‌-

اسکورپیو، ابسسدش شدیو خودتم نمیدونی چرا.

–همه ی ما خیلی وقته که غرق شدیم. غرق توی احساسات و حالاتی که هرگز شفاف نبوده و روز به روز مبهم ترمیشه. حقیقت انسان اینه؟ غرق شدن توی چیزی که حتی نمیخوادش،برای مدت طولانی،و ناتوانی در بیرون اومدن ازش.

اونلی کت کن فیکس می، فوراور.

شاید فقط خیلی زیاد سخت میگیریم. اوه ،بعضی وقتا نیاز دارم به خودم بگم،شل کن ،مگه قراره چه اتفاقی بیوفته؟مگه قرار بوده تا الان به چی برسی؟ اگه تا الان اینطور گذشته ، پس گذشته. دیگه کاریش نمیشه کرد. هر روز فکر کردن به گذشته،اورثینگ،خشم و احساسات منفی و تکرار این چرخه هرگز هیچ کمکی به آینده نمیکنه،فقط همه چی رو بیشتر و بیشتر تو هاله ای از ابهام فرو می‌بره. فقط برای یک بار هم که شده فراموش کن گذشته چی شد،ببین امروز که آفتاب طلوع کرده و تو از خواب بیدار شدی چه کاری رو میتونی انجام بدی که خیلی وقته از انجامش امتناع میکنی..

–بعضی وقتا حتی درباره اینکه نکنه وجودم برای بشریت مضر باشه دچار شک میشم،بعد تو با من درباره نکات مثبت و ویژگی هام حرف میزنی؟ انسان فانی... برای تبدیل شدن به چیزی که باید خیلی کار داری،بلند شو،منتظر چی هستی؟

–سعی کنین هرچند وقت ی بار تو زندگیتون آپدیت بدید..نه اینکه فقط ی باگ به باگ هاتون اضافه کنین. خودم بیشتر از همه...

اینکه امروز صبح طلوع خورشید رو تونستی ببینی،خودش ی موهبت نیست؟ اوه

فقط بعضی چیزای به ظاهر ساده و بی اهمیت یهویی برام جالب ، عجیب و منحصربفرد دیده میشن اینطوریم که ای وای اینی که تا دیروز جز روتین بود وقتی تنهایی بهش توجه میکنم چقدر جالبه. چیزای رندوم و بی اهمیتی که یهو حس زندگی میدن،پیداشون کنین،شاید بیشتر تونستین ادامه بدین.

–باید ی فعالیت جدید رو شروع کنم،هرچند کوچیک که حداقل وقتی ی نفر ازم می‌پرسه تو زندگیت چه غلطی می‌کنی بتونم بگم مثلا حداقل دارن فلان کتابو میخونم و اینا.

–هرچی بیشتر میگذره بیشتر میفهمم من برای اجتماع و معاشرت های زیاد و سطحی ساخته نشدم.

اصلا من مهم نیست مثلا چه چیز خاصی داره که بهش بپردازیم؟ دغدغه های اصلی اجتماع چیه؟ اون مهمه،البته تا وقتی تو حیطه روح و روان باشه.. احساس میکنم انسان اگر بتونه اون سلامت روح و روان خودشو درست کنه و به جاهای خوبی برسه ، قطعا تو بقیه بخش های زندگیش هم موفق میشه و درست عمل می‌کنه. چون همه مون روانی های خود سلامت پندار هستیم فکر میکنیم مشکل از این و اون و مدرسه و آموزش پرورش و کشور و فلانه. اگه هر آدمی متعهد میشد به خودش که سلامت روانش رو حفظ کنه و با رفتار و تصمیماتش بقیه آدما رو روانی نکنه و اون آدما هم بقیه رو روانی و این چرخه ابدی ادامه پیدا نکنه ، این دنیای فانی قطعا جای بهتری برای زندگی بود.