در یک جامعه بیمار سالم ها بیمار محسوب می شوند . ـ فردریش نیچه

موجودیتم جابه‌جا شده است ؛ آنچه از من مانده زنی است که هنگام بیدار شدن می ترسد .

.

برایِ رفتنم ، شاید حق با تو بود ؛ من دیر شده بودم .

من اعتقاد دارم که دست ها خسته میشوند : انهایی که نقاب داشتن بر می دارند و باز هم دستها خسته میشوند ، شاید به جایی برسد که مهربان ها از دلرحمی دست بکشند .

ماریا ! عشق ، جهان را فتح نمی‌کند اما خودش را چرا . تو خوب می‌دانی ، تو که قلبت چنین سزاوار ستایش است ، که ما خوف انگیزترین دشمنان خودمان هستیم . - نامه آلبر کامو به ماریا کاسارس

‌ در واقع وقتی انسان با جهان روبرو می‌شود ، از آن انتظار پاسخ و معنا دارد . ولی جهان در مقابل پرسش و خواسته او سکوت می‌کند . و در اینجاست که پوچی زاده می‌شود . ولی پوچی انتهای راه انسان نیست ، بلکه نقطه آغاز اوست . زیرا آگاهی انسان از اینجا شروع می‌شود . پس پوچی زندگی آگاهانه را به‌دنبال دارد . آلبرکامو ـ افسانه سیزیف

۲۵ ـ شجاعت برای کسالت آن کس که شجاعت ندارد تا خود و اثرش را کسالت بار بخواند ، بی شک عقل والاگرایی ندارد . آواره و سایه اش ـ فردریش نیچه

.

من نمی دانم چه چیزی پایبندم کرده است ، کوه اگر پا داشت ، تا حالا از اینجا رفته بود .

من از جان مایه گذاشتم و تا تمام توانم تن به سختی و درد دادم تا برایت آیدا باشم گفتم شاید از تو شاملو بسازم . ولی تو بی رحم چو ثریا رفتی و من شهریار را مردم !