البته کلا به خاورمیانه‌ای بودن ربط نداره، ما میتونستیم الان شاد‌ترین کشورای دنیا باشیم ولی کشور برگذارکننده‌ مت‌گالا نزاشت.

مگر ۶۰ سانت «قبر یک‌ سردار ۶۰ ساله» میشود؟

:)

در هیچ برهه‌ای از زندگیم فکر نمیکردم برم سمت خیاطی، آدم کم کم عادت میکنه به بی‌آبرویی.

بچه‌ها من سه بار تو زندگیم از نزدیک آدمای معروف و دیدم، یه بار بهرام افشاری( آدم واقعا کم کم عادت میکنه بی‌آبرویی)، یه بار حسینی بای، امشبم سلامی و دیدم و از صد فرسخیش فرار کردم چون مثل بتمن میومد جلو آدما و آدما رو گیر مینداخت تا باهاشون مصاحبه کنه:)))

آدما از دورش پراکنده میشدن که فقط مصاحبه نکنن، عالی بود.

بهرام افشاری و بخاطر دخترخالم دیدم، یه مدت کراش زده بود روش منو کشان کشان برد تا تئاترشو(جوجه تیغی) ببینم، الان یادش میوفتم با خودم میگم چرا؟

اصلا چرا اینجا گفتم بهرام افشاری و دیدم؟ چه کار سخیفی واقعا، آدم کم کم عادت میکنه به بی‌آبرویی.

البته از حق نگذریم تئاترش فوق العاده بود، وسطش های های داشتم واسه زندگی سراسر بدبختانه‌ش گریه میکردم(pms بودم.)

نظرتونه برم به دخترخالم یادآوری کنم برای دیدن بهرام افشاری چطوری دستم و میکشید دیگه؟

او هرگز تسلیم نشد...