مشکات !
معماری اینجوریه که هربار میگی نه دیگه ویرانکنندهتر از این نمیشه، بهت نشون میده که میشه.
یعنی در واقع تو میسازی و خودت ویران میشی✔️
صدای پشت گوشی موبایل، محو میشد
و تنها صدایی که به گوش میرسید، صدای تپش قلبی بود.
قلب من بود که با حرفش شروع به تپیدن کرده بود؟
پس چرا گمان میکردم همهی افراد حاضر در آسانسور این صدا را میشنوند؟
اهمیتی ندادم. اهمیتی هم نداشت.
اما حالا راجعبه من میگفت.
چه در گوشِ بقیه پچپچ میکرد؟ چه الفاظی، چه عباراتی؟
نمیدانم.
بالاخره این لحظات جهنمی به پایان رسید. مرحلهی پایانی. در طبقهای پیاده شد. طبقهای دیگر، نفر بعدی، تنها، قبل از پیاده شدن چشمکی حوالهام کرد به گمانم که یعنی: بیخیال.
طبقهای دیگر،
نفر بعدی پیاده میشد که شنیدم: چه موهای قشنگی.
حالا من بودم و یک آسانسور خالی که هنوز هم نمیدانستم کدام طبقه بود.
ناخودآگاه لبخند زدم.
مردم این شهر را دوست دارم.
حتی آنهایی را که نمیدانند، «هرچیزی بهشان مربوط نمیشود».
هدایت شده از رآدیو سکوت ؛
«روز دختر هزارانبار فرخنده باد، امّا»
دختر فیالحال نه روز میخواد، نه تبریکهای بیثمر. دختر حق طلاق، خروج از کشور، امنیت در خیابون و محلِ کار، امنیت اجتماعی فارق از پوشش، حضانت بچه و حقِ انتخاب و چیزهای ملزوم نیازترِ دیگهای میخواد. دختر حقهای مسلمِ خودش رو میخواد، نه روز و نه مسیجِ تبریک.
مشکات !
صدای پشت گوشی موبایل، محو میشد و تنها صدایی که به گوش میرسید، صدای تپش قلبی بود. قلب من بود که با
سوگند به قدمهای خورشید به روی طُرهها
و دویدن باد در میانشان
و نشستن بنفشه در کنارشان
و تاب خوردنهایشان؛
که دختر بودن زیباست _اگر که بگذارند_
https://eitaa.com/mahoom/1245
اجتناب از رنج، خودش نوعی رنج ِ
اجتناب از درگیری، خودش نوعی درگیریِ
انکار شکست، خودش نوعی شکستِ
پنهان کردن چیزهای شرمآور، خودش مایهی شرمِ
انکار آسیب پذیری و نواقص انسان، نوعی انسانیت زدایی از انسانِ.
ناقص بودن ضعف ما انسانها نیست،
واقیت ما انسانهاست.
بنابراین ما هرگز نمیتونیم یک «انسان کامل» باشیم،
بلکه باید تلاش کنیم تا یک «انسان کافی» باشیم.