۵. اما موضوع مهم دیگر نبود اجماع جهت برگشت به مرحله جنگ کامل از سوی طرفین درگیری به دلیل آسیبهای فعلی و البته ریسکهای بالای جنگ بعدی است. همین موضوع باعث می شود تا هر دو طرف تلاش کنند تا معادلات مدنظر خود را ولو با زد و خوردهایی اما قبل از رسیدن به جنگ کامل پیش ببرند. در کشور ما نیز، حل برخی موارد به معنای ورود به وضعیت کامل جنگی است. برای مثال، در موضوع محاصره دریایی، تلاش شده تا با اقدامات سیاسی و گاهاً نظامی، محاصره رفع شود اما دفاع چندلایه دشمن از سویی و ریسک ورود به جنگ پرشدت، این موضوع را همواره به تعویق انداخته است زیرا در کشور ما نیز یک اجماع ۱۰۰ درصد جهت بازگشت به گزینه جنگ وجود ندارد که در پست بعد توضیحاتی در این خصوص داده می شود:
@Muhallel
می توان گفت که در کشور ما تقریباً سه نظر و رویکرد پیرامون وضعیت وجود دارد:
۱. گروه اول عقیده دارند که ما در جنگ ۴۰ روزه توانستیم به یک پیروزی برسیم. با این حال اکنون شاهدیم که یک شرایط سخت و بحرانی اقتصادی در کشور وجود دارد، ضمن اینکه در جنگ بعدی که زدن زیرساختها نیز رخ می دهد، شرایط ما از داخل و خارج سخت تر شده و چه بسا نتوانیم دست برتری در جنگ و مذاکره داشته باشیم. از سویی، در شرایط فعلی نیز در آمریکا اجماعی برای جنگ کامل و جدید وجود ندارد و ما می توانیم با امتیازدهی، امتیازاتی بگیریم تا حداقل تنفسی صورت بگیرد.
۲. گروه دوم نگاه بدبینانهتری داشته اما برخی فرضیات گروه اول را قبول دارد و معتقد است که میتوان در عین حفظ آمادگی نظامی، مذاکرات را در شرایط فعلی به پیش برد، با این خط قرمز که اهرمهای اساسی ما حفظ شده اما امتیازات کم هزینه ای به طرف مقابل بدهیم تا امتیازات مشخصی نیز بگیریم. نهایتاً یا میتوانیم یک توافق خوب داشته باشیم در غیر این صورت با خرید زمان، فرصتی برای بازسازی در این مهلت یا مهلت ۶۰ روز خواهیم داشت.
۳. گروه سوم نیز معتقدند که تمام موارد مذاکراتی و توافق و ... حتی در صورت وقوع بیثمر بوده و در صورت عدم پذیرش همه خواستههای ما توسط طرف مقابل، ما نیز چاره ای جز بازگشت به جنگ نداریم و چه بسا باید این را زودتر آغاز کرد، ولو هزینه های زیادی که به طرفین درگیری وارد میگردد.
* طبیعی است که بسیاری از افراد نیز ترکیبی از نظرات فوق را داشته باشند. این دسته بندی، جهت درک بهتر دیدگاه ها بود.
@Muhallel
با من که به چشم تو گرفتارم و محتاج
حرفی بزن ای قلب مرا برده به تاراج
ای موی پریشان تو دریای خروشان
بگذار مرا غرق کند این شب مواج
یک عمر دویدیم و به جایی نرسیدیم
یک آه کشیدیم و رسیدیم به معراج
ای کشتۀ سوزاندۀ بر باد سپرده
جز عشق نیاموختی از قصه حلاج
یک بار دگر کاش به ساحل برسانی
صندوقچه ای را که رها گشته در امواج
در بخشی از وصیتنامه تأملبرانگیز دانشمند و سردار شهید حسین جبل عاملیان آمده است که یکی از مهمترین عوامل عقبماندگی جوامع اسلامی در دوران معاصر، دوری از علم، تحقیق و ابتکار علمی در چند قرن اخیر بوده است. او با اشاره به آیه شریفه «إِنَّ اللَّهَ لَا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتّى يُغَيِّرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ» (سوره رعد، آیه ۱۱) بر این باور است که تغییر سرنوشت ملتها در گرو تغییر خودباوری، اراده و نگاه آنان به علم و پیشرفت است. این شهید دانشمند در ادامه وصیتنامه خود، وابستگی علمی و صنعتی جوامع اسلامی را عامل اصلی سلطهپذیری ملتها دانسته و مینویسد: «وابستگی علمی و صنعتی و مصرفکننده بودن علم و فناوری در نهایت موجب وابستگی و تحت سلطه قرار گرفتن ملتها میشود.»
