ختم قرآن در مکه عمرو بن عثمان عن علي بن عبد الله البجلي عن خالد بن ماد القلانسي عن ابي عبد الله عليه‌السلام قال : قال علي بن الحسين عليهما‌ السلام :... من ختم القرآن بمكة لم يمت حتى يرى رسول الله صلى‌الله‌عليه‌وآله ويرى منزله في الجنة. (تهذیب الأحکام، ج۵، ص۴۶۸) از امام صادق علیه السلام روایت شده است که فرمود: علی بن الحسین علیه السلام فرمود: ... هر کس قرآن را در مکه ختم کند نمی‌میرد مگر این که پیامبر صلی الله علیه و آله و جایگاه خودش را در بهشت ببیند. @AlAthar

هم‌دلی با همسفر عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ إِسْمَاعِيلَ الْخَثْعَمِيِّ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع إِنَّا إِذَا قَدِمْنَا مَكَّةَ ذَهَبَ أَصْحَابُنَا يَطُوفُونَ وَ يَتْرُكُونِّي أَحْفَظُ مَتَاعَهُمْ قَالَ أَنْتَ أَعْظَمُهُمْ أَجْراً. (الكافي، ج۴، ص۵۴۵) اسماعیل خثعمی گفت: به امام صادق (ع) عرض کردم هنگامی که به مکه می‌آییم همراهان ما به طواف می‌روند و مرا جا می‌گذارند تا از وسایلشان نگه‌داری کنم. امام (ع) فرمود: تو از همه آن‌ها پاداش بیشتری داری! بِإِسْنَادِهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ مُرَازِمِ بْنِ حَكِيمٍ قَالَ: زَامَلْتُ مُحَمَّدَ بْنَ مُصَادِفٍ فَلَمَّا دَخَلْنَا الْمَدِينَةَ اعْتَلَلْتُ فَكَانَ يَمْضِي إِلَى الْمَسْجِدِ وَ يَدَعُنِي وَحْدِي فَشَكَوْتُ ذَلِكَ إِلَى مُصَادِفٍ فَأَخْبَرَ بِهِ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع فَأَرْسَلَ إِلَيْهِ قُعُودُكَ عِنْدَهُ أَفْضَلُ مِنْ صَلَاتِكَ فِي الْمَسْجِدِ. (الكافي، ج۴، ص۵۴۵) مرازم بن حکیم گفت: با محمد بن مصادف همسفر شدم. وقتی به مدینه رسیدیم مریض شدم. او به مسجد [النبی ص] می‌رفت و مرا تنها می‌گذاشت. پس به [پدرش] مصادف گلایه کردم. او هم به امام صادق (ع) خبر داد. امام (ع) برایش پیغام فرستاد: این که در کنار او [برای پرستاری و مؤانست] بنشینی بهتر از این است که در مسجد [النبی ص] نماز بخوانی! @AlAthar

از بهترین دعاها أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ سَعِيدٍ عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ أَبِي الْبِلَادِ عَنْ عَبْدِ السَّلَامِ‌ بْنِ‌ عَبْدِ الرَّحْمَنِ‌ بْنِ نُعَيْمٍ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع دَخَلْتُ طَوَافَ الْفَرِيضَةِ فَلَمْ يُفْتَحْ لِي شَيْ‌ءٌ مِنَ الدُّعَاءِ إِلَّا الصَّلَاةُ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ سَعَيْتُ فَكَانَ كَذَلِكَ فَقَالَ مَا أُعْطِيَ أَحَدٌ مِمَّنْ سَأَلَ أَفْضَلَ مِمَّا أُعْطِيتَ. (الكافي، ج‌۴، ص۴۰۷) عبد السلام بن عبد الرحمن بن نعیم گفت: به ابی عبد الله (ع) عرض کردم: وارد طواف فریضه شدم ولی ذهن و زبانم به دعایی جز صلوات بر محمد و آل محمد (ص) گشوده نشد. سعی [بین صفا و مروه] را نیز به جا آوردم و باز همین گونه بود. امام (ع) فرمود: به هیچ یک از کسانی که [برای خود دعا و] درخواست کردند، بهتر از چیزی که به تو دادند، داده نشد. عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ مُحَسِّنِ بْنِ أَحْمَدَ عَنْ أَبَانٍ الْأَحْمَرِ عَنْ عَبْدِ السَّلَامِ‌ بْنِ‌ نُعَيْمٍ‌ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع إِنِّي دَخَلْتُ الْبَيْتَ وَ لَمْ يَحْضُرْنِي شَيْ‌ءٌ مِنَ الدُّعَاءِ إِلَّا الصَّلَاةُ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ فَقَالَ أَمَا إِنَّهُ لَمْ يَخْرُجْ أَحَدٌ بِأَفْضَلَ مِمَّا خَرَجْتَ بِهِ. (الكافي، ج‌۲، ص۴۹۴؛ مشابه: ثواب الأعمال، ص۱۵۵) عبد السلام [بن عبد الرحمن] بن نعیم گفت: به ابی عبد الله (ع) عرض کردم: وارد کعبه شدم ولی هیچ دعایی به جز صلوات بر محمد و آل محمد به خاطرم نیامد. امام (ع) فرمود: بدان که هیچ کس با عبادتی بهتر از آن چه تو با آن بیرون آمدی، [از کعبه] بیرون نیامد! @AlAthar

