از موسیقی می‌ترسم! چون نمی‌دانم می‌خواهد مرا به کجای خاطراتم ببرد.. -فرانتس کافکا

دوست داشتن عضوی از بدن است ! درد میگیرد ، زخم میشود ، میشکند فقط از بین نمیرود ! میماند بدخیم میشود . صد سال سیاه هم که بگذرد آدم میمیرد اما دوست داشتنش کم نمی آورد .

وای‌بَرتلخیِ‌فرجامِ‌رَعیـت‌پسری كه‌بخواهددلی‌ازدخترِیك‌خان‌ببرد:))

_

-

بیمارِ سکوتِ تو ام ، بیشتر خفه شو.

خسته بودى عزيزِ جان، خوابَت برد... به شيرينىِ بوسه ى اولِ صبح كه فكر ميكنم، تمامِ تلخىِ شب بخير نگفتنت جبران ميشود! شبت بخير...

چه می‌دانی که بعد از رفتنت، احساس من گم شد! چه می‌دانی نبودت سوژه ای در دست مردم شد!

در کوچه‌های نجیب غزل‌ها که چشم تو می‌خواند گهگاه اگر از سخن باز می‌ماند افسون پاک منش پیش می‌راند ای شط پر شوکت هر چه زیبایی پاک ای شط زیبای پر شوکت من ای رفته تا دوردستان آنجا بگو تا کدامین ستاره ست روشن‌ترین هم‌نشین شب غربت تو؟ ای هم‌نشین قدیم شب غربت من ای تکیه گاه و پناه غمگین‌ترین لحظه‌های کنون بی نگاهت تهی مانده از نور در کوچه باغ گل تیره و تلخ اندوه در کوچه‌های چه شب‌ها که اکنون همه کور آنجا بگو تا کدامین ستاره ست که شب فروز تو خورشید پاره ست؟

دل به دل کردم و جان کندم و گفتم آخر دوستت دارم و گفتی نظر لطف شماست!