پر و بال پروازم تو بودی. #روایت_فتح

ایرانِ من ، دور از تو چشم بَد !

ای کاش دیگر هیچ مادری برای دخترش لباس صورتی نگیرد..

نهالی بودم تو کاشتی مرا. آبَم دادی مهرَم ورزیدی حتی آفتابی که به من میتابید تو بودی. در مهر تو قد کشیدم و بزرگ شدم؛ درختی شدم و شاخ و برگ دواندم. حال تو رفتی. آبَم رفت، خاکم رفت. خورشیدِ آسمانم غروب کرد. کمرم خم شد و برگ هایم فرو ریخت. لرزیدم. ولی چونان مستحکم در خاک بنا نهاده بودیَم که با رفتنت هم ریشه کن نشدم. کاش میشدم کاش میشدم ولی تو خواستی که نشوم. پس دوباه سبز میشود شاخه هایم من دوباره سبز میشوم چون تو مرا کاشتی بهار نزدیک است وقت سوگواری نیست وقت سبز شدن است. اینگونه مرا دوست خواهی داشت؟ اینگونه لبخند میزنی عزیز آسمانی من؟ #روایت_فتح

به خون آغشته‌ام، آشفته‌ام، ایرانَم انگاری..

تو می‌گویی صبر کنم، غم تمام میشود؛ اما عزیزِ من اینجا هیچ چیز تمام نمیشود، جز آدم ها.

ایرانِ عزیزم سرت سلامت پاینده بمان ما به جز تو کسی را نداریم.