همراه داشتن خوراک خوب در سفر حج عَنْهُ عَنْ أَبِيهِ عَمَّنْ ذَكَرَهُ عَنْ شِهَابِ بْنِ عَبْدِ رَبِّهِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: كَانَ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ ع إِذَا سَافَرَ إِلَى مَكَّةَ لِلْحَجِّ وَ الْعُمْرَةِ تَزَوَّدَ مِنْ أَطْيَبِ الزَّادِ مِنَ اللَّوْزِ وَ السُّكَّرِ وَ السَّوِيقِ‌ الْمُحَمَّضِ‌ وَ الْمُحَلَّى‌ قَالَ وَ حَدَّثَنِي بِهِ يَعْقُوبُ بْنُ يَزِيدَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ وَ مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع‌. (المحاسن، ج‌۲، ص۳۶۰) از امام صادق (ع) روایت شده است که علی بن الحسین (ع) هر گاه برای حج یا عمره به مکه سفر می‌کرد بهترین توشه‌ها را با خود می‌برد مانند بادام و شکر و سویق ترش و شیرین. @AlAthar

فضیلت حج عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ عَنْ عُمَرَ بْنِ يَزِيدَ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع يَقُولُ‌ حَجَّةٌ أَفْضَلُ مِنْ عِتْقِ سَبْعِينَ رَقَبَةً فَقُلْتُ مَا يَعْدِلُ الْحَجَّ شَيْ‌ءٌ قَالَ مَا يَعْدِلُهُ شَيْ‌ءٌ وَ لَدِرْهَمٌ وَاحِدٌ فِي الْحَجِّ أَفْضَلُ مِنْ أَلْفَيْ أَلْفِ دِرْهَمٍ فِيمَا سِوَاهُ مِنْ سَبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ قَالَ لَهُ خَرَجْتُ عَلَى نَيِّفٍ وَ سَبْعِينَ بَعِيراً وَ بِضْعَ عَشْرَةَ دَابَّةً وَ لَقَدِ اشْتَرَيْتُ سُوداً أُكَثِّرُ بِهَا الْعَدَدَ... (الكافي، ج‌۴، ص۲۶۰) از عمر بن یزید روایت شده است که امام صادق (ع) فرمود: یک حج برتر از آزاد کردن هفتاد بنده است. گفتم: چیزی با حج برابر نیست؟ فرمود: چیزی با آن برابر نیست و خرج کردن یک درهم در حج بهتر از خرج کردن دو میلیون درهم در راه خدا در غیر حج است. سپس فرمود: من با بیش از هفتاد شتر و بیش از ده مرکب [برای حج] بیرون آمدم و تعدادی غلام سیاه خریدم تا با آن‌ها تعداد حاجیان را زیاد کنم... @AlAthar

اگر می‌خواهی مالت زیاد شود! موسى بن القاسم قال : حدثني النخعي أبو الحسين قال : حدثني عبيد بن الحرث عن حماد المنقري قال : قال لي أبو عبد الله عليه‌السلام : ان اردت ان يكثر مالك فأكثر الوقوف على الصفا. (تهذيب الأحكام، ج۵، ص۱۴۷) از امام صادق _علیه السلام_ روایت شده است که فرمود: اگر می‌خواهی مالت زیاد شود، ایستادن بر کوه صفا را طول بده. ✍ در روایات دعاها و ذکرهای زیبایی برای خواندن بر کوه صفا توصیه شده است و علاوه بر آن می‌توان هر دعای دلخواهی را خواند. هم‌چنین روایت شده است که پیامبر صلی الله علیه و آله سوره بقره را بر کوه صفا می‌خواندند (نک: وسائل الشیعة، ج۹، ص۵۱۷_۵۲۱). @AlAthar

