با تموم وجودم دلم میخواد بنویسم. دفتر رو جلوم باز میکنم و به زور چند خط می‌نویسم. یهو به خودم میام و می‌بینم که بیست دقیقه‌ست خودکار از دستم افتاده و دارم فکر می‌کنم. اون ذهن باز من کجاست؟

کتاب خوندن هم همینطور

خدایا. مگه الای بدون نوشتن میشه؟

میخوام دغدغه‌هام رو روی تن کاغذ بریزم ولی نمیشه. انگار وقتی دردا از یه حدی بیشتر بشن فقط با جیغ زدن میشه تخلیه‌شون کرد.

_

وقتی یه مدت کم فعالیت می‌کنم احساس می‌کنم دیگه اینجا راحت‌ نیستم.

و از اونجایی که نمیتونم بنویسم و هنوز نصف تقدیمیا مونده واقعا خجالت می‌کشم‌

وای کاش غیب بشم‌

شما داری آرزوی مارو زندگی میکنی:)

#تیکه_کتاب دیدن دختر صددرصد دلخواه در صبح زیبای ماه آوریل

کتاب دیدن دختر صددرصد دلخواه در صبح زیبای ماه آوریل رو تموم کردم. به قلم آقای هاروکی موراکامی. داستان کوتاه بود. چندتا داستان اول به نظرم مسخره و بی‌منطق اومدن؛ ولی داستانای آخر واقعا قشنگ بودن. واقعا بعد تموم کردنش اینجوری بودم که وااااووو. قلم آقای موراکامی قشنگ همون قلمیه که من آرزوش رو دارم. بین واقعیت و رویا نوشتن خیلی حس خوبی داره. کاملا پیشنهاد میشه.