیه، ج2، ص212 و و نیز در الکافی، ج2، ص507 باب الدعاء للاخوان بظهر الغیب در این معنا7 روایت دارد. و نیز ر.ک به ص509/ ح5 و 7؛ و ص487/ ح1 مشابه آن روایاتی در عمل به اصحاب به این روایت در کتبی مانند رجال کشی از عبد الله بن جندب و اصل زید نرسی آمده است. چه نیکو که برای بهترین خلایق خدا امام زمان علیه السلام دعا کنیم. اللهم عجل لوليك الفرج التماس دعا از همه عزیزان @gholow

وَلِكُلِّ أُمَّةٍ جَعَلنا مَنسَكًا لِيَذكُرُوا اسمَ اللّهِ عَلَىٰ مَا رَزَقَهُم مِن بَهِيمَةِ الأَنعامِ فَإِلٰهُكُم إِلٰهٌ وَاحِدٌ فَلَهُ أَسلِمُوا وَبَشِّرِ المُخبِتِينَ. (۳۴) الَّذِينَ إِذا ذُكِرَ اللّهُ وَجِلَت قُلُوبُهُم وَالصّابِرِينَ عَلَىٰ مَا أَصابَهُم وَالمُقِيمِي الصَّلاةِ وَمِمّا رَزَقناهُم يُنفِقُونَ. (۳۵) وَالبُدنَ جَعَلناها لَكُم مِن شَعائِرِ اللّهِ لَكُم فِيها خَيرٌ فَاذكُرُوا اسمَ اللّهِ عَلَيها صَوافَّ فَإِذا وَجَبَت جُنُوبُها فَكُلُوا مِنها وَأَطعِمُوا القانِعَ وَالمُعتَرَّ كَذٰلِكَ سَخَّرناها لَكُم لَعَلَّكُم تَشكُرُونَ. (۳۶) و برای هر امتی عبادتی ویژه قرار داده‌ایم تا نام خدا را بر آنچه كه از دام‌های زبان بسته روزی آنان نموده‌ایم ذكر كنند. پس معبود شما خدای یكتاست؛ بنابراین فقط تسلیم او شوید. و فرمانبرداران فروتن را مژده ده. (۳۴) همانان كه وقتی خدا یاد شود، دل‌هایشان می‌هراسد، و بر آنچه به آنان می‌رسد، شكیبایند و برپا دارندگان نمازند و از آنچه روزی آنان نمودیم، انفاق می‌كنند. (۳۵) شتران قربانی را برای شما از شعایر خدا قرار دادیم، برای شما در آنها سودی‌ است؛ در حالی كه به نظم در خط مستقیم ایستاده‌اند، نام خدا را بر آنها ذكر كنید، و زمانی كه به پهلو در افتاده‌اند، از آنها بخورید و به تهیدستانی كه اهل درخواست كردن نیستند و فقیرانی كه اهل درخواست كردن هستند، بخورانید. این‌گونه آنها را برای شما مسخّر كردیم تا سپاس‌گزاری كنید. (۳۶) 📖 الحج، ۳۴-۳۶، ترجمه انصاریان @AlAthar

⚠️برادران شیطان تحذیر شدید از اسراف 🔹وَ لا تُبَذِّرْ تَبْذِيراً * إِنَّ الْمُبَذِّرِينَ كانُوا إِخْوانَ الشَّياطِينِ، وَ كانَ الشَّيْطانُ لِرَبِّهِ كَفُوراً (الإسراء: 26-27) و هرگز تبذیر و اسراف مکن. تبذيركنندگان، برادران (ياران) شياطينند، و شيطان به درگاه پروردگار خويش بس ناسپاس بود. مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ عَنْ عَلِيِّ بْنِ عُقْبَةَ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَمَّارٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: أَدْنَى الْإِسْرَافِ هِرَاقَةُ فَضْلِ الْإِنَاءِ وَ ابْتِذَالُ ثَوْبِ الصَّوْنِ وَ إِلْقَاءُ النَّوَى. (الكافي، ج‌6، ص460) کمترین اسراف این است که باقی‌مانده ظرف آب را بریزی، و لباس رسمی را به عنوان لباس راحتی استفاده کنی و دانه را بیفکنی. این معنا به اسناد متعددی نقل شده است (برای نمونه: الكافي، ج‌4، ص56؛ ج‌6، ص460) عَنْهُ عَنِ ابْنِ فَضَّالٍ عَنْ أَبِي الْمَغْرَاءِ عَنْ أَبِي أُسَامَةَ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: إِنِّي لَأَجِدُ الشَّيْ‌ءَ الْيَسِيرَ يَقَعُ مِنَ الْخِوَانِ فَأُعِيدُهُ فَيَضْحَكُ الْخَادِم‌ (المحاسن، ج‌2، ص444). امام صادق ع: من چندان چیز ریزی که از سفره افتاده را بر می‌گیرم که خادم می‌خندد. سفارش به خوردن ریزه‌های افتاده از سفره فراوان است، و از آن جمله در برخی روایات تأکید می‌شود که این از رزق تو است، یا برطرف‌کننده فقر است، یا به استشفا با آن سفارش می‌شود. در برخی روایات نیز آمده که اگر کسی در منزل است خرده‌ریزها از سفره را بخورد، و اگر در صحرا و خارج از منزل است آن‌ها را برای پرندگان و حیوانات بگذارد که بخورند. هم‌چنین در چند روایت برای کسی که خوردنی را از زمین بردارد و تمیز کند و بخورد فضیلت بالایی ذکر شده است (المحاسن، ج‌2، ص443-445؛ الكافي، ج‌6، ص300-301). @AlAthar

حدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، وَيَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ وَغَيْرُ وَاحِدٍ، قَالُوا: حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ، عَنْ أَبِي الجَرَّاحِ قَالَ: حَدَّثَنِي جَابِرُ بْنُ صُبْحٍ، قَالَ: حَدَّثَتْنِي أُمُّ شَرَاحِيلَ، قَالَتْ: حَدَّثَتْنِي أُمُّ عَطِيَّةَ، قَالَتْ: بَعَثَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ جَيْشًا فِيهِمْ عَلِيٌّ، قَالَتْ: فَسَمِعْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ رَافِعٌ يَدَيْهِ يَقُولُ: «اللَّهُمَّ لَا تُمِتْنِي ‌حَتَّى ‌تُرِيَنِي ‌عَلِيًّا» 📚سنن الترمذي، ت شاکر، ج۵، ص۶۴۳ از ام عطیه روایت شده است که گفت: رسول خدا (ص)، سپاهی را [به جنگ] فرستاد که در میان آن‌ها علی (ع) بود؛ پس شنیدم که پیامبر (ص) در حالی که دستانش را بالا برده بود، می‌گفت: خدایا مرا نمیران تا [دوباره] علی را به من نشان دهی. #حدیث @AlAthar

▪️بر دین خوبی بودم! عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنْ يُونُسَ عَنْ حَمَّادِ بْنِ عُثْمَانَ عَنْ عِيسَى بْنِ السَّرِيِّ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع حَدِّثْنِي عَمَّا بُنِيَتْ عَلَيْهِ دَعَائِمُ الْإِسْلَامِ إِذَا أَنَا أَخَذْتُ بِهَا زَكَى عَمَلِي وَ لَمْ يَضُرَّنِي جَهْلُ مَا جَهِلْتُ بَعْدَهُ فَقَالَ شَهَادَةُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ أَنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اللَّهِ ص وَ الْإِقْرَارُ بِمَا جَاءَ بِهِ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَ حَقٌّ فِي الْأَمْوَالِ مِنَ الزَّكَاةِ وَ الْوَلَايَةُ الَّتِي أَمَرَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهَا وَلَايَةُ آلِ مُحَمَّدٍ ص فَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ ص قَالَ مَنْ مَاتَ وَ لَا يَعْرِفُ إِمَامَهُ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ‌ فَكَانَ عَلِيٌّ ع ثُمَّ صَارَ مِنْ بَعْدِهِ الْحَسَنُ ثُمَّ مِنْ بَعْدِهِ الْحُسَيْنُ ثُمَّ مِنْ بَعْدِهِ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ ثُمَّ مِنْ بَعْدِهِ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ ثُمَّ هَكَذَا يَكُونُ الْأَمْرُ إِنَّ الْأَرْضَ لَا تَصْلُحُ إِلَّا بِإِمَامٍ وَ مَنْ مَاتَ لَا يَعْرِفُ إِمَامَهُ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً وَ أَحْوَجُ مَا يَكُونُ أَحَدُكُمْ إِلَى مَعْرِفَتِهِ إِذَا بَلَغَتْ نَفْسُهُ هَاهُنَا قَالَ وَ أَهْوَى بِيَدِهِ إِلَى صَدْرِهِ يَقُولُ حِينَئِذٍ لَقَدْ كُنْتُ‌ عَلَى‌ أَمْرٍ حَسَنٍ‌. از عیسی بن السری روایت شده است که گفت: به امام صادق (ع) عرض کردم: به من بفرمایید ارکان اسلام بر چه چیزهایی بنا شده است که اگر به آن‌ها چنگ بزنم، عملم پاک و درست باشد و پس از آن هر چه را ندانم به من ضرری نزند؟ فرمود: - شهادت به این که خدایی جز الله نیست؛ - و این که محمد (ص) فرستاده خدا است؛ - و اقرار به آن چه که محمد (ص) از جانب خدا آورده است؛ - و زکاتی که در اموال واجب است؛ - و ولایتی که خداوند بزرگ و والا به داشتنش فرمان داده است؛ ولایت آل محمد (ص)؛ زیرا رسول خدا (ص) فرمود: هر کس بمیرد و امامش را نشناسد، به مرگ جاهلی مرده است. خداوند بزرگ و والا فرمود: «از خدا اطاعت کنید و از رسول و صاحبان امر از میان خودتان فرمان ببرید.» (النساء، ۵۹) پس [ولی امر] علی (ع) بود؛ سپس حسن (ع) [ولی امر] شد؛ سپس حسین (ع)؛ سپس علی بن الحسین (ع)؛ سپس محمد بن علی (ع) و این امر همین‌ گونه ادامه خواهد داشت. زمین درست و راست نمی‌گردد مگر با امام و هر کس بمیرد، در حالی که امامش را نشناسد، به مرگ جاهلی مرده است. هر یک از شما، سخت‌ترین حالتی که به شناختِ او، نیازمند خواهد بود، زمانی است که جانش به این جا برسد -و [در این لحظه امام صادق (ع)] با دست به سینه اشاره فرمود [و ادامه داد:]- در این هنگام [کسی که بر ولایت آل محمد (ص) بوده] می‌گوید: به راستی که بر امر خوبی بودم [و مذهب درستی داشتم]! 📚الكافي، ج۲، ص۲۱ ✍ این حدیث به صورت کامل‌تر یا تقطیع‌شده، به اسناد دیگر نیز از عیسی بن السری و حماد بن عثمان روایت شده است. @AlAthar