سردار حسین جبل عاملیان، ریاست مرکز آموزش و نوآوری دفاعی (سپند) بود که در جریان بمباران ۹ اسفند ماه ۱۴۰۴ جلسه شورای دفاع به درجه رفیع شهادت نائل آمد. گفتنی است پس از شهید دکتر فخری زاده، سردار شهید رضا مظفری نیا به ریاست سپند منصوب شدند که پس از چندین تلاش ناموفق جهت ترور ایشان در جنگ ۱۲ روزه، دکتر جبل عاملیان این سمت حساس را عهده دار شدند.
میان سرویس های اطلاعاتی آمریکا(و رژیم) و کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس، همواره این دعوا وجود داشته و دارد که سازمان سیا و موساد، پیش از شروع هر دور از کمپینهای جنگی(نه فقط جنگ نظامی) خود علیه ایران، وعده سقوط نظام یا تسلیم ایران را به کشورهای عربی داده و در ازای آن، همکاری های همه جانبه ای می خواهند، هر چند برخی از این کشورها عملا خود را به خواب زده اند و با وجود گلایه ها، باز هم هر چه بیشتر از قبل خود را وارد باتلاق می کنند. حال سوالی که پیش میآید این است که روی میز گذاشتن مجدد کارت عادی سازی توسط ترامپ، آیا با هدف فرار رو به جلو پس از شکست در وعده سقوط ایران نیست؟ و آیا سرویسهای عربی قصد درس گیری از ارزیابیهای غلط قبلی را ندارند؟
@Muhallel
هر گونه اِسناد و اِمداد به مقاومت اسلامی لبنان، مستلزم تاثیرگذاری از بالا به پایین و یا از پایین به بالاست. در رویکرد اول، یا کاخ سفید و یا سطح سیاسی رژیم صهیونیستی باید متقاعد یا مجبور شوند که عملیات خود را کاهش داده یا متوقف کنند و در رویکرد دوم، نیروی هوایی به عنوان قوه آتش اصلی و یا نیروی زمینی به عنوان پیکان حملات، باید عقب رانده شوند. بنابراین چه با توافق سیاسی و چه با شلیک موشک و پهپاد از ایران و عراق و یمن(به عنوان دو گزینه همیشگی بر روی میز ما)، ابتدا باید هدف و حوزه تاثیر مدنظر خود را مشخص کنیم و سپس دو ابزار فوق یا ابزارهای خلاقانه دیگر را به شکل هدفمند به کار گیریم در غیر این صورت حتی در صورت استفاده از آنها نیز، ابزارها کارکرد خود را از دست میدهند.
@Muhallel
مُحَلِّل
هر گونه اِسناد و اِمداد به مقاومت اسلامی لبنان، مستلزم تاثیرگذاری از بالا به پایین و یا از پایین به
در موضوع تنبیه رژیم صهیونیستی، دو دیدگاه عمده وجود دارد:
دیدگاه اول بر این عقیده است که باید مستقیماً رژیم صهیونیستی را هدف قرار داد تا پاسخی به اقدامات آنها باشد و این، فرصتی برای جداسازی آمریکا و اسرائیل در میدان خواهد بود.
