‌‌ بࢪآیت ای آفتاب صبح امید  .

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ د𖫲꤬ر  ڪد𖫲اꥉم𖫲 ی𐨆𐨆ڪ اꥉز شاٰه꤬رگ هاꥉی𐨆𐨆 م𖫲ن ‌ ‌ خاꥉنـہ ڪ꤬رد𖫲ه‌اꥉی𐨆𐨆 ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ڪـہ ه꤬ر  جاꥉ اꥉز ٮٓو نشاꥉنـہ‌اꥉیس𐨆𐨆ٮٓ ‌ ‌ ‌‌ اꥉم𖫲اꥉ خود𖫲ٮٓ نیس𐨆𐨆ٮٓی𐨆𐨆 ؟ ‌ ‌ ‌ ‌ غزل𐨆𐨆 حم𖫲ی𐨆𐨆د𖫲ی𐨆𐨆 .‧․‌‌

باꥉز اꥉز ن𐨆𐨆و گل𐨆𐨆 خواꥉهی𐨆م داꥉد دࢪ اꥉی𐨆ن𐨆𐨆 جهاꥉن𐨆𐨆 ࢪن𐨆𐨆گ مࢪده 

بيا در لابلای ورقـﮧ‌ های𐨆𐨆 اين ڪتـاب ، همديگـر را ببوࡄيم . . . نگــران𐨆 آبـرو هم نبـاش ؛ اينجـا کسی𐨆𐨆 ڪتـاب نمـی‌خـواند . . -احمـد شاملــو ››

من بـہ پایاڼ خوش و این همـہ صبر باور دຼارم...

خنجـر های بـی شماری𐨆𐨆 در من فـرو رفتـﮧ‌ اند . وقتـی گلی𐨆𐨆 بـﮧ‌ من تعـارف مـی‌کنند نمـی‌توانـم دقیقـا بفهـمم ك چیسـت ، زمان می‌بـرد . . . چارلـز بوکوفسکـی𐨆𐨆 . ››