به قول مولایی، وقتی سیدابراهیم رفت، آقا خم به ابروش نیورد، ماهم مثل بچه‌ها به آقا تکیه کردیم، و تا میتونستیم گریه کردیم و غصه خوردیم، برای سیدحسن‌هم، همینطور. آقا بود که بگه ایران ایرانِ امام‌رضاست.. ولی مثلِ پسری که باباشو از دست میده و باید محکم باشه تا خواهراش زیاد غصه نخورن، حالا ما بدون آقا باید خودمون به خودمون میگفتیم ایران ایرانِ امام‌رضا و صاف و محکم می‌ایستادیم.

ما گریه نکردیم، هشتاد و اندی شب میگذره ازش ولی ما اصلا به اندازه این غمِ لامصبی که با غینِ غلیظ نوشتنش، گریه نکردیم، غصه نخوردیم و فریاد نکشیدیم. و تازه سحر ده اسفند فهمیدم که هیچ قهرمانی رو زمین نمی‌مونه هادی. همه قهرمان واقعی‌ها یه روزی، خیلی قشنگ میرن پیش خدا. و فکر کنم تنها راه رها شدن از غم رفتن قهرمان‌ها و ظلمِ دنیا اینه که ماهم قهرمان‌هایی بشیم که قفس دنیا براشون کوچیک میشه نه؟

از سری فکر‌های بلند بلند.

#ماجراهای‌مهرماهی‌وسیبک🍎🙇🏻‍♀

اذون میگن : )

دعای سلامتی امامِ‌عصر بخوانید.

دوست‌جونی عزیزم، ده نفر دیگه میخواهد تا ۱K شدن را جشن بگیرد، حمایت می‌کنید از کسب و کار‌ها؟:)

سطح عقلی مجری های منوتو - @Inter_PaShmam | اینترپشمام

من یک سوال دارم☝️🏻

حجم فشاری که امید اینا از همه اتفاقاتِ ایران میخورن واقعا طبیعیه؟

از اینکه مترو بی‌ار‌تی رو برای دوران جنگ رایگان کردن چرا باید فشار بخوری آخه؟ من متوجه نمیشم امیدجان. حالا برای خودت میگما.

گاهی اینارو می‌بینم واقعا میفهمم چرا نمیشه با مخاطب اینا تو ایران نشست حرف زد. اینا آناناس گذاشتن تو جمجمه‌شون به خداوندی خدا.