هر حکومتی که در ایران عوض میشه در طول تاریخ، ابتداً تجزیه رو تجربه میکنه، از هخامنشیان گرفته تا همین ۴۰ سال قبل، چون بافت ایران خیلی بافت متفاوتیه، مثل گسل میمونه، کافیه یه جرقه زده بشه تا بین قوم‌ها اختلاف بیوفته، حتی اول انقلاب که حکومت تازه بود کردستان تا تجزیه هم پیش رفت، تنها چیزی که مانع شد کردستان تجزیه نشه یک مردم بودن دو حکومت در اون زمان تونست مردم و یه جوری نگه داره، ولی همونموقع چندهزار کشته و زخمی داد؟ حالا شما فرض کن حکومت عوض بشه و بیوفته دست فردی مثل پهلوی، پهلوی‌ای که قره سو و دشت ناامید و بحرین و به اون راحتی داده رفته، چه تضمینی وجود داره که این پهلوی کشور و بتونه حفظ کنه؟ چه تضمینی وجود داره که ایران صد تکه نشه؟

من برا ایناس که رفتم راهپیمایی:))

یا امیر المومنین از کجا میاید.

و مسئله‌ی بعدی، مذهب، من مذهبم شیعه‌ست، با نیمه‌ی شعبان و امام حسین و اینا از بچگی بزرگ شدم، محرم‌ها راحت میتونم برم هیئت، شب قدر دارم، تو خفا و پستو روضه نمیگیرم، ولی وقتی مخالفی وجود داره که قرآن منو آتیش میزنه، حسینیه‌ی منو آتیش میزنه من چجوری بهش دل ببندم که بعد انقلابش نیاد خودم و بخاطر مذهبم آتیش بزنه؟چطوری دل ببندم که بعد انقلابش بتونم راحت روضه بگیرم؟ وقتی خودشون اذعان میکنن بعد انقلابشون نمیذارن پرچم امام حسین بره بالا من چجوری باهاشون هم صدا شم؟

پس اعتراض میکنم، نقد میکنم، تندم نقد میکنم ولی بخاطر موارد بالا میرم راهپیمایی.

درواقع آرمانهای حکومت بد نیست، آرمانهای اسلامی- ایرانیه، مسئله ساختار حکومته که باید درست شه.

انقدر این چندروز بحث کردم با اینو اون، دیگه داره از مغزم دود بلند میشه.

بچه ها من هم از برانداز خستم هم از بسیجی تندرو.

هم تف به اون برانداز هم تف به اون تندرو، خستم کردید بخدا

[چو غرق خاطراتم...]

استادا واقعا چطوری دارن نمره میدن که نمره‌های حضوریم از نمره‌های مجازیم بهتره؟:/