و از طرف دیگه بله میرم راهپیمایی چون یه سری ارزش وجود داره که فقط توی حکومت اسلامیه که بهش رسیدگی میشه و باید اون ارزش‌ها باقی بمونه و از طرف دیگه حالم از اسرائیل و آمریکا بهم میخوره پس پا میشم میرم حتی اگر از این حکومت دل‌ چرکین باشم.

من اینو یه بار توضیح دادم، یه بار دیگم توضیح میدم، مسئله اینجاست که فکر میکنید حکومت چون اسلامیه پس عاری از هر خطاییه، نه نمیتونن عاری از خطا باشه چون به دست انسان‌های کامل اداره نمیشه و تنها یک حکومت روی زمین میتونه عاری از خطا باشه اونهم حکومت امام زمانه.

و مسئله‌ی بعدی اینکه فکر میکنید اگر من این حرف رو میزنم پس راهپیمایی نباید برم، خیر ربطی به هم ندارن، من راهپیمایی میرم چون ارزش های مذهبی و ملیم درحال حاضر مهم تره برام، نمیخوام با اسرائیل و آمریکا باشم و تنها جایی که میتونم نفرتم و از این دوتا دولت نشون بدم همینجاست، و از طرف دیگه برای من آرمان انقلاب و جمهوری اسلامی مدنظره، جمهوری اسلامی‌ای که باید باشه نه جمهوری اسلامی‌ای که هست( ان‌شاالله که به اون آرمانی که باید برسه)

من از وضعیت مملکت شاکیم، خیلیم شاکیم، جوونیم تو وضعیت فاجعه‌ای داره میگذره، دوبرابر بهم فشار میاد چون ازدواج کردم و همش نگران آیندمونیم ولی اینجا یه بحث دیگه میاد وسط، شما اگر بتونی به من یه حکومت یه فرد، یه آرمانی رو نشون بدی که فراتر از این حکومت و این آرمان باشه و بتونه امام خمینی رو بذاره تو جیبش من خودم چاکرتم، ولی مسئله اینجاست که نه پهلوی نه رجوی هیچکدومشون به شاخصی امام خمینی و انقلاب خمینی نمیشن، من به چیه پهلوی دل ببندم؟ به اینکه اسرائیل و میاره تو خاک کشورم؟ به اینکه آمریکا راحت میتونه مثل ترکیه دخترا رو ببره تو اون جزیره‌ی در به در؟ به رجوری دل ببندم که معلوم نیست بعد اومدن چجوری مردم و سلاخی میکنن؟

هر حکومتی که در ایران عوض میشه در طول تاریخ، ابتداً تجزیه رو تجربه میکنه، از هخامنشیان گرفته تا همین ۴۰ سال قبل، چون بافت ایران خیلی بافت متفاوتیه، مثل گسل میمونه، کافیه یه جرقه زده بشه تا بین قوم‌ها اختلاف بیوفته، حتی اول انقلاب که حکومت تازه بود کردستان تا تجزیه هم پیش رفت، تنها چیزی که مانع شد کردستان تجزیه نشه یک مردم بودن دو حکومت در اون زمان تونست مردم و یه جوری نگه داره، ولی همونموقع چندهزار کشته و زخمی داد؟ حالا شما فرض کن حکومت عوض بشه و بیوفته دست فردی مثل پهلوی، پهلوی‌ای که قره سو و دشت ناامید و بحرین و به اون راحتی داده رفته، چه تضمینی وجود داره که این پهلوی کشور و بتونه حفظ کنه؟ چه تضمینی وجود داره که ایران صد تکه نشه؟

من برا ایناس که رفتم راهپیمایی:))

یا امیر المومنین از کجا میاید.

و مسئله‌ی بعدی، مذهب، من مذهبم شیعه‌ست، با نیمه‌ی شعبان و امام حسین و اینا از بچگی بزرگ شدم، محرم‌ها راحت میتونم برم هیئت، شب قدر دارم، تو خفا و پستو روضه نمیگیرم، ولی وقتی مخالفی وجود داره که قرآن منو آتیش میزنه، حسینیه‌ی منو آتیش میزنه من چجوری بهش دل ببندم که بعد انقلابش نیاد خودم و بخاطر مذهبم آتیش بزنه؟چطوری دل ببندم که بعد انقلابش بتونم راحت روضه بگیرم؟ وقتی خودشون اذعان میکنن بعد انقلابشون نمیذارن پرچم امام حسین بره بالا من چجوری باهاشون هم صدا شم؟

پس اعتراض میکنم، نقد میکنم، تندم نقد میکنم ولی بخاطر موارد بالا میرم راهپیمایی.

درواقع آرمانهای حکومت بد نیست، آرمانهای اسلامی- ایرانیه، مسئله ساختار حکومته که باید درست شه.

انقدر این چندروز بحث کردم با اینو اون، دیگه داره از مغزم دود بلند میشه.

بچه ها من هم از برانداز خستم هم از بسیجی تندرو.