رعایت حال دیگران در شلوغی حج عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ وَ مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ عَنِ الْفَضْلِ بْنِ شَاذَانَ عَنْ صَفْوَانَ بْنِ يَحْيَى عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ عَمَّارٍ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع‌ ... وَ إِيَّاكَ وَ الْوَجِيفَ‌ الَّذِي يَصْنَعُهُ النَّاسُ فَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ ص قَالَ أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّ الْحَجَّ لَيْسَ بِوَجِيفِ الْخَيْلِ وَ لَا إِيضَاعِ الْإِبِلِ‌ وَ لَكِنِ اتَّقُوا اللَّهَ وَ سِيرُوا سَيْراً جَمِيلًا لَا تُوَطِّئُوا ضَعِيفاً وَ لَا تُوَطِّئُوا مُسْلِماً وَ تَوَأَّدُوا وَ اقْتَصِدُوا فِي السَّيْرِ... قَالَ مُعَاوِيَةُ وَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع يَقُولُ: «اللَّهُمَّ أَعْتِقْنِي مِنَ النَّارِ» وَ كَرَّرَهَا حَتَّى أَفَاضَ فَقُلْتُ أَ لَا تُفِيضُ فَقَدْ أَفَاضَ النَّاسُ فَقَالَ إِنِّي أَخَافُ الزِّحَامَ وَ أَخَافُ أَنْ أَشْرَكَ فِي عَنَتِ‌ إِنْسَانٍ‌ . (الكافي، ج‌۴، ص۴۶۷) معاویة بن عمار از امام صادق (ع) روایت کرد است که فرمود: ... [هنگام روانه شدن از عرفات] بپرهیز از این که مانند مردم تند برانی؛ زیرا رسول خدا (ص) فرمود: ای مردم حج به تاختن اسب و با شتاب راندن شتر نیست؛ بلکه از خدا بترسید و به نیکی [و آرامش] حرکت کنید، مبادا ناتوانی را لگدمال کنید و مسلمانی را زیر بگیرید. آرامش داشته باشید و با اعتدال حرکت کنید.... معاویة بن عمار گفت: شنیدم امام صادق (ع) می‌گفت: خدایا مرا از آتش دوزخ آزاد کن و این دعا را پیوسته تکرار کرد تا مردم از عرفات روانه شدند. عرض کردم: آیا شما حرکت نمی‌کنید؟ مردم رفتند. حضرت فرمود: من از شلوغی و فشار جمعیت بیم دارم و می‌ترسم در آزار انسانی شریک شوم! عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ سَعِيدٍ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عِيسَى عَنْ هَارُونَ بْنِ خَارِجَةَ قَالَ: سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع يَقُولُ فِي آخِرِ كَلَامِهِ حِينَ أَفَاضَ: «اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ أَنْ أَظْلِمَ أَوْ أُظْلَمَ أَوْ أَقْطَعَ رَحِماً أَوْ أُوذِيَ جَاراً.» (الكافي، ج‌۴، ص۴۶۷) هارون بن خارجة گفت: شنیدم که امام صادق (ع) در پایان سخنش هنگامی که از عرفات روانه می‌شد می‌گفت: خداوندا من به تو پناه می‌برم از این که ظلم کنم یا به من ظلم شود یا پیوند خویشی را ببرم یا همسایه‌ای را بیازارم. @AlAthar

کوتاه نکردن مو از اول ذی القعدة أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِنَا عَنْ سَعِيدٍ الْأَعْرَجِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: لَا يَأْخُذُ الرَّجُلُ إِذَا رَأَى هِلَالَ ذِي الْقَعْدَةِ وَ أَرَادَ الْخُرُوجَ مِنْ رَأْسِهِ وَ لَا مِنْ لِحْيَتِهِ. (الكافي، ج۴، ص۳۱۸) از امام صادق (ع) روایت شده است که فرمود: مرد هنگامی که هلال ذی القعده را می‌بیند و می‌خواهد [برای حج] خارج شود، موی سر و ریشش را کوتاه نکند. ✍ مستحب است کسی که قصد سفر حج دارد از ابتدای ذی القعده موی سر و ریش خود را کوتاه نکند. (امروز ۲۹ شوال است. فردا یا پس فردا اول ذی القعده است.) @AlAthar

