ای دل بگیر دامنِ سلطانِ اُولیا یعنی حسین ابن علی جانِ اُولیا ذوق دگر به جام شهادت ازو رسید شوقی دگر به مستیِ عرفانِ اُولیا چون صاحبِ مقام نبی و علی‌ست او ھم فخرِ انبیا شدہ، ھم شأن اُولیا آئینه‌ی جمالِ اِلٰهیست صورتش زان رُو شده‌ست قبله‌ی ایمانِ اُولیا تا کرد صرفِ حق سر و سامانِ ھستیش گوی سبق ربودہ ز میرانِ اُولیا دارد نیاز، حشرِ خود اُمید با حسین با اُولیا است حشرِ محبانِ اُولیا شاه نیاز بریلوی @Arefane

شور (عمه بیا گمشده پیدا شده) حاج محمود کریمی شب سوم محرم ۱۴۴۴ #رقیه_خاتون @Arefane

🎥 (تو دست یدالله‌ی، تو سیر الی الله‌ی، تو سرّ فدیناه‌ی) حاج محمود کریمی شب سوم محرم ۱۴۴۴ @Arefane

زنده در هر دو جهان نیست بجز کشته‌‌ی دوست کشته‌ ‌ام کشته‌‌ی او را که جهان زنده به اوست ذات الله صمد را احدی پی نبرد بنده‌ام بنده‌‌ی او را که ندایش اَنَا هوست از در دوست درآ جلوه‌گه دوست ببین که رخ دوست نبینی مگر از دیده‌‌ی دوست خضر ما تشنه‌‌ی دریا شد و ما تشنه‌‌ی وی وین زلال از دل دریاست که ما را به سبوست بر سر کوی تو بازی، سر و جان باختن است آنچه بازیست در آخر همه بر این سر کوست پیش ما از همه سو قبله بجز روی تو نیست وجهِ اَللّهی و روی تو عیان از همه سوست تیر باران چو تنت از همه سو گشت حسین سوی حق روی دلت از همه و از همه سوست گشت از خون تنت کرب ‌و بلا دشت ختن اینک از تربت او صورت من غالیه بوست سجده بر خاک تو شایسته بُوَد وقت نماز ای‌که از خون جبینت به جبین آب وضوست هر کریمی نشود کشته بر آزادی خلق جز تو ای زنده که جود و کرمت عادت و خوست زخم شمشیر ندیدم که بدوزند به تیر جز جراحات عروق تو که اینگونه رفوست ناوکم بر دهن آید که نگویم به کسی اصغرت را ز کمان تیر سه پهلو به گلوست چون دلت آینه‌‌ی روی نکو نیست فؤاد روی آن آینه بین کآینه‌‌ی روی نکوست فؤاد کرمانی @Arefane

❖ الهی؛ حسینِ شیرخوارِ حَسَن را به حَسَن ببخش، و حَسَن را به شیرخوارِ حسین(ع). • الهی‌نامه؛ علامه حسن حسن زاده آملی • کلمه حسین در ابتدا، نام فرزندِ علامه(ره) است و منظور از هر سه کلمه‌ی "حَسَن"، نامِ کوچک خودِ علامه است. @Arefane

❖ شعر «ایرج میرزا» در مصیبت حضرت علی اکبر علیه السلام که علامه طباطبایی فرموده بودند: ایکاش ایرج میرزا [ثواب] این شعرش را به من می‌داد و من [ثواب] تفسیر المیزان خود را به او می‌دادم...! (منبع) رسم است هر که داغ جوان دید، دوستان رأفت برند حالت آن داغدیده را یک دوست زیر بازوی او گیرد از وفا وان یک ز چهره پاک کند اشک دیده را آن دیگری بر او بفشاند گلاب قند تا تقویت شود دل محنت کشیده را یک چند دعوتش به گل و بوستان کنند تا برکنندش از دل، خار خلیده را القصه هرکس به طریقی ز روی مهر تسکین دهد مصیبت بر وی رسیده را آیا که داد تسلیت خاطر حسین چون دید نعش اکبر در خون تپیده را؟ آیا که غم‌گساری و اندُه‌بری نمود لیلای داغدیدۀ محنت‌کشیده را بعد از پسر دل پدر آماج تیغ شد آتش زدند لانۀ مرغ پریده را @Arefane

❖ علامه طباطبایی: در این ایام و لیالی (ماه محرم) بهترین چیز، همان توجه و توسل به سیدالشهداء ‹ع› است. مرحوم استاد قاضی می‌فرمودند: «حضور در مجالس سیدالشهداء ‹ع› و توسل به سیدالشهداء در این ایام، اهمّ از همه امور، حتی مستحبات است که اگر موجب ترک نماز شب هم بشود، باز عزاداری اهمّ است». و می‌فرمودند: «از راه سیدالشهداء ‹ع› می توان به مقصد رسید و توسل به حضرت ابوالفضل ‹ع› باب و کلیدِ این در است.» مرحوم استاد قاضی [هم] از این راه، به مقصد نائل گشته بودند. ‌ • ثمرات‌ الحیات، جلد ۳، ص ۹۸ ‌‌@Arefane

معرفی کانال بیکرانه: @bikarane11

کجایید ای شهیدان خدایی بلاجویان دشت کربلایی کجایید ای سبک روحان عاشق پرنده‌تر ز مرغان هوایی کجایید ای شهان آسمانی بدانسته فلک را درگشایی کجایید ای ز جان و جا رهیده کسی مر عقل را گوید کجایی کجایید ای در زندان شکسته بداده وام داران را رهایی کجایید ای در مخزن گشاده کجایید ای نوای بی‌نوایی در آن بحرید کاین عالم کف اوست زمانی بیش دارید آشنایی کف دریاست صورت‌های عالم ز کف بگذر اگر اهل صفایی دلم کف کرد کاین نقش سخن شد بهل نقش و به دل رو گر ز مایی برآ ای شمس تبریزی ز مشرق که اصل اصل اصل هر ضیایی • مولوی، دیوان شمس، غزل ۲۷۰۷ • آیت‌الله خامنه‌ای: کجایید ای شهیدان خدایی بلاجویان دشت کربلایی هیچ حدس میزدید که [این شعر] مال مولوی باشد؟ این مال مولوی است که هشتصد سال پیش گفته شده؛ کأنّه برای امروز گفته شده. یعنی زبان، این ‌جور سالم دست ما رسیده؛ همینطور قرن‌ به‌ قرن آمده تا به دست ما رسیده. @Arefane

دستخط علامه حسن زاده آملی در مقدمه کتابِ «فضایل و سیره چهارده معصوم علیهم‌السلام در آثار استاد علامه حسن زاده آملی»| اشتهار عنوان «وصی» برای امیرالمومنین(ع) در زمان رسول الله(ص)| شاهدی در تشیع فخر رازی @Arefane

❖ شعر عطار نیشابوری در فضیلت و مصیبت سیدالشهدا علیه‌السلام کیست حق را و پیمبر را ولی آن حسن سیرت، حسین بن علی آفتابِ آسمانِ معرفت آن محمد صورت و حیدر صفت نُه فلک را تا ابد مخدوم بود زانکه او سلطان دَه معصوم بود قرة‌العینِ امام مجتبی شاهد زهرا، شهید کربلا تشنه او را دشنه آغشته بخون نیم کشته گشته سرگشته بخون آن چنان سر، خود که بُرّد بی دریغ کافتاب از درد آن شد زیر میغ گیسوی او تا بخون آلوده شد خون گردون از شفق پالوده شد کی کنند این کافران با این همه کو محمد کو علی کو فاطمه صد هزاران جانِ پاکِ انبیا صف زده بینم بخاک کربلا در تموزِ کربلا تشنه جگر سر بریدندش چه باشد زین بتر با جگر گوشهٔ پیمبر این کنند وانگهی دعوی داد و دین کنند کفرم آید هرکه این را دین شمرد قطع باد از بن زفانی کین شمرد هرکه در روئی چنین آورد تیغ لعنتم از حق بدو آید دریغ کاشکی ای من سگ هندوی او کمترین سگ بودمی در کوی او یا در آن تشویر آبی گشتمی در جگر او را شرابی گشتمی مصیبت نامه، آغاز کتاب، فی فضیلة حسین رضی الله عنه @Arefane

❖ ویژه| کلیپی زیبا و کمتر دیده شده از سالک ربانی مرحوم حیدر آقا معجزه تهرانی @Arefane