همه‌چیز از امنیت آغاز می‌شود؛ اقتصاد، فرهنگ، نان، آب، جمعیت، نظم و حتی بقا. و امنیت، بدون قدرت و بازدارندگی، چیزی جز یک ادعا نیست. هر گونه دوگانه سازی المان های بازدارندگی با عناصر دیگر جهل و نادانی و پروپاگاندا است. دانیال عبدی

بجای مغز تو کله این هرزه ها پهن است.

یمنی ها در این زمینه صاحب سبک هستند و حملاتی که به نیروهای مزدور سعودی میکنند هم از این شیوه استفاده می‌کنند.

نیروهای مسلح یمن تصاویری از هدف قرار دادن تجمع‌ها و تجهیزات متعلق به نیروهای سعودی و مزدوران وابسته به آن‌ها در مأرب و ساحل غربی منتشر کردند. دانیال عبدی

ترورهای اخیر و سالهای گذشته نشون میده ما در بحث پروتکل های حفاظتی افتضاح هستیم و باید انقلاب حفاظتی اتفاق بیفتد.

دکتر محمدرضا یزدی زاده در همایش انرژی، معیشت، امنیت ملی : آقای خاتمی میگوید آقای پزشکیان به وعده خودت عمل کن و اینترنت را آزاد کن. آقای خاتمی من به شما میگویم که ننگ بر تو که چشمت را بر سفره مردم بستی و میگویی اینترنت را درست کن!

خوبه که از حالت خجالتی بودن در بیایید و صریح بگید چه می‌خواهید! #افراط_گرایان_تسلیم_طلب

این پهپاد اسمش اوربیتر نام دارد مثل یک اتاق فرماندهی در آسمان عمل میکند تکنولوژی فوق العاد رصد و شنود! اوربیتر یک پهپاد تاکتیکی کوچک، بال‌ثابت و تمام‌برقی ساخت شرکت اسرائیلی Aeronautics است که عمدتاً برای شناسایی، مراقبت، کشف و تعیین هدف (ISTAR) و جمع‌آوری اطلاعات الکترونیکی به‌کار می‌رود؛ وزن برخاست آن حدود ۳۲ کیلوگرم، ظرفیت حمل محموله تا ۵.۵ کیلوگرم، دهانه بال ۴.۴ متر، سرعت بیشینه ۷۰ گره (حدود ۱۳۰ کیلومتر بر ساعت)، سقف پرواز ۱۸هزار پا و طبق مشخصات فعلی سازنده مداومت پروازی تا ۱۰ ساعت است. این پهپاد از دوربین‌های EO/IR، تجهیزات ELINT و COMINT، جنگ الکترونیک و در برخی پیکربندی‌ها رادار SAR پشتیبانی می‌کند، نیاز به باند پرواز ندارد و با پرتابگر و بازیابی چتری قابل عملیات است؛ همچنین سامانه ناوبری آن برای کار در شرایط اختلال یا نبود GPS طراحی شده است. دشمن از این پهپادها در شناسایی و ترور استفاده میکرد.

نکته مهم اینه پهپاد اوربیتر ۴ که در جریان جنگ ۱۲ روزه در زنجان تقریبا سالم سقوط کرد، برد عملیاتی اش ۱۵۰ کیلومتر است، این یعنی یا این پهپاد از داخل خاک ایران پرتاب شده، یا از یک هواگرد رهاشده، به هرحال هیچ اطلاعاتی در دسترس نیست که این پهپاد برد پایین چطور وارد کشور شده. خبرهایی هم هست که این پهپادها قادر به شنود تماس‌های موبایلی از طریق BTS هستند.

این جریان خواستار اصلاحات ساختاری یا همان رفورمیسم در جمهوری اسلامی است. خیلی هم روک میگن

قبلاً گفته‌ام که ما در برخی از طبقات و لایه‌های اجتماعی، با نوعی «رنسانس فرهنگی» مواجه شده‌ایم؛ نشانه‌های این تحول به‌وضوح در سطح جامعه قابل مشاهده است. مهم‌ترین ابزار شکل‌گیری و گسترش این رنسانس، شبکه‌های اجتماعی و در رأس آن‌ها اینستاگرام بوده است. البته مسئله را نمی‌توان صرفاً ناشی از غفلت دانست؛ خیر. بخشی از جریان قدرت، متأسفانه خواهان ایجاد این تغییرات بوده و حتی در مقاطعی مسیر تحقق آن را تسهیل کرده است. البته در کنار این مسئله، نباید از غفلت، فقدان ایده و نبود یک رویکرد فعال و تقابلی از سوی جریان میهنی و انقلابی در برابر غرب‌گرایان نیز چشم پوشید. واقعیت این است که بخشی از این میدان، نه صرفاً به دلیل قدرت رقیب، بلکه به دلیل ضعف در فهم میدان فرهنگی و ناتوانی در ارائه یک روایت بدیل واگذار شد. ✍دانیال عبدی

سؤال مهم این است: باید چه کرد؟ پاسخ این است که اولاً باید دقیقاً بدانیم از چه ناحیه‌ای در حال ضربه خوردن هستیم و مسئله را صرفاً امنیتی نبینیم. وقتی دایره فرهنگ و سبک زندگی را به‌طور کامل امنیتی می‌کنیم، طبیعی است که پاسخ ما نیز عمدتاً امنیتی شود؛ دقیقاً مانند آنچه در سال ۱۴۰۱ شاهد بودیم؛ رویکردی که تبعات مطلوبی نداشت و نمی‌تواند به نتیجه پایدار و مورد نظر منجر شود. در این زمینه باید در چند حوزه، طرح‌ها و برنامه‌های کلان، منسجم و بلندمدت طراحی و اجرا شود: اول؛ اصلاح حکمرانی فضای مجازی. پلتفرم‌های خارجی، به‌ویژه پلتفرم‌هایی که تحت حاکمیت و نفوذ ساختارهای آمریکایی و صهیونیستی قرار دارند، نباید بدون هیچ چارچوب مؤثر حکمرانی، عنان فضای فرهنگی و اجتماعی جامعه را در دست بگیرند. حکمرانی فضای مجازی باید هوشمندانه، مؤثر و مبتنی بر شناخت دقیق میدان باشد. دوم؛ برنامه‌ریزی برای نیازهای واقعی نسل جوان. برای نیازهای جنسی، تفریحات، اوقات فراغت و سبک زندگی جوانان باید برنامه‌ای منسجم، بلندمدت و همه‌جانبه داشت. نمی‌توان این نیازها را نادیده گرفت و انتظار داشت مسئله خودبه‌خود حل شود. در عین حال، رواج بی‌قیدوبندی جنسی، روابط آزاد و عادی‌سازی آن‌ها می‌تواند سایر مؤلفه‌های این رنسانس فرهنگیِ مطلوب دشمن را نیز تسریع کند؛ بنابراین باید برای این حوزه‌ها راهکارهای واقعی، قابل اجرا و متناسب با نیاز جامعه ارائه کرد. سوم؛ اجرای قاطع قانون در مواردی که قانون صراحت دارد. در مواردی که قانون تعیین تکلیف کرده است، باید برخورد قانونی، قاطع و بدون تبعیض صورت گیرد؛ از جمله در موضوعاتی مانند شراب‌خواری و روابط نامشروع. نباید اجازه داد رفتارهایی که طبق قانون جرم محسوب می‌شوند، به‌تدریج در جامعه عادی‌سازی و هنجارمند شوند. چهارم؛ استفاده از تمام ظرفیت‌های فرهنگی برای یک عملیات فرهنگی آفندی و پدافندی. اگر با آنچه «ناتوی فرهنگی» می‌نامیم مواجه هستیم، نمی‌توان صرفاً در موضع دفاعی باقی ماند. باید از رسانه، سینما، صداوسیما، شبکه‌های اجتماعی، آموزش و سایر ظرفیت‌های فرهنگی برای آگاهی‌بخشی، اقناع و ارائه روایت بدیل استفاده کرد. برای مثال، چند بار دیده‌ایم صداوسیما درباره مضرات شراب‌خواری، برنامه‌ای جذاب، حرفه‌ای و پرمخاطب تولید کرده باشد؟ چند بار درباره پیامدهای فردی، خانوادگی و اجتماعی روابط آزاد، یک برنامه جدی و اقناعی ساخته شده است؟ آیا سرپوش گذاشتن بر برخی آسیب‌ها و منکراتی که در حال گسترش هستند و اساساً حرف نزدن درباره آن‌ها، مسئله را حل می‌کند؟ قطعاً خیر. باید آگاه‌سازی کرد، باید مسئله را شناخت، باید درباره آن سخن گفت و مهم‌تر از همه، باید برای آن راه‌حل واقعی و قابل اجرا ارائه داد. صرفاً برخورد سلبی، بدون داشتن یک طرح فرهنگی و اجتماعی جامع، نمی‌تواند میدان را مدیریت کند. ✍دانیال عبدی