خدا راضی نیست که در مالم ضرر کنم! عدة مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ عَنْ رَجُلٍ يُسَمَّى سَوَادَةَ قَالَ: كُنَّا جَمَاعَةً بِمِنًى فَعَزَّتِ الْأَضَاحِيُّ فَنَظَرْنَا فَإِذَا أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع وَاقِفٌ عَلَى قَطِيعٍ يُسَاوِمُ بِغَنَمٍ وَ يُمَاكِسُهُمْ مِكَاساً شَدِيداً فَوَقَفْنَا نَنْتَظِرُ فَلَمَّا فَرَغَ أَقْبَلَ عَلَيْنَا فَقَالَ أَظُنُّكُمْ قَدْ تَعَجَّبْتُمْ مِنْ مِكَاسِي فَقُلْنَا نَعَمْ فَقَالَ إِنَّ الْمَغْبُونَ‌ لَا مَحْمُودٌ وَ لَا مَأْجُور... (الكافي، ج‌4، ص496) از سوادة روایت شده است که گفت: به همراه گروهی در منی بودیم. قربانی کمیاب و گران شده بود. دیدیم ابوعبدالله (امام صادق علیه السلام) بر سر گله‌ای ایستاده و برای گوسفندی نرخ تعیین می‌کند و بسیار چانه می‌زند. منتظر ایستادیم. هنگامی که خریدش تمام شد به ما رو کرد و فرمود: گمان می‌کنم از چانه زدن من تعجّب کرده‌اید؟! گفتیم: آری. فرمود: إنّ المغبون لا محمود و لا مأجور. (کسی که بر سرش کلاه برود نه سزاوار ستایش است و نه سزاوار پاداش.) عدة من أصحابنا عن سهل بن زياد عن علي بن أسباط عن علي بن أبي عبد الله عن الحسين بن يزيد قال: سمعت أبا عبد الله ع يقول و قد قال له أبو حنيفة عجب الناس منك أمس و أنت بعرفة تماكس ببدنك أشد مكاسا يكون قال فقال له أبو عبد الله ع و ما لله من الرضا أن أغبن‌ في‌ مالي‌ قال فقال أبو حنيفة لا و الله ما لله في هذا من الرضا قليل و لا كثير و ما نجيئك بشي‌ء إلا جئتنا بما لا مخرج لنا منه. (الكافي، ج‌4، ص546) روایت شده است که ابوحنیفة به امام صادق (ع) گفت: دیروز، در عرفه مردم از کار تو تعجب کرده بودند که بر سر نرخ شتر قربانی تا جایی که می‌شد چانه می‌زدی. امام فرمود: در این که بر سرم کلاه برود و در مالم ضرر کنم چه رضای خدایی است؟! ابوحنیفة گفت: نه به خدا سوگند در این هیچ رضای خدایی نیست؛ نه کم و نه زیاد! و ما هیچ اشکالی به تو نمی‌کنیم مگر آن که پاسخی می‌دهی که راه فرار نداریم. @AlAthar

نگاه خداوند عَنْهُ عَنِ ابْنِ فَضَّالٍ عَنْ رَجُلٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: مَنْ مَرَّ بِالْمَأْزِمَيْنِ‌ وَ لَيْسَ فِي قَلْبِهِ كِبْرٌ نَظَرَ اللَّهُ إِلَيْهِ قُلْتُ مَا الْكِبْرُ قَالَ يَغْمِصُ النَّاسَ وَ یسفه الْحَقَّ..‌. (المحاسن، ج‌1، ص66) از امام صادق (ع) روایت شده است که فرمود: هر کس از تنگه مأزمین (میان عرفات و مشعر) بگذرد و در دلش کِبر نباشد، خداوند به او نظر می‌کند. راوی گفت: پرسیدم: کبر چیست؟ فرمود: این که مردم را خوار بشمارد و حق را نشناسد [و بر اهل حق طعن بزند]. @AlAthar