دیدگاه دوم اما بر این عقیده است که هدف گیری مستقیم رژیم در این مرحله تاثیر چندانی نداشته و به جای آن، هدف گیری نیابتیهای رژیم در منطقه و در راس آن امارات به عنوان یکی از بازوان اقتصادی اسرائیل، هم تاثیر مستقیمی بر تل آویو خواهد گذاشت و هم با توجه به فاصله و سایر مسائل عملیاتی، امکان هدفگیری سریعتر، دقیقتر و در نتیجه موثرتر آنها نسبت به رژیم وجود دارد.
✍🏻 نگارنده معتقد است که باید رویکردی ترکیبی میان اضلاع مقاومت با توجه به چارت عملیات رژیم اتخاذ کرد، مضاف بر اینکه هر گونه حمله مستقیم به اسرائیل نیز حداقل باید شامل از دور خارج شدن پایگاه هوایی رامات دیوید باشد تا بتوان گفت که تاثیرمحور بوده است.
@Muhallel
تحلیلهای متفاوتی را میتوان در خصوص مقاله اداره تاثیرگذاری موساد ارائه داد اما این مقاله، نوکی از کوه یخ جنگ نسل پنجم را افشا کرده که با شدت هر چه تمامتر جریان دارد. به طور کلی این موضوع برای ما دو درس کلیدی دارد:
۱. لزوم ادغام اطلاعات شناختی در معماری اطلاعاتی: ما طور کلی هفت رشته یا روش اصلی در جمع آوری داریم شامل: اطلاعات انسانی (HUMINT)، اطلاعات سیگنالی (SIGINT)، اطلاعات تصویری (IMINT)، اطلاعات اندازهگیری و امضا (MASINT)، اطلاعات منبع باز (OSINT)، اطلاعات مکانی (GEOINT) و اطلاعات فنی (TECHINT). با این حال با توجه به محدودیتهای همه روشهای فوق به نظر لازم است تا هشتمین عرصه جدید یعنی اطلاعات شناختی نیز وارد عرصه شود. گسترش تصاعدی اطلاعات دیجیتال در ترکیب با هدفگیری و بهرهبرداری عمدی از آسیبپذیریهای فرآیند ادراکی و شناختی دشمن، اکنون شکلدهی، ایجاد اختلال و تسلط دقیق بر فرآیندهای تصمیمگیری را در مقیاس وسیع امکانپذیر میسازد. روشهای موجود، اگرچه در حوزههای مربوطه خود مؤثر هستند، اما فاقد قابلیتهای لازم برای عملکرد قاطع در فضای نبرد شناختی میباشند که این امر یک شکاف حیاتی در قابلیتهای توزیع نیرو، نفوذ و قطعیت استراتژیک در جنگهای نسل پنجم ایجاد میکند.
۲. توسعه ضرباتِ ادراکیِ غافلگیرکنندهیِ هم افزا مبتنی بر آسیب پذیری های بومی حریف با بهره برداری از بیگ دیتای جامعه هدف که به دلیل روندهای اطلاعاتی متراکم، الگوریتم پذیر و کنش سایبرنتیک، امکان کاهش خطا در سنجش و طراحی الگوریتمهای سیال شناخت، پردازش و پیشبینی وجود دارد. به طور طبیعی سعی واحدهای جدید؟ چه در موساد و چه در آمان، طراحی بسترهای فناورانه تبادل اطلاعات و بیگ دیتا در جامعه هدف(ما) است. در سال های اخیر، تلاشهای جدی در کشور ما در این حوزه صورت گرفته که حنظله یک نمونه برتر آن است.
@Muhallel
ضاحیه جنوبی بیروت برای رژیم صهیونیستی یک موضوع کاملاً اطلاعاتی بوده است. حملات موثر آنها نیز وقتی رخ می داد که اطلاعات فوری و حیاتی از یک هدف حساس مخابره شده و آنها بدون هشدار قبلی ولو با فریب اقدام به حذف آن کنند که نقطه اوج آن در مورد ترور حاج محسن فواد شکر بود. با این حال، بنا به اعتراف خود رژیم، حزبالله با تجربه گیری از نبردهای اخیر، در یک طرح پراکندگی، بسیاری از مقرهای فرماندهی و کنترل خود را از ضاحیه به سایر نقاط بیروت و لبنان پراکنده کرده است، هر چند این نیز به معنای صفر حضور در ضاحیه هم نیست و ما آخرین بار شاهد ترور احمد بلوط در حاره حریک بودیم. به همین دلیل بود که صبح امروز نتانیاهو و کاتس در بیانیهای عمومی دستور حملات به ضاحیه را صادر کردند، این بیانیه که با هدف علنیسازی جنگ ارادهها و با یک کارکرد سیاسی داخلی همراه بود، تبدیل به بومرنگ شده و با ضربالاجل و مشاهده اراده شلیک از سوی ایران، بر ضد آنها عمل کرد. ضاحیه اینبار با نقشی نمادینتر و موضوعی حیثیتیتر برای طرفین عمل خواهد کرد و ما نیز باید مراقب باشیم که این نه تبدیل به دام حفاظتی شود و نه تبدیل به یک خط جهت مدیریت آستانه تحمل ما.
@Muhallel
مُحَلِّل
در موضوع تنبیه رژیم صهیونیستی، دو دیدگاه عمده وجود دارد: دیدگاه اول بر این عقیده است که باید مستقیم
جمهوری اسلامی ایران روز دوشنبه به طور رسمی به میانجیگران اطلاع داد که در صورت هدفگیری بیروت توسط رژیم صهیونیستی، پایگاه هوایی رامات دیوید در شمال و یک پایگاه مهم دیگر رژیم صهیونیستی در جنوب اراضی اشغالی را به صورت متمرکز هدف رگبار موشکی خود قرار خواهد داد. با مشاهده اراده شلیک از سوی ایران، دشمن نیز توسعه آتش خود را متوقف کرد. پس از آتش بس، تا کنون ایران با صرف تهدید و نمایش اراده خود، توانسته سه بار دشمن را وادار به عقب نشینی کند.
@Muhallel
این روزها میان سنتکام / سیا و ارتش رژیم / موساد رایزنیهای عملیاتی پیرامون انطباق چارتهای عملیاتی طرفین وجود دارد. در این خصوص آنها به دنبال سازوکارهایی هستند که اطلاعات جمع آوری شده از هر طرف در یک مرکز ادغام شود و هواپیماهای طرفین نیز بدون محدودیت خاصی حتی به جای یکدیگر عملیات کنند، برای مثال جنگنده های رژیم بتوانند آزادانه از پایگاه های آمریکا در منطقه استفاده کرده و در استفاده از تسلیحات آمریکایی بدون مانع شوند. بدین وسیله آنها در اصل به دنبال ادغام و فشرده سازی kill chain خود (زنجیره کشف - تصمیم گیری - انهدام) هستند. پیمانکار فنی این پروژه نیز شرکت البیت سیستم است. در تحلیل این خبر، باید گفت که آمریکا، فرایند ادغام و حضور مستقیم خود جهت تامین امنیت رژیم را ادامه می دهد. حفظ کمربند و افزایش ضریب امنیتی اسرائیل تبدیل به اولویت اول پنتاگون شده، اگر ۲ سال کشتار بیپایان در غزه و لبنان و سپس زدن ایست بازرسیها، کلانتریها و پایگاههای بسیج در ایران نتوانست این کمربند و ضریب امنیتی رژیم را تقویت کند، اکنون نیز اقداماتی از این دست یا دپوی ۶ ماهه سوخت رسان های آمریکایی در بن گورین همگی نمیتواند معضل راهبردی امنیتی اسرائیل را حل کند زیرا هستی شناسی امنیتی رژیم دچار پارادوکس است. مقاومت نیز با تغییرات محیط نیز سازگار است. هر چه حریف بزرگتر شود، در برابر اقدامات کوچک آسیب پذیرتر میشود.
@Mohallell