درسته روابط اجتماعیم زیر خط فقره، ولی حداقل بلدم شتاب آسانسور رو روی سطح مریخ بدست بیارم.

با تمام وجودم دوست دارم سال دیگه روی این پیام ریپلای بزنم و بگم می ارزید. بگم آخرش شد و الان همه چیز بهتره. دوست دارم برای یه بارم به آینده امیدوارم باشم.

نیمه شب اونجایی نمود کرد که با چشمای تار تو تاریکی تکیه داده بودم به کابینت‌ها تا کتری جوش بیاد بلکه یه چای ما رو نجات بده... رفتم تو تراس به امید اینکه هوای بیرون نفس‌هام رو عمیق‌تر و قلبم رو آروم‌تر کنه. درحالی که زمزمه‌های شجریان تو گوشم بود تلاش میکردم برای بار پونصدم احساسات و عواطفم رو تبدیل کنم به یه درنا و پر بدم سمت میعادگاهش، همون کوره‌ی آجریِ غم و غصه‌ها. حالا دیگه یه من مونده بود و تیر چراغ برقِ چشمک زنِ سر خیابون و ماهی که بود ولی نبود.

زمزمه‌هایی در دل شب.

الان همون جایی‌ام که علی مصفا میگه: "صبر میکنم دیگه، صبر نکنم چیکار کنم؟!"

فکر می‌کنم این‌که کلمه ندارم بیشتر به‌خاطر اینه که سرکوبشون می‌کنم و از یادم می‌رن، نه این‌که مطلقا چیزی